Just me...

Een dag begint. De avond valt. Seizoenen wisselen. Alles verandert... ...ik ook... ...Weet jij nog wie je was?
Posts tonen met het label interview. Alle posts tonen
Posts tonen met het label interview. Alle posts tonen

donderdag, augustus 14, 2014

Throwback Thursday: College 'de Klop'

Dat waren de eerste artikelen die ik echt publiceerde voor een groot publiek. Ik durf te zeggen dat mijn journalistieke carrière is begonnen op College ‘de Klop’ en ik zal die lange middagen bij het stencilapparaat en de luide nietmachine nooit vergeten. Het rapen in de hal, de nieuwsgierige leraren, de leuke reportages en interviews… het is iets om met veel trots op terug te kijken. Het eerste deel van mijn Throwback Thursday’s sluit ik af met een overzicht van alle artikelen die ik voor de schoolkrant heb geschreven. En dan… tja, dan gaan we eens kijken naar alle stukken die ik voor mijn studie heb geschreven, maar die eigenlijk het klaslokaal bijna nooit hebben verlaten…

Het interview met Anton Geesink
10 vragen aan: Meneer van der Meer
College ‘de Klop’ Kinderboerderij
Kleuren en Bloemen
10 vragen aan: Meneer Hulsebosch
10 vragen aan: Meneer Vink
Greenpeace: de Rainbow Warrior gaat nooit verloren
Column: Agressiviteit, de wereld is er vol mee
De Open Dag 1994
De Schaatssponsortocht 1994
De leraar en agressie!
Een sportief interview met Johan de Kock
Wat deed meneer de Haan in het Belgisch Elftal???
De Open Dag 1995
Het Tineke Schouten Interview
College ‘de Klop’ presenteert: Romeo & Julia
De Eindexamenstunt 1995
Een laatste woord…

donderdag, juli 17, 2014

Throwback Thursday: Tineke Schouten

Oh eM Gjie! Dat was mijn reactie – als deze populair zou zijn geweest in 1995 – toen ik hoorde dat Tineke Schouten het startschot zou komen geven bij de schaatssponsortocht. Ik bedoel… TINEKE SCHOUTEN! Daar zeg je toch genoeg mee. Anton Geesink was bijzonder, Johan de Kock was leuk, maar Tineke Schouten was hilarisch. Wat een leuk, normaal en gezellig mens. Hoewel ik met bonzend hart vroeg of ik haar een paar vragen voor de schoolkrant mocht stellen, stelde ze me met haar guitige ogen en vriendelijke glimlach meteen op mijn gemak. En ze wilde zelfs nog een stukje in het plat Utregs voor me doen.

Schaatssponsortocht 1995
Het Tineke Schouten interview
Tekst: Berry de Nijs, V5-2

Maandag 20 februari 1995, er schijnt een waterig zonnetje op de ijsbaan. Het is een mooie dag voor de sponsortocht. Overal in de school hingen de posters al: Tineke Schouten geeft het startschot. En mooi dat ik daar achteraan ging!

Artsen zonder Grenzen vindt ze een prachtig project, ze heeft veel respect voor dat wat die mensen doen: ‘Ik vind het heel goed dat er mensen met een bepaalde kennis zijn, die zich inzetten voor de minder bedeelden in de andere landen en daarvoor alles wat ze in Nederland hebben, tijdelijk opgeven. Daar heb ik een groot respect voor.’
De schaatssponsortocht vindt ze heel en goed. ‘Het is een goed voorbeeld en voor jullie ook gezellig,’ zegt ze lachend. Zelf vindt ze schaatsen een beetje eng, omdat ze bang is dat ze een been zal breken of zoiets en dan kan haar show niet doorgaan, wel gaat ze vaak met haar dochtertje mee die op deze ijsbaan schaatsles heeft.
Ze is benaderd door meneer Boekraad van aardrijkskunde, maar meneer van der Krogt (Nederlands) had haar adres en zodoende staat ze hier voor me. Ze krijgt heel veel aanvragen voor dingen en omdat maandag haar enige vrije dag van de week is, twijfelde ze of ze dat nou wel moest doen: ‘Maar Artsen zonder Grenzen spreekt me wel er aan en zeker zoals jullie school dat doet, dus voor mij is het een kleine moeite om het te doen.’

Eigenlijk had Tineke zangeres willen worden, maar dat pakte heel erg anders uit. Per toeval kwam ze in het cabaret terecht, wat ze eigenlijk nog veel leuker vond. ‘Zowel mooie liedjes zingen, als van tijd tot tijd gek doen. En achteraf ben ik blij dat het eigenlijk zo gelopen is.’
Ze vindt cabaret het mooiste werk wat er is binnen de showbizz: ‘Je eigen show, je eigen muzikanten en zowel mensen kunnen laten lachen als ontroeren met een liedje.’
Ik weet dat ze mooi kan zingen, maar wat vindt ze er nou van dat we alleen de carnavalsliedjes van Tineke op de radio horen en niet ook eens een mooi liedje? Ze geeft toe dat de Utrechtse liedjes op de radio ook wel gedeeltelijk haar schuld zijn: ‘Ik laat me toch steeds weer verleiden, ook door de platenmaatschappij, om Utrechts te zingen en de mensen vinden het leuk. En ik vind het zelf ook leuk om te doen, het is niet zo dat ik het met tegenzin doe, maar ik ben wel van plan om op zeer korte termijn eens een cd uit te brengen met mooie liedjes.’
Lenie, uit de Takkestraat weet je wel, is één van de bekendste typetjes van Tineke. Zij is zelf ook in Utrecht geboren, net als Lenie, maar haar ouders kwamen niet uit Utrecht, dus werd er thuis geen Utrechts gesproken, dat heeft ze zich later zelf aangeleerd. Lenie is uit de gein ontstaan toen Tineke iets had dat rijmde op ‘bouvier’. ‘En toen dacht ik “hé, dat kan ik er eigenlijk wel inschrijven”. Het is eigenlijk puur toeval allemaal.’
En ja ik kon er ook niet onderuit om Tineke te vragen om een goede raad aan de lezers te geven, maar dan wel in het plat Utrechts! Ze moest heel even nadenken en toen zei ze: ‘In ’t plaat Utregs waor, nou daan mot ik effe naodenke waor, nou jongens effe goe je bes doen op school, want nou ken je ’t effe maoken en as je laoter ouwer ben dan is ’t een bietje laastiger waor, danne mot je weer gaon leren en daor hebbie daan ook geen zin in, nou effe je bes doen.’
En toen wilde ik toch ook nog even weten of onze meneer Schouten van Duits nu familie van haar is. Ze dacht van niet, maar ze wilde wel weten of hij een aardige man is. Dan kon ik alleen met JA beantwoorden, en toe zei ze: ‘Dan is het familie van me!’

En dat was het einde van mijn interview, met een handtekening op zak en een aantal foto’s van mij en Tineke, ging ik op de schaats om geld bij elkaar te schaatsen voor Artsen zonder Grenzen.

donderdag, juli 10, 2014

Throwback Thursday: de open dag

Blijkbaar waren we zo druk (mijn broer deed dat jaar eindexamen) dat we gewoon nummer 6 hebben overgeslagen en daar nummer 7 van hebben gemaakt (maar zeker weten doe ik het niet). Het zou mijn laatste Klop Courant worden. Ik moest zo hard werken om van VWO 5 naar 6 over te gaan dat ik daar meer tijd in wilde steken dan in buitenschoolse activiteiten. Bovendien was er niemand die de krant op dat moment over wilde nemen, dus besloot ik mij te focussen op mijn repetities en uiteindelijk eindexamen en de schoolkrant – met pijn in mijn hart – vaarwel te zeggen. Maar niet voordat ik eerst een hele rits leuke artikelen had geschreven natuurlijk! Te beginnen met de open dag. Het is 1995 en er moesten nieuwe zieltjes worden gewonnen! En de razende reporters waren er uiteraard bij!

De Open Dag
Interviews: Samantha Bergman & Berry de Nijs
Tekst: Berry de Nijs

Het is zaterdag 28 januari. Vandaag is het een gezellige dag, wij gaan naar school. Ja, je leest het goed: we gaan naar school. En wel om onze school te promoten en om een mooi verhaal te kunnen schrijven voor de schoolkrant.
Het is weer ouderwets gezellig op school, overal zie je leraren en leerlingen lopen of zitten. En ook wij, Samantha en Berry, lopen rond door de school voor een goed verhaal.
Eerst gaan we eens bij meneer Verheugd kijken, die zeer verheugt is over de ouders die vroeger hun rijtjes netjes uit hun hoofd hadden geleerd en nieuwsgierig waren naar de boeken, die heel anders zijn dan vroeger.
‘Heeft u het al druk gehad vandaag, meneer Verheugd?’ vragen wij.
‘Eh ja, eigenlijk wel ja. Ik heb nog geen koffie gehad en ik weet niet of jullie nog in staat zijn om mij een kopje… nee ik haal het zelf wel even.’
Volgens mij was dit vorig jaar ook al dat leraren vroegen of wij koffie wilden halen, nou ja dat bewijst wel dat journalisten macht hebben om voor koffie te zorgen. Deze macht bewezen we toen meneer Hulsebosch bang voor ons wegliep, maar ons daarna toch wel vriendelijk ter woord stond.
Hij heeft al een hoop aardige kindjes gezien, waarvan hij gewoon zeker weet dat ze volgend schooljaar bij ons op school komen.
‘Ze komen hier gewoon op school,’ zegt meneer Hulsebosch vol vertrouwen, ‘ze hebben namelijk geen vrije keuze, we zeggen “Tot ziens in september” en dan komen ze gewoon!’ Hijzelf heeft het nog niet zo druk gehad, maar mevrouw Meurs wel. Zij speelt vandaag Triviant met de nieuwkomers, wat ze zelf heel erg leuk vindt om te doen. De Nederlands docenten zijn er tevreden over de route.

Meneer Vink vindt zijn eigen bruggers erg schattig. Hij doet de begingesprekjes en vindt het tot nu toe al erg gezellig. Ook meneer van Dongen vindt het erg gezellig bij zijn begingesprekjes. ‘Ik ga nu aan mijn derde gesprekje beginnen. Ik heb al twee keer 30 mensen gehad en ik hoop dat het er weer 30 worden,’ zegt hij met een brede glimlach.
Samantha en ik lopen de route af en komen dan bij meneer Hoppers in het lokaal. Hij heeft het al behoorlijk druk gehad en is erg blij dat er veel interesse is voor Levensbeschouwing. ‘De mensen willen graag weten wat er in Levensbeschouwing gebeurd en welke rol allerlei godsdiensten spelen. Dat vinden ze best belangrijk, blijkbaar.’
Dit is de eerste open dag van Farid, de nieuwe conciërge. Hij vertelt ons dat hi jal vroeg op school was om alles klaar te zetten voor vandaag. Maar hij vindt het wel heel erg gezellig.
Natuurlijk komen we meneer Schouten tegen in de kantine te midden van een aantal schaakborden. Zoals ieder jaar promoot hij zijn eigen schaakclub. Meneer Schouten heeft het, zoals gewoonlijk, er naar zijn zin op de open dag. Hij staat er om te laten zien dat er een schaakclub bestaat op ‘de Klop’, volgend schooljaar is de activiteitenmarkt erg belangrijk om nieuwe leden te werven.

In het muzieklokaal is meneer Goddijn erg druk bezig met… niets doen. Het is voor hem nog niet zo heel erg druk geweest, de mensen moeten nog komen. Nou, dan spelen Sam en ik toch even wat op de piano. Dan komt Michel Kanters binnen en als ik hem een paar vragen wil stellen, haalt ook hij zijn dictafoon tevoorschijn. Dus van vragen stellen kwam niet zoveel.
In de studiezaal is meneer van Wijk aanwezig. Hij is daar voor wiskunde, wat volgens hem een heel belangrijk en leuk vak is. Wij vragen hem naar de koffie, die dit jaar volgens hem wel goed geregeld is. ‘En een stukkie cake erbij, dat is ook heel erg belangrijk!’
Natuurlijk, maar Samantha en ik hadden een klein probleempje, niemand had wat te zeuren vandaag en al helemaal niets te klagen over de route. Maar we hoefden niet lang te treuren, want daar was meneer van Wijk met een klacht: ‘Het was hier heel erg koud vanmorgen. Ik wil best wel even kwijt dat meneer Karthaus voortaan de verwarming goed aan zet.’
Jippie, eindelijk iemand die iets te zeuren heeft. De schoolkrant gaat dit wel even uitzoeken. Na een korte wandeling van de studiezaal naar lokaal 22 komen we bij meneer Karthaus, die ons precies uitlegt wat er gebeurd is, waardoor meneer van Wijk het zo koud het vanmorgen.
‘Ja ik had een programmeer fout gemaakt. Waarschijnlijk heb ik het verkeerde knopje aangeraakt, waardoor hij op zondag is gesprongen in plaats van op zaterdag. En ik kwam vanmorgen hier en toen vroeg ik aan Lex (Hament, red.) “Is alles overal warm?” En hij zegt: “Ja, alles komt op temperatuur, dus alles is goed.”. En toen heb ik het niet meer gecontroleerd en toen ging ik om half 11 kijken en zag ik dat de studiezaal op zondag stond. En ik heb het hersteld, nu is het er warm.’
Wij zijn tevreden, we waren al bang dat er niets gebeurd zou zijn.

Daarna zijn we naar meneer van der Schaar gegaan, die, net als vorig jaar, vliegertjes uitdeelt. Hij vindt het niet zo erg dat hij achteraf op de route ligt, want een techniek lokaal moet altijd aan de buitenkant van het gebouw liggen in verband met het lawaai.
Bij verzorging zijn de leerlingen van Luc de Bruijn koekjes aan het bakken. Het is, volgens Luc, erg gezellig en druk.

We komen meneer Blaas tegen in het kantoortje van Lex Hament, waar hij het één en ander aan het doen is. Meneer Blaas heeft al een aantal gesprekjes achter de rug en is zeer tevreden dat ‘de Klop’ bij veel ouders school nummer één of twee is. ‘Maar zeg nou zelf, dit is toch ook een leuke school!’ zegt hij tegen ons. Daar kunnen wij alleen maar mee instemmen.
Ook meneer Samwel doet voorlichtingsgesprekjes. ‘Ik heb de school verkocht!’ zegt hij triomfantelijk. ‘Ik heb al drie maal een groep van 40 mensen gehad, dat is inderdaad meer dan meneer van Dongen, maar ik ben ook een grotere ouwehoer.’

En dan tot slot een opmerking van Samantha: ‘Het is onvoorstelbaar! Vorig jaar lag niemand goed op de route en dit jaar ligt iedereen ineens wel goed op de route! Echt onvoorstelbaar!’
Ik laat Samantha maar een van haar verbazing bekomen, maar ze heeft gelijk: we hebben dit jaar weinig zeurpieten over de route gehad, gelukkig maar.

donderdag, juni 26, 2014

Throwback Thursday: Johan de Kock

Het startschot voor de schaatssponsortocht werd dit jaar gegeven door de aanvoerder van FC Utrecht. Met knikkende knietjes stapte ik er met mijn vriendinnetje op af om te vragen of hij alsjeblieft een interview wilde doen. Het koste een paar ‘alsjeblieft’-jes, maar toen stemde hij toch in. We hadden maar kort, dus de vragen moesten snel gesteld worden. Het leverde nog een komisch tafereel op, want mijn vriendinnetje – een kop kleiner dan mij – die hanteerde de dictafoon en Johan… tja… die was erg lang. Dus ze moest soms haar arm erg strekken. Maar het leverde een leuk interview op, waar ik best wel trots op was.

Een sportief interview met:
Johan de Kock

Aanvoerder van FC Utrecht
Tekst: Berry de Nijs V4-2

Het is maandag 21 februari 1994. De jaarlijkse schaatssponsortocht wordt gereden. Het startschot wordt gegeven door Johan de Kock van FC Utrecht.
Hij vindt het een goede zaak om je voor een goed doel in te zetten. En hij vindt het leuk om het startschot te geven, anders was hij er niet geweest.
Johan was opgebeld door meneer Esayas (maatschappijleer) met de vraag of hij het startschot wilde geven.
‘En ik wilde dat graag doen,’ zegt de Kock. Ook vertelde hij dat meneer Boekraad (aardrijkskunde) nog langs was geweest op de training.
Zelf schaatst hij ook wel eens: ‘Maar ik heb nu niet zoveel tijd om zelf te schaatsen.’ (door de PTT Telecompetitie – red.) ‘Maar,’ zo gaat hij verder, ‘als ik tijd heb en als er ijs ligt, ga ik wel eens schaatsen.’
Voetballen is altijd zijn jongensdroom geweest, waar hij langzaam naar toe is gegroeid. Hij voetbalt al zeven jaar bij FC Utrecht, daarvoor speelde hij drie jaar bij FC Groningen en daarvoor bij de amateurs.
Johan de Kock heeft een keer in het Nederlands elftal gestaan. Ik vroeg of hij nog eens benaderd zou worden door Dick Advocaat. (Voor de niet-voetbalfanaten onder ons, Dick is de bondscoach van het Nederlands elftal – red.) ‘Ik hoop het wel,’ antwoordt Johan, ‘ik weet niet of het gebeurd, maar ik hoop het in ieder geval wel.’
Hij hoopt ook dat het Nederlands elftal het heel ver zal schoppen in Amerika.
En omdat het thema van deze schoolkrant agressie is, stel ik daar ook een aantal vragen over. Zoals over de agressiviteit onder de supporters: ‘Een beetje meeleven van supporters is leuk, maar dat moet niet overslaan in agressiviteit.’
En over wat FC Utrecht er aan doet: ‘Het Stadion (Galgenwaard, red.) is op zich heel veilig. De verschillende groepen van supporters worden er namelijk gescheiden.’
En of de agressiviteit minder wordt: ‘In het Utrecht stadion gebeurd er door middel van goede veiligheid al heel weinig. Maar alles wat er gebeurt is al te veel natuurlijk.’
En of hij zelf weleens agressief wordt, als er in het nadeel van FC Utrecht wordt gefloten voor een overtreding, terwijl er echt niets aan de hand was: ‘Agressief niet, boos wel.’
‘En tot slot, heeft u nog een sportieve raad voor onze lezers?’ vraag ik. Dit was zijn antwoord: ‘Aan sport doen is goed voor je lichaam en geest. Ik denk dat dat een goede raad is: Doe aan sport!’
Ik bedank hem en vraag nog om een handtekening, die ik ook van hem krijg. Hij gaat naar buiten en geeft het startschot, de sponsortocht begint en Johan vertrekt naar de training.

donderdag, juni 19, 2014

Throwback Thursday: veel vragen aan

In Klop Courant nummer 4 liet ik het concept van 10 vragen aan varen (en vervolgens zijn we daar ook niet aan aan toe gekomen), maar hebben we wel leraren geïnterviewd. Omdat het thema van het nummer ‘Agressie’ was, wilden we eens weten wat leraren daar nu van vonden. Samen met Samantha stelden we een aantal
Leraren dezelfde vragen, maar kregen ze ieder ook een persoonlijke vraag over agressie. Dat leverde verrassende antwoorden op, die ik vervolgens samenvoegde in een lang artikel vol quotes. Er gingen een paar dagen of weken over heen, maar dit was wel een van de leukste interviews met leraren, omdat we er zoveel gesproken hebben, in best wel korte tijd.


De leraar en AGRESSIE!
interviews : Berry & Samantha
tekst: Berry de Nijs, V4-2

Agressie! Tja, wat moet je daar nu over vragen aan leraren? Het duurde even en toen wist ik het: ik vraag het aan een aantal leraren! Ja, briljant idee!

Meneer Karthaus vertelde me dat hij agressie een heel menselijke reactie vindt. ‘Maar,’ zei hij, ‘het is niet iets dat je van jezelf of van anderen hoeft te accepteren.’ Meneer de Bruijn vindt dat hij als bioloog er heel wisselend over dacht, zelf vind hij zich niet zo’n agressief typje. Meneer van der Schaar zei: ‘Ja, dat vind ik een beetje moeilijke vraag om zo 1, 2, 3 te beantwoorden.’ Daar komen we zometeen nog wel bij terug.

Samantha trok haar stoute gympen aan en vroeg: ‘Meneer van Dongen, wat vindt u van agressiviteit?’ Ik ben er niet bij geweest, maar Jacques reageerde wel een beetje agressief, men kon hem aan de andere kan van de school horen toen hij schreeuwde: ‘Wat ik van agressiviteit vind?! Wat denk je wel brutaal nest!’ Toch raapte hij zich enigszins bij elkaar en antwoordde, weer volkomen kalm: ‘Nee, ik denk dat je altijd moet proberen je boosheid, en dat soort gevoelens, toch op een rustige manier naar buiten moet brengen. ‘ Geen wonder dat hij geen agressieve klassen kent.

Ik ging naar meneer Pennings, die overigens nooit agressieve leerlingen op zijn spreekuur krijgt, en hij vind agressiviteit slecht. En hij zei ook: ‘Agressiviteit is iets wat niet hoort tussen mensen.’

In de pauze zagen we Michel Kanters voorbij lopen in de kantine, wij gingen erachteraan en Samantha vroeg hem, zij was al weer bekomen van Van Dongen, wat hij nou van agressiviteit vindt. Dit was zijn antwoord: ‘Het mag, maar het moet wel teruggebracht worden naar normale proporties. En het moet niet uit de hand lopen.’

Meneer Bernhardt, die een tijdje geleden bij ons stage liep, vindt dat er twee soorten agressie zijn: ‘De slechte is als je het niet onder controle hebt, zoals een leraar of een leerling die er zomaar op los slaat ofzo, ik denk dat dat niet door de beugel kan. Af en toe denk ik dat je agressief moet zijn om jezelf staande te houden.’

Meneer van der Schaar zei, na lang nadenken: ‘Ik denk dat iedereen wel een hoeveelheid agressiviteit in zich heeft. Als je daaronder verstaat dat je met bepaalde gevoelens van onvrede rondloopt, die je op een normale manier kunt uiten. Als agressiviteit leidt tot het op elkaars gezicht timmeren of weet ik veel akelige dingen doen, dan kan ik daar weinig respect voor hebben. Maar ik kan me wel voorstellen dat, als je ergens mee zit, dat je daar dan last van hebt, maar je moet het dan wel pratend oplossen.’ Op de vraag of de leraren in de docentenkamer wel eens agressief zijn antwoordde hij: ‘Ik denk het wel, maar op onze school zitten docenten die, over het algemeen, goed met elkaar kunnen opschieten en als er onenigheden zijn, worden die altijd goed opgelost.’

Meneer van Osta vertelde me dat hij nog nooit agressieve leerlingen in de les heeft meegemaakt. ‘En als ik een brutale mond krijg, krijgen ze lik op stuk.’ Agressiviteit vindt hij niet nodig: ‘Ik vind dat omgaan met elkaar zodanig moet kunnen dat er geen agressiviteit bijkomt, zoals een brutale mond, is niet nodig, het kan zijn handtastelijkheden, maar het kan ook een manier van optreden zijn; iemand heel intimiderend tegemoet treden, dat vind ik ook een vorm van agressiviteit en die maak ik op school wel vaak mee en dat vind ik heel vervelend.’

Meneer Kanters zei, dat als er een agressieve leerling tijdens de gymles is, dat hij eerst maar eens rustig blijft en probeert er met die leerling over te praten, en dan probeert hij een oplossing te vinden.

Luc de Bruijn vroegen we of hij een agressief gerecht kende, maar hij zei: ‘Agressief gerecht?! Dat is wel een heel rare vraag hoor. Ik zou het eigenlijk niet weten. Ik vind geen enkel gerecht agressief. Ik breng eten ook nooit in verband met agressie!’

En Richard Bernhardt vindt dat Public Enemy agressieve teksten heeft en zo best wel agressieve muziek maken. ‘Maar,’ zo zei hij, ‘agressie opwekkende muziek komt wel van de popgroepen van de rechtse Skinheads, zoals in Engeland en Duitsland, die wekken bij mij agressie op.’

En last but not least , Jan Zonderland. Op de vraag of hij een agressieve leraar is, antwoordde hij vol overtuiging Ja. En dit is zijn mening over agressiviteit: ‘Zolang je maar niet slaat, knijpt en schopt en gemene scheldwoorden uitroept, is het niet erg. Maar een beetje fel lesgeven, dat mag wel.’

Nou weten we hoe de leraren tegenover agressie staan.
En denk eraan: ’Agressiviteit is iets wat niet hoort tussen mensen!’


Illustratie © Henk de Nijs

donderdag, mei 15, 2014

Throwback Thursday: 10 vragen aan

Het is nog steeds 1993, maar Klop Courant nummer 3 komt uit wanneer ik inmiddels 15 jaar ben, iets meer durf met mijn artikelen en we themanummers willen gaan maken. Geen allegaartje van artikelen, maar een rode draad waarbij we proberen onze medeleerlingen op school te stimuleren om ook nog eens wat in de kopij bus te stoppen. Zo nu en dan lukte dat wel. Erg leuk om stukken van anderen uit te typen. Maar ook om leraren aan de tand te voelen over agressie en het milieu. Nummer 3 stond in het teken van het milieu. De 10 vragen aan werden daarom ietsjes aangepast. Dit nummer zat ik met mijn favoriete Wiskundeleraar aan de tafel: Meneer Vink. Als gefrustreerde brugpieper was mijn lust voor wiskunde al snel de grond ingeboord – en wie me kent weet dat cijfertjes niet altijd mijn vriendjes zijn – maar dankzij meneer Vink kreeg ik er weer zin in – en belangrijker nog, weer geloof in mezelf. Toch fijn, zulke leraren die met een dosis humor en veel, heel veel geduld lesgeven.

Door welke leraar is ineens het fileprobleem bij Oude Rijn opgelost? En welke leraar is slordig met papier? En wie weigert plastic boodschappentasjes? En wie vindt huilende brugklassers schattig? En waarom doen leraren niet mee aan ‘Zeg eens Eeeh…’? Je leest het hier in…

10 vragen aan: Meneer Vink, leraar Wiskunde
door: Berry de Nijs – V4-2

Dinsdagmiddag het 8ste uur. Ik ga naar lokaal 6, want ik heb een afspraak met meneer Vink. Nee, ik hoef niet na te blijven. Ik heb een interview met hem voor onze Klop Courant.

1. Hoe lang geeft u hier al les?
Meneer Vink: ‘Op deze school? Ehm… 18 jaar.’

2. Komt u wel eens te laat? En zo ja, waarom?
Meneer Vink: ‘Ik kom heel soms te laat en dan komt dat doordat ik in de file heb gestaan. Een jaar of 5 geleden was er steeds file bij Oude Rijn door verbouwingen. En als ik nu wel eens te laat in de les kom, komt dat doordat ik koffie sta te halen of omdat ik sta te kletsen.’

3. Wat vindt u van uw medeleraren?
Meneer Vink: ‘Wat een rotvraag!’ Er wordt lang nagedacht, er wordt gewikt en gewogen en tenslotte komt het antwoord: ‘Je kan eigenlijk op twee manieren naar mensen kijken. Gewoon als mensen en als leraren. Ik heb ontzettend veel vrienden hier op school. Ik doe veel met ze, ook na schooltijd. Het samenwerken tussen medewiskundeleraren loopt als een trein. Ik zit graag op school.’
Zit er concurrentie tussen?
Meneer Vink: ‘Totaal niet. Ik ben toch de beste van het stel, dus het maakt toch niet uit.’

4. Was u vroeger goed in wiskunde?
Meneer Vink: (grinnikt) ‘Jazeker. Ik had en 10 op mijn eindexamen. Is dat goed genoeg?

5. Vind u uzelf een strenge leraar?
Meneer Vink: ‘Nee, sommige leerlingen vinden van wel en dat snap ik niet.’

6. Wat zijn uw hobby’s?
Meneer Vink: ‘Ik heb twee hobby’s waar ik veel tijd aan besteed. Bridgen en volleybal.’

7. Als u mocht kiezen, welk dier zou u dan willen zijn en waarom?
Meneer Vink: ‘O…wat zou ik dan willen zijn? Ja, daar kan ik niet omheen, een VINK natuurlijk. Dat kan niet anders, dan ben je heerlijk vrij en buiten. Dan kun je fladderen en mooi zingen, wat ik nou niet kan. En je bent niet zo zwaar, zoals ik nu ben. Dat zijn allemaal fijne dingen.’

8. Weet u een leuke anekdote?
Meneer Vink: ‘De leukste is nog altijd die van de huilende brugklasser. Ik vertelde toen die mop van de drie konijntjes op het drielandenpunt. Een Duits, Hollands en Belgisch konijntje zaten met hun pootje in de val. Het Duitse konijntje bijt een pootje af en is vrij. Hij rent naar de bomen. Het Hollandse konijntje denkt: “Dat kan ik ook”, en ook hij bijt een pootje door en rent naar het Duitse konijntje. Daar gaan ze op het Belgische konijntje zitten wachten. Na een aantal uren gaan ze maar eens kijken, want ze horen hem huilen. Het Hollandse konijntje vraagt: “Wat is er?” Zegt het Belgische konijntje: “Nu heb ik drie pootjes doorgebeten en nou ben ik nog niet vrij!” En het leukste vond ik toen dat er een meisje uit de brugklas begon te huilen, omdat ze het zo zielig vond. Dat vond ik toch zo schattig.’

9. Wat doet u aan het milieu op school?
Meneer Vink: ‘Nou ik ben een sloddervos. Mijn ergste kwaal is dat ik teveel papier gebruik. Daar zijn we nou mee bezig, met het terugdringen van het papiergebruik.’
En thuis?
Meneer Vink: ‘Dan ben ik heel netjes. Gescheiden afval, eigen boodschappentas, dus geen plastic tasjes en zulk soort dingen. En… eh… chemisch afval keurig wegbrengen.’

10. Heeft u nog een goede raad of een goed advies voor onze lezers?
Meneer Vink: ‘Een goede raad? Tsjonge dat is wel weer een moeilijke vraag. Nou ik vind dat je van je schooltijd iets leuks moet maken, want als je lol hebt, gaat alles beter, zelfs leren!’

Dat was weer een goed advies, het lijkt wel of ze elk jaar beter worden…


Illustratie © Henk de Nijs

donderdag, mei 08, 2014

Throwback Thursday: 10 vragen aan

Het tweede nummer van de Klop Courant bevatte uiteraard weer een ouderwetse ‘10 vragen aan’. Dit keer interviewde ik Meneer Hulsebosch, leraar Nederlands. Ik had zelf geen les van hem, maar kende hem wel van bijvoorbeeld buitenschoolse activiteiten. Ook kwam hij altijd even kijken als we met de Klop Courant bezig waren (dat deden wel meer leraren die bijvoorbeeld wilden weten of ze al in de top 10 Best Geklede Docent stonden bijvoorbeeld) en mijn broer had les van hem. Dus vroeg ik of hij het leuk vond om geïnterviewd te worden door mij voor de schoolkrant, en ja… dat wilde hij wel. Een van de leukste en meest karakteristieke leraren van De Klop (naar mijn mening dan) en dat leverde een heel leuk gesprek op. Met toelichting: de zesde klas is nu de huidige groep 8.

10 vragen aan: Meneer Hulsebosch
door: Berry de Nijs

Het is woensdag 12 mei. Normaal heb ik het eerste uur vrij, maar vandaag niet. Vandaag heb ik het eerste uur een interview met meneer Hulsebosch. Ik ontmoet hem in de kantine en even later zitten we op een bankje voor de school…heerlijk in het zonnetje…

1. Meneer Hulsebosch, hoe lang geeft u hier al les?
Meneer Hulsebosch: ‘Dat moet ik even uitrekenen. Ik ben hier in 1972 aangekomen. Ik denk 20 jaar. O nee…’ Dan mompelt hij iets in zichzelf en komt dan tot de conclusie: ’20 jaar, denk ik.’

2. Komt u weleens te laat?
Hulsebosch: ‘Ik kom nooit te laat! Nee, daar ben ik een enorme tut in, maar ik kom nooit te laat. Ik ben wel vaak ziek, maar ik kom nooit te laat. Dat vind ik zo’n beetje het ergste wat er is. Maar dat ligt aan mij hoor.’

3. Wat vindt u van uw medeleraren?
Hulsebosch: (lange stilte) ‘Ai, eh… verreweg de meeste daar kan ik heel goed mee opschieten.’
Zit er concurrentie tussen?
Hulsebosch: ‘Nee, er is geen concurrentie, er is wel een zogenaamde strijd tussen meneer de Vries en mij, zo van een club Hulsebosch aanhangers en een club de Vries aanhangers. Maar dat is gewoon door meneer de Vries en mij aangewakkerd.’

4. Was u vroeger goed in Nederlands?
Hulsebosch: ‘Ik heb in de zesde klas heerlijk geslapen onder Nederlands. Ik was er wel goed in, ik had ook altijd wel een 8, maar ik heb heerlijk geslapen, want het was ontzettend saai.’

5. Vindt u uzelf een strenge leraar?
Hulsebosch: (stilte) ‘Nou, dat is heel gek, het lijkt van niet, maar ’t is van wel. Eh… het lijkt heel aardig enzo, maar er gebeurt toch voor 90 of meer procent wat ik wil. En dan ben ik in dat opzicht wel streng.’

6. Wat zijn uw hobby’s?
Hulsebosch: ‘Oh God, ik heb er wel een hoop hoor.’ (stilte) ‘Mijn hobby’s zijn: muziek, lezen, naar sport kijken op t.v., ik heb vroeger veel getennist maar dat doe ik op ’t ogenblik niet meer, eh… lekker eten, rode wijn, pijp roken en wat ik ontzettend graag die is in de vakantie in de bergen rondtrekken.’

7. Wat is uw lievelingseten en waarom?
Hulsebosch: (zonder lang na te denken) ‘Nieuwe Haring met Jonge Jenever, want ’t smaakt ontzettend lekker.’

8. Als u mocht kiezen, welk dier zou u willen zijn en waarom?
Hulsebosch: (lacht) ‘Ontzettend leuke vraag. Wat zou ik willen zijn? Ik zou het liefst een olifantje willen zijn, omdat ze ontzettend gezellig en sociaal denkend zijn. ze hangen aan elkaar en ze zijn niet agressief, alleen als ze geprikkeld worden. Dat vind ik ontzettend leuke dieren, echt leuk ja.’

9. Weet u een leuke anekdote?
Hulsebosch: (lacht) ‘Oh God, welke, welke? Ik weet het niet meer hoor.’ Hij denkt diep na, momeplt weer iets over jaartallen en dan komt het antwoord: ‘In 1982 hebben een aantal van mijn collega’s geprobeerd mijn les geheel in de war te schoppen. Ik had toen een buitengewone brave brugklas. Eerst kwam mevrouw Arns, die nu van school is, binnen en zei: “Meneer Hulsebosch u zal wel een kopje koffie lusten.” “O ja hoor,” zei ik. Ik was met grammatica bezig in de brugklas en ik mompelde: “Zin 2.” En dat moesten ze dan opschrijven. Een minuut later kwam Kees Blaas: “Meneer Hulsebosch u zal er ook wel suiker in willen hebben.” “O, zeker meneer Blaas,” zei ik. “Jongens heeft iedereen zin 2, dan herhaal ik hem nog een keer.” Binnen 10 minuten hadden ze alle planten uit de lerarenkamer gehaald en die in een halve cirkel om mijn lessenaar heen gezet, dus ik zag geen kind meer. En ik mompelde gewoon tussen die blaadjes door. En die kinderen bleven dus gewoon doorgaan. achter mij werd op ’t bord geschreven: IK BEN DE BESTE, O WAT BEN IK GEWELDIG! Reageerde ik ook niet op. Toen werd er een stoel gehaald met van die draaipootjes, want ik zat zo ongelukkig. En dit gebeurde wel eens vaker.’

10. Heeft u og een goede raad voor de lezers?
Hulsebosch: ‘Ik vind dat ze zo moeten blijven zoals ze zijn.’

En dat noem ik nog eens een goed advies. We hebben bijna 40 minuten lang zitten praten. Maar aan alle leuke dingen komt een eind, dus ook aan dit interview…!


Illustratie © Henk de Nijs

donderdag, april 17, 2014

Throwback Thursday: 10 vragen aan

De rubriek ‘10 vragen aan’ was de manier voor leerlingen om hun leraren beter te leren kennen. Nu hadden we op College ‘de Klop’ een groot schare aan leuke leraren, dus het was eigenlijk best lastig om een leraar te kiezen. Ook vond ik het altijd reuze spannend om voor of na de les naar een leraar toe te lopen om te vragen of hij of zij geïnterviewd wilde worden voor de schoolkrant. Toch waren er genoeg die direct volmondig ‘ja’ zeiden. Zoals meneer van der Meer, mijn geschiedenisleraar. Hij was mijn eerste ‘slachtoffer’ van ’10 vragen aan’, en ook een van de leukste! Helaas heb ik maar een jaartje les van hem gehad (maar mijn andere geschiedenisleraren vond ik ook tof hoor). Overigens de Hament uit dit interview heet Lex Hament en was de conciërge op College ‘de Klop’.

10 vragen aan: Meneer van der Meer, geschiedenisleraar
door Berry de Nijs, V3-2

1. Hoe lang geeft u hier al les?
Meneer van der Meer: ‘Bijna een jaar.’

2. Komt u weleens te laat? En zo ja, waarom?
Van der Meer (grinnikt): ‘Ja, ik had een roosterwijziging gehad en dat was ik vergeten. Dus ik kom aan het eind van het eerste uur op school, vraagt Hament: “Waar was jij?”. Ik was dus vergeten dat ik het eerste uur les moest geven.’

3. Wat vindt u van uw medeleraren?
Van der Meer: ‘Ik vind het aardige mensen, je kan er goed mee praten. In sommige scholen heb je van die vaste groepjes waar je niet tussen komt.’
Heeft u concurrentie van uw collega’s geschiedenis?
Van der Meer: ‘Ik denk het wel. Als Van Hees en Van Osta hun volledige banen terugkrijgen, dan moet ik hier weer weg. En dat is waarschijnlijk na de zomervakantie.’

4. Was u vroeger goed in het vak waar u nu les ingeeft, dus geschiedenis?
Van der Meer: ‘Ik was best redelijk in geschiedenis. In het laatste jaar had ik een meningsverschil met mijn leraar. Ik vond dat ik gelijk had. Dat vind ik nu trouwens nog steeds.’

5. Vindt u uzelf een strenge leraar?
Van der Meer (lacht): ‘Nee, ik vind mijzelf geen strenge leraar.’

6. Wat zijn uw hobby’s?
Van der Meer: ‘Tja… dat is lastig. Ik houd van reizen, niet met een vliegtuig, maar met een boot of een trein. Door Europa of zo.’

7. Wat is uw lievelingseten?
Van der Meer: ‘Als ik het zelf klaarmaak… MACARONI! Het is snel klaar, het is makkelijk en lekker!’

8. Als u mocht kiezen, wat voor een dier zou u dan willen zijn, en waarom?
Van der Meer (heel zelfverzekerd): ‘Een kat, want mijn kat die ligt ’s morgens op een stoel te slapen en als ik ’s middags thuis kom, ligt ie daar nog en dan denk ik: “Dat zou ik ook wel willen, slapen, eten en je verders nergens druk om maken”.’

9. Weet u een leuke anekdote?
Van der Meer: ‘Goh, dat is een moeilijke vraag. Ik gaf les in Bussum en ik besloot om met een tweede klas op excursie naar het Spoorweg Museum te gaan. Aan ’t einde van de dag was ik twee leerlingen kwijt. Ik zoeken in het museum, zelfs laten omroepen. Wat bleek nou, beide leerlingen waren niet mee geweest, ze stonden ’s morgens al bij de verkeerde trein.’

10. Heeft u nog een goede raad voor onze lezers?
Van der Meer: ‘Weer zo’n moeilijke… eh… ik zou graag willen dat de leerlingen de krant zouden lezen, dus niet de strips en de sportpagina’s.’


Illustratie van Henk de Nijs (mijn broer)

donderdag, april 10, 2014

Throwback Thursday: de Klop Courant

Op Twitter, Instagram en zelfs Facebook zie je het fenomeen Throwback Thursday steeds vaker terugkomen. Op donderdag gaan we dan eventjes terug in de tijd en delen met elkaar een gebeurtenis of een foto van weleer. Bijvoorbeeld van jezelf toen je nog een schattige peuter was of van een attractie uit je favoriete park. Een beetje nostalgie kan nooit kwaad, toch? Dus toen ik van de week toch op zoek was naar een oud artikel wat ik ooit voor de Klop Courant had geschreven als basis voor een artikel voor Writing Berries bedacht ik me ineens: waarom typ ik die artikelen niet over en maak er mijn Throwback Thursday’s van? Dan heb ik ze meteen digitaal én ik kan er op mijn blog nogmaals van genieten. Helaas heb ik niet overal foto’s bij (maar mocht ik die nog terugvinden, dan zullen zij ook zeker verschijnen hier op mijn weblog).

Deze week in Throwback Thursday, artikelen uit den ouden doos een interview met Anton Geesink – helaas overleden – gehouden voor het startschot van de jaarlijkse schaatssponsortocht die wij met College ‘de Klop’ altijd hielden. Het interview is afkomstig uit Klop Courant nummer 1, 1993. Dit was voor mij een heel speciaal interview. Ik was pas 14 jaar en het was de eerste bekende Nederlander die ik zou gaan interviewen. Met knikkende knietjes en een bonzend hart kwam ik er al snel achter dat Anton een heel aardige en sympathieke man was, die graag een woordje met ons wilde wisselen. Bovendien kennen mijn opa de Nijs en Anton elkaar. Ze hebben ooit samen tegenelkaar geworsteld. Maar op de vraag wie er nu gewonnen had, zei hij: ‘Vraag dat maar aan je opa.’

Het interview met Anton Geesink
door: Berry de Nijs

Het is weer zover: de schaatssponsortocht. Dit jaar trokken we de schaatsen aan voor de straatkinderen in Brazilië. Meneer Boekraad had weer ‘ns zijn best gedaan om iemand te vinden die het startschot zou geven. Een rasechte Utrechter: Anton Geesink. Wij, van de Klop Courant, hadden een interview met hem.

1. Wat vindt u van de schaatssponsortocht?
Anton Geesink: ‘Leuk idee, fantastisch.’

2. Wat vindt u van het doel waar het geld naartoe gaat?
Anton: ‘Het Brazilië project spreekt mij aan. Ik werd in 1965 Wereldkampioen in Brazilië. Ik werd door een missionaris gevraagd om mee te helpen aan een plan om een school te bouwen, ik heb daar aan mee geholpen. Daarom vind ik dit een goed doel.’

3. Wat was uw eerste reactie toen u gevraagd werd om het startschot te geven?
Anton: ‘Dat vond ik erg leuk.’

4. Heeft u vroeger ook andere sporten beoefend dan judo?’
Anton: ‘Ja, ik heb vroeger een beetje gezwommen, gevoetbald en ook geworsteld.’

5. Hoe bent u er zo toegekomen om te gaan judoën?
Anton: ‘Ik zag een demonstratie van het judo. Ik vond het leuk en toen ben ik gestopt met zwemmen en voetballen en ik heb me op het judo gericht.’
Hoe oud was u toen?
Anton: ‘Ik was 14 jaar.’

6. U bent lid van het Internationaal Olympisch Comité. Kunt u vertellen wat uw werk inhoudt?
Anton: ‘Wij vergaderen een paar keer per jaar en dan maken we plannen, die plannen leggen we dan voor aan de commissie.’

7. Wat vindt u van de limieten die de Nederlandse topsporters moeten halen om naar de Spelen te mogen?
Anton: ‘Tja, het moet.’

8. Moest u in 1964, toen uzelf naar de Spelen in Tokio ging, ook aan een limiet voldoen?
Anton: ‘Ja, je moest minstens Nederlands kampioen zijn om naar een Spelen te mogen. Ik was Nederlands en Europees kampioen.’

9. Gaan er niet te veel Bobo’s mee naar de Spelen?
Anton: ‘Nee, maar ze moeten wel een sportachtergrond hebben.’

10. Toen u in 1964 de Olympische Spelen won, werd er een straat naar u vernoemd. Vond u dat leuk?
Anton: ‘Je realiseert het je niet echt. Toen ik Olympisch kampioen werd gebeurde er zoveel leuke dingen. En dit was er één van.’

11. Wat doet u nog meer naast uw werk bij het I.O.C.?
Anton: ‘Niets, dit werk neemt alles in beslag.’

Meneer Geesink wordt geroepen om het startschot te geven. Hij gaat naar de plaats toe waar alle deelnemers al staan te wachten op het startschot. Even later horen we een knal en alle schaatsers gaan op weg. Anton Geesink gaat weer weg, hij moest nog ergens anders heen…

*Edit*: foto gevonden! Kijk mij eens lachen!

B'Day Countdown