Just me...

Een dag begint. De avond valt. Seizoenen wisselen. Alles verandert... ...ik ook... ...Weet jij nog wie je was?
Posts tonen met het label tijger. Alle posts tonen
Posts tonen met het label tijger. Alle posts tonen

woensdag, juli 29, 2015

Internationale Dag van de Tijger

Vandaag is het de Internationale Dag van de Tijger. Vandaag staan we stil bij hoe moeilijk deze dieren het hebben, omdat de mens hun leefgebied verkleint, maar ook de tijger gewoon om zijn velletje of botten voor medicijnen. Zomaar... Ik hou van tijgers en vind dus dat wildlife crime en het stropen om de zogenaamde sport moet stoppen. Want anders zijn de dierentuinen de enige plekken in de wereld waar een tijger zijn leven nog zeker is. En hoewel ik het heerlijk vind om naar de tijgers te gaan kijken, sterker nog ik ben er vaak niet weg te slaan, hoop ik dat hun familie in het wild weer met grote getalen kan gaan groeien. Vandaag heb ik een Ode aan de Tijger geschreven met foto's en weetjes op mijn professionele website Writing Berries, en hier plaats ik nog meer foto's van deze prachtige grote katten. Fijne Internationale Dag van de Tijger. Dat deze mooie dieren maar snel niet meer in hun voortbestaan bedreigd mogen worden.


Writing Berries:
Internationale Dag van de Tijger











maandag, maart 02, 2015

Foto van de Maand Februari 2015

Welkom op deze wisselvallige dag in maart. Ik denk dat de maand (nog geen twee dagen oud) zijn naam maar vast eer aan doet; maart roert inderdaad zijn staart. Nu was februari ook redelijk wisselvallig. Zo liep ik bijvoorbeeld in Dierenrijk nog in de mist, twee dagen later in Burgers’ Zoo liep ik in de stromende regen. En dat terwijl de dagen ertussenin zo mooi waren geweest. Wispelturig weer of niet. Het was weer een heerlijke maand, zowel voor werk als voor privé. En de foto’s die deze maand beschrijven laten dat ook zeker zien.

1 februari: De strijd gaat beginnen, want Tante Berry & Henk zijn binnen!


3 februari: Een van de epische gevechten van de dinsdagavond


5 februari: Baldadige hondjes in de poedersneeuw


8 februari: Tijgertje als tafelheer in DierenPark Amersfoort


10 februari: Op me lieffies passen


17 februari: Hieperderpiep Hoera! Me Sammie is 3 jaar!


18 februari: Wasbeer in Dierenrijk


Traditioneel Haring Happen
in Dierenrijk


20 februari: De Bush bij schemering in Burgers’ Zoo


Bijzondere combinatie:
China Light in Burgers’ Zoo


23 februari: Lekker ding als hij wordt geborsteld


26 februari: tweedaags oud zwartkoplammetje in DierenPark Amersfoort

maandag, december 29, 2014

Tijgertour: uniek kijkje achter de schermen in DierenPark Amersfoort

Zaterdag 27 december. Ik had afgesproken in DierenPark Amersfoort voor een dagje Winter Wonderland. Het dierenpark – zo had ik al op Facebook gezien – is voor de Kerstvakantie helemaal in een Dickens-sfeertje gestoken, met heel veel lichtjes aan de bomen, vuurkorven en gezellige houten hutjes waar je onder meer erwtensoep, Glühwein en marshmallows (om te roosteren!) kon kopen. Wij kwamen natuurlijk met het doel om met de Tijgertour mee te gaan. Een bijzonder kijkje achter de schermen. De opbrengst (€ 5,- per ticket) is voor het goede doel.

Het Winter Wonderland van kunstsneeuw en lichtjes werd afgelopen zaterdag nog extra versierd door de vallende (helaas nogal natte) sneeuw. En zeg nu zelf, het was misschien koud en nat, maar wel heel mooi om de Siberische tijgers te zien genieten van de witte vlokken. Mama Angara vond het allemaal wel lekker, terwijl papa Ilya met zijn jongens Fedor, Nicolai en Sergei nog achter de troon lag te snurken. Later gingen de kleintjes de sneeuw ook maar eens verkennen. Het was immers de eerste keer dat de halfjaar oude drieling sneeuw zag. Hierbij gleden ze regelmatig uit, maar leken wel helemaal in hun element. Uiteraard onder toezicht van mama. Dat was puur genieten!




Om 4 uur waren we weer op het Pretplein te vinden – dat is het plein bij de Carrousel en restaurant de Boerderij – bij het grote kampvuur. Want hier kun je de kaartjes voor de Tijgertour kopen. We gingen mee met de tour van half 5. Deze was extra bijzonder: het was namelijk de allereerste Tijgertour ooit. Als freelance journalist hou ik wel van een primeurtje. Na een kort welkomstwoord werden we naar de Oude Stad geleidt naar een deur naast het Paleis van Koning Darius, in het verblijf van de Kaalkopibissen. Bij binnenkomst werd het kaartje ingeleverd en mochten we op een binnenplaatsje wachten op een verzorger. Op zich was dit al heel bijzonder: je staat werkelijk op een plek waar niemand anders zomaar mag komen. Bovendien voelde je gewoon de aanwezigheid van leeuwen Tonga en Sabari, witte tijgers Brooklyn en Maxi, van panter Kiara en natuurlijk het gehele gezin Siberische tijgers. Voelen, want zien konden we ze niet.

Op het pleintje lag wat speelgoed – wat in de dierentuinwereld ‘Verrijking’ wordt genoemd – maar ook flesjes parfum die worden gebruikt om de dieren een beetje te misleiden (waar komt die geur ineens vandaan…?) en dus bezig te houden. En er hing een bord met de namen (en de soorten) van de dieren erop. De verzorgers kunnen met dit bord aangeven dat een dier binnen is of buiten. Handig als het jouw beurt is om een buitenverblijf schoon te maken. Een verzorger kwam erbij om allerlei dingen over – voornamelijk – de tijgers te vertellen. Hierbij mochten we het binnenverblijf betreden. De tour duurde ongeveer 40 minuten en het was echt een kijkje achter de schermen (geen rondleiding), maar het moment dat je het binnenverblijf binnen stapt en de typische kattenlucht je neus binnendringt dan heb je wel even een kriebel in je buik. Zoveel mensen mogen hier niet zomaar komen, dacht ik. De nachtverblijven waar we mochten kijken waren voor de 15 jarige (!) Brooklyn en zijn dochter Maxi en voor Ilya, Angara en hun jongens. Het grote gezin heeft uiteraard meer verblijven tot hun beschikking. De verblijven zijn simpel, maar zeker doeltreffend.



Tijdens het praatje hoorden we overigens gerommel bij het achterste verblijf – via het raam kon je zo het Paleis van Koning Darius in kijken! Er zaten geen tijgers in, maar ze stonden wel aan het luik te mauwen en te rommelen. De verzorger besloot daarom om de schuif open te zetten, waarbij hij de tralies naar beneden hield – zo konden de tijgers wel naar binnen loeren, maar niet binnen komen. Dat was al prachtig om te zien. Die koppies keken zo verbaasd naar binnen. En ik weet bijna zeker dat er eentje vroeg: ‘Mama, is dat zo ons diner?’

Op de Winteravonden wordt de Tijgertour drie keer per avond gehouden. Op de website van het park kun je zien wanneer. Bovendien help je de tijgers in het wild met het kopen van een ticket. Wees er wel snel bij: er zijn maar beperkt plaatsen beschikbaar.

dinsdag, oktober 21, 2014

Een bezoek aan Landgoed Hoenderdaell

Ik had er al veel over gehoord en via Facebook al veel van gezien: Landgoed Hoenderdaell. Gelegen in Anna Paulowna (Anna Paulowna Blancaaaaaaa – ahum, excuus) in de kop van Noord-Holland. Maar ik was er nog niet op bezoek geweest. Tot aan afgelopen zondag dan, want met een wagen vol geladen met vriendinnen en vrienden, reed ik eindelijk naar Anna Paulowna – al neuriënd en met een goed humeur.

Regenachtig Anna Paulowna
Helaas reden we niet naar een zonovergoten Noord-Holland, maar naar een regenachtig Noord-Holland. Niet dat dat de pret zou drukken hoor – we zijn immers niet van suiker – maar het is toch fijner fotograferen wanneer het droog is. Daarom zijn we eerst in het restaurantje aan het water buiten het Landgoed neergestreken om vervolgens na een lekker bakkie op pad te gaan. Als je overweegt het Landgoed te gaan bezoeken, de entreeprijs betreft (slechts) € 10,-.



Eénpootstatief
Als je gaat fotograferen op Landgoed Hoenderdaell dan mag je je vast voorbereiden op veel ruimte, veel bos en mooie verblijven met afzettingen van smal gaas. Ik was blij – helemaal met het vele vocht in de lucht en mijn niet zo vaste hand – dat ik een éénpootstatief bij me had. Gaf toch een beetje steun. Helemaal bij het fotograferen bij de leeuwen en tijgers. Afijn, tijdens de wandeling over het Landgoed kom je verschillende verblijven tegen. Bijvoorbeeld met bontgekleurde papegaaien, wit- en zwartpenseeloor aapjes, stokstaartjes, ringstaartmaki’s, wasberen, steppevosjes, bruine beren en witte wolven (kippenvel) en nog veel meer. Het is werkelijk je ogen uitkijken. Want voor je het weet loopt er een wolf met je op en heb je het niet eens in de gaten!




Stichting Leeuw
Naast een park vol mooie dieren is er nog een bijzonder aspect aan Landgoed Hoenderdaell. Namelijk Stichting Leeuw. Achterop het park ligt een immens terrein met allerlei verblijven achter een natuurlijke schutting. Tussen de schutting en de verblijven vind je vervolgens nog een pad voor de verzorgers. Maar als bezoeker sta je achter de schutting en mag je door kijkgaten, gaas en de smalle openingen van de verblijven heen loeren. Dat is eigenlijk best wel spannend, vooral als je voor het eerst bij de Stichting gaat kijken. Want je weet niet heel goed – vooral als je even geen bordjes leest – wat er achter de natuurlijke schutting te zien zal zijn. Zo werd ik onder meer aangekeken door een prachtige leeuwin, liepen de tijgers lekker met elkaar te dollen, heb ik een mountain lion of poema gezien en lag er een Chinese panter mij heel strak aan te kijken. Woei, over kippenvel gesproken!




In training
Niet alleen buiten kon je kijken, binnen was ook veel te zien. Namelijk de trainingsbaan: een grote zandbak met bomen, stenen en water waar de leeuwen, tijgers en andere grote katten naar hartenlust mogen spelen, rennen en gewoon lekker wild mogen zijn. Ook laten verzorgers de dieren hier achter een stuk vlees (of prooi) aan rennen, zodat ze het jagen niet helemaal verleren. Het is namelijk de bedoeling dat de opgevangen dieren ooit weer terug gaan naar het wild. Althans, semi wild: ze gaan namelijk naar beschermde reservaten en gebieden. Op de galerij rondom de trainingsbaan kun je veel prachtige portretten van wilde katten bekijken, op de foto met een echte (ahum) leeuw en de trainingsbaan goed bekijken.



I’m just a bird in the sky…
Tot slot kregen we nog een toetje. Hoewel het seizoen ervoor eigenlijk al was afgelopen, mochten we toch plaatsnemen op de tribune voor de roofvogelpresentatie. Ja, daar ging menig hart toch ook weer sneller voor kloppen. Want roofvogels in vrije vlucht die dan over je heen scheren, ja, dat is ook heel gaaf. Hoewel de vogels veel last hadden van de plotselinge rukwinden en daardoor de presentatie werd ingekort, was het supergaaf om te zien. Vooral heel stoer hoe die jonge meiden en kleine knul al volleerde valkeniers bleken. De kerkuiltjes, de valk, de oehoe’s, gier en de Amerikaanse zeearend (wauw!) waren prachtig om naar te kijken.




Uilie uilie met een uilie
En helemaal speciaal: na afloop mocht je met een van de vogels op de foto! Uhm, daar zeggen we zeker geen nee tegen. Je hoefde alleen een donatie naar keuze te doen en vervolgens mocht je een dier op je arm houden (zo gaaf!) en fotograferen maar. Ik koos voor de Europese Oehoe. Ik ben echt verliefd op die grote ogen! En hoewel ik mijn geschiedenis met vogels in mijn achterhoofd had, dacht ik: deze kans mag ik niet voorbij laten gaan. En dat heb ik dus ook niet. Wat was dat geweldig!



Landgoed Hoenderdaell is echt een aanrader. Het ligt misschien niet voor iedereen naast de deur, maar er valt veel te zien, leren en te beleven.

B'Day Countdown