Just me...

Een dag begint. De avond valt. Seizoenen wisselen. Alles verandert... ...ik ook... ...Weet jij nog wie je was?
Posts tonen met het label leeuw. Alle posts tonen
Posts tonen met het label leeuw. Alle posts tonen

maandag, augustus 10, 2015

Internationale Dag van de Leeuw

Uren kan ik naar ze kijken. Vooral Tonga & Sabari in DierenPark Amersfoort zijn mijn favoriet. Hoe ze soms verstrengeld in elkaars poten liggen. Elkaar kopjes geven of warm houden op die ene dag dat er sneeuw gevallen is. Hij kan je hypnotiseren met zijn blik en intimideren met zijn brul. Zij kan naast je liggen aan het glas en met die prachtige gele ogen dwars door je heen kijken.... En dan denk ik ‘Wat erg dat leeuwen in het wild in hun voortbestaan worden bedreigd door mensen die niet zien wat ik zie...’ Soms ga ik bij Tonga & Sabari zitten als ze aan het raam liggen in de Oude Stad. Gewoon op de grond, dichtbij het glas. En dan voel ik me zo verbonden… Zo één met de oerkracht die voor me ligt, dat ik er intens rustig van kan worden. Bij deze een ode aan de leeuwen die ik zo lief heb, hun familieleden in andere dierentuinen, maar ook aan alle andere leeuwen overal ter wereld.


Writing Berries:
Internationale Dag van de Leeuw










dinsdag, januari 27, 2015

Bijzonder dagje bij Stichting Leeuw

Mijn werk kan soms zo bijzonder zijn, vooral als ik op reportage mag. Afgelopen vrijdag was heel Nederland gehuld in mist en kou, behalve de plek waar ik naar toe ging. Op wonderbaarlijke wijze was het heel erg zonnig met een strakblauwe lucht in Anna Paulowna. Hier had ik een afspraak met Robert Kruijff van Stichting Leeuw om een reportage te schrijven over deze geweldige stichting. De reportage lees je op Writing Berries: Stichting Leeuw: van opvang tot vrijlating en alles wat er tussenzit. Het meest bijzondere was dat ik voor mijn foto's zo dichtbij mocht kijken. Puur genieten... en dat noemen ze dan werk :D


dinsdag, oktober 21, 2014

Een bezoek aan Landgoed Hoenderdaell

Ik had er al veel over gehoord en via Facebook al veel van gezien: Landgoed Hoenderdaell. Gelegen in Anna Paulowna (Anna Paulowna Blancaaaaaaa – ahum, excuus) in de kop van Noord-Holland. Maar ik was er nog niet op bezoek geweest. Tot aan afgelopen zondag dan, want met een wagen vol geladen met vriendinnen en vrienden, reed ik eindelijk naar Anna Paulowna – al neuriënd en met een goed humeur.

Regenachtig Anna Paulowna
Helaas reden we niet naar een zonovergoten Noord-Holland, maar naar een regenachtig Noord-Holland. Niet dat dat de pret zou drukken hoor – we zijn immers niet van suiker – maar het is toch fijner fotograferen wanneer het droog is. Daarom zijn we eerst in het restaurantje aan het water buiten het Landgoed neergestreken om vervolgens na een lekker bakkie op pad te gaan. Als je overweegt het Landgoed te gaan bezoeken, de entreeprijs betreft (slechts) € 10,-.



Eénpootstatief
Als je gaat fotograferen op Landgoed Hoenderdaell dan mag je je vast voorbereiden op veel ruimte, veel bos en mooie verblijven met afzettingen van smal gaas. Ik was blij – helemaal met het vele vocht in de lucht en mijn niet zo vaste hand – dat ik een éénpootstatief bij me had. Gaf toch een beetje steun. Helemaal bij het fotograferen bij de leeuwen en tijgers. Afijn, tijdens de wandeling over het Landgoed kom je verschillende verblijven tegen. Bijvoorbeeld met bontgekleurde papegaaien, wit- en zwartpenseeloor aapjes, stokstaartjes, ringstaartmaki’s, wasberen, steppevosjes, bruine beren en witte wolven (kippenvel) en nog veel meer. Het is werkelijk je ogen uitkijken. Want voor je het weet loopt er een wolf met je op en heb je het niet eens in de gaten!




Stichting Leeuw
Naast een park vol mooie dieren is er nog een bijzonder aspect aan Landgoed Hoenderdaell. Namelijk Stichting Leeuw. Achterop het park ligt een immens terrein met allerlei verblijven achter een natuurlijke schutting. Tussen de schutting en de verblijven vind je vervolgens nog een pad voor de verzorgers. Maar als bezoeker sta je achter de schutting en mag je door kijkgaten, gaas en de smalle openingen van de verblijven heen loeren. Dat is eigenlijk best wel spannend, vooral als je voor het eerst bij de Stichting gaat kijken. Want je weet niet heel goed – vooral als je even geen bordjes leest – wat er achter de natuurlijke schutting te zien zal zijn. Zo werd ik onder meer aangekeken door een prachtige leeuwin, liepen de tijgers lekker met elkaar te dollen, heb ik een mountain lion of poema gezien en lag er een Chinese panter mij heel strak aan te kijken. Woei, over kippenvel gesproken!




In training
Niet alleen buiten kon je kijken, binnen was ook veel te zien. Namelijk de trainingsbaan: een grote zandbak met bomen, stenen en water waar de leeuwen, tijgers en andere grote katten naar hartenlust mogen spelen, rennen en gewoon lekker wild mogen zijn. Ook laten verzorgers de dieren hier achter een stuk vlees (of prooi) aan rennen, zodat ze het jagen niet helemaal verleren. Het is namelijk de bedoeling dat de opgevangen dieren ooit weer terug gaan naar het wild. Althans, semi wild: ze gaan namelijk naar beschermde reservaten en gebieden. Op de galerij rondom de trainingsbaan kun je veel prachtige portretten van wilde katten bekijken, op de foto met een echte (ahum) leeuw en de trainingsbaan goed bekijken.



I’m just a bird in the sky…
Tot slot kregen we nog een toetje. Hoewel het seizoen ervoor eigenlijk al was afgelopen, mochten we toch plaatsnemen op de tribune voor de roofvogelpresentatie. Ja, daar ging menig hart toch ook weer sneller voor kloppen. Want roofvogels in vrije vlucht die dan over je heen scheren, ja, dat is ook heel gaaf. Hoewel de vogels veel last hadden van de plotselinge rukwinden en daardoor de presentatie werd ingekort, was het supergaaf om te zien. Vooral heel stoer hoe die jonge meiden en kleine knul al volleerde valkeniers bleken. De kerkuiltjes, de valk, de oehoe’s, gier en de Amerikaanse zeearend (wauw!) waren prachtig om naar te kijken.




Uilie uilie met een uilie
En helemaal speciaal: na afloop mocht je met een van de vogels op de foto! Uhm, daar zeggen we zeker geen nee tegen. Je hoefde alleen een donatie naar keuze te doen en vervolgens mocht je een dier op je arm houden (zo gaaf!) en fotograferen maar. Ik koos voor de Europese Oehoe. Ik ben echt verliefd op die grote ogen! En hoewel ik mijn geschiedenis met vogels in mijn achterhoofd had, dacht ik: deze kans mag ik niet voorbij laten gaan. En dat heb ik dus ook niet. Wat was dat geweldig!



Landgoed Hoenderdaell is echt een aanrader. Het ligt misschien niet voor iedereen naast de deur, maar er valt veel te zien, leren en te beleven.

maandag, oktober 06, 2014

Dagje uit naar Dierenpark Emmen met PV KPN

Tot de mooiste dierentuinen van Nederland behoort voor mij Dierenpark Emmen. Met haar grote savanne waar je oog in oog met giraffen kan staan, het prachtige leeuwen- en olifantenverblijf en natuurlijk de openheid bij de mantelbavianen en pelikanen. Het park is met een grootschalige verbouwing bezig aan de andere kant van de parkeerplaats, maar tot die tijd kun je gewoon nog terecht op de huidige locatie in het centrum. Ik ben al meerdere malen in dit park geweest. Toch was het gisteren een bijzonder uitje. Gisteren ging ik met papa naar Emmen voor een uitje van de PV van KPN. Supergezellig. Jammer genoeg zat het weer niet zo mee.

Maar dat mocht de pret niet drukken. Na een ritje van bijna 2 uur kwamen we aan op een nog niet zo heel volle parkeerplaats met veel uitgelaten gezinnen. Kinderen die al vol enthousiasme rond de auto’s renden. Ouders die probeerden alles bij elkaar te houden. De meeste ervan waren gezinnen van medewerkers van KPN. Na wat bekenden te hebben gezien, gingen we in een lange stoet naar het centrum, waar de dierentuin zich bevindt.

Het was nog droog (al was de lucht zwanger van regen) op het moment dat we aankwamen bij de kassa’s. De enthousiaste dames van de PV hadden leuke PV KPN gadgets bij zich om uit te delen (ben een mooi keycord rijker) en gaven iedereen een button. Dan wist de fotograaf binnen dat wij er ook bij hoorden. Naast de twee tickets voor het park ontvingen we ook een plattegrond. Nu weet ik een klein beetje de weg, maar een plattegrond is toch wel handig. De buttons waren overigens wel leuk, want zo kon je ook een beetje herkennen wie er allemaal nog meer bij KPN werken en hun familie mee hebben genomen.

Natuurlijk gingen papa en ik – na een lekker bakkie met een gebakkie – eerst bij de withandgibbons kijken. Het duurde even voor we ze tegen de donkere lucht gespot hadden. Maar ze waren wel degelijk lekker in de boom aan het spelen. Daarna waren de olifanten aan de beurt. De kleine Radza jr en de nog kleinere Ravi stolen meteen de harten van alle bezoekers. Ravi lag nog te slapen, maar Radza jr wilde zo graag met haar spelen dat hij er alles aan deed om haar wakker te schudden.



Volgende stop: de leeuwen! Zulu, zijn dames de zusjes Brandy en Tia, zijn en Tia’s kroost Timba, Dalila, Aïsha en Lula lagen prachtig bij elkaar. Alsof ze op bezoekers lagen te wachten. Maar wat zijn de welpjes groot geworden! De laatste keer dat ik ze heb gezien was in november vorig jaar. Timba begint al voorzichtig manen te krijgen en zijn zusjes zijn al hele dames aan het worden. Zulu liet nog even van zich horen met indrukwekkend gebrul, maar daarna stortte zijn kroost zich bovenop hem, want tja, papa is er natuurlijk ook om mee te spelen.



Uiteraard zijn we daarna de route gevolgd langs de tijger, het binnenverblijf van de Chinese alligatortjes om vervolgens bij de mantel bavianen uit te komen. En daar begon het voor het eerst hard te regenen. Poncho uit de tas getrokken en toch foto’s gemaakt. Want deze kleine baviaan was zo leuk met blaadjes aan het spelen. Althans, hij was op onderzoek uit wat hij nu wel of niet kon eten.



Ondertussen hield het op met zachtjes regenen – want de bui kwam goed los – wat eigenlijk wel jammer was. Bij de Savanne heb ik nog wel wat foto’s gemaakt van de giraffen en zebra’s, maar je ziet gewoon het vocht in de lucht. Tijd om even ergens te gaan schuilen.



Dat deden we in het panterhuis. Waar – in tegenstelling tot een eerder bezoek – de ramen waren afgezet. Op kleine ruitjes na kon je dus bijna niet in het verblijf kijken. Ik vond een raampje waar ik – al op mijn tenen staand – net mijn camera tegen het glas kon duwen. En precies voor dat ruitje lag een holle boomstam vol stro. De ideale plek voor een panter om eens lekker droog en warm te gaan liggen. Eindelijk heb ik eens goede foto’s van deze prachtige panter kunnen maken.



Daarna hebben we toch maar weer in het restaurant een droog heenkomen gezocht. Een broodje en wat fris later leek het ineens op te gaan klaren, maar dat was slechts van korte duur. We besloten daarom maar om de apparatuur op te bergen en richting de auto te gaan wandelen. Tja, het weer kun je nu eenmaal niet regelen – al had die bui best een paar honderd meter naar links of naar rechts gemogen. Aan de rest van de organisatie heeft het in ieder geval niet gelegen. Helaas hebben we de fotograaf van PV KPN ook niet meer gezien. Wellicht stond hij of zij ook ergens te schuilen. Kan het diegene niet kwalijk nemen.

Het was wellicht kort, maar heb wel een heerlijk dagje in het hoge Noorden gehad. En ben heel blij met mijn panterfoto’s! Waar gaan we de volgende keer naartoe?

B'Day Countdown