Just me...

Een dag begint. De avond valt. Seizoenen wisselen. Alles verandert... ...ik ook... ...Weet jij nog wie je was?
Posts tonen met het label Mama. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Mama. Alle posts tonen

donderdag, juni 02, 2016

Throwback Thursday: Avond4Daagse

Vanavond lopen mijn neefjes met hun papa en mama (mijn broer en schoonzus) de laatste avond van de Avond4Daagse. Geweldig toch. Ik kan mij nog goed herinneringen hoe leuk ik de Avond4Daagse vond. Wij liepen altijd met school. De ene avond was het afzien met een stevige wandeling naar Maarssen, de andere avond kregen we een appel en een pakje drinken onderweg. Op die lange etappe kregen we volgens mij altijd een ijsje... We hebben gelopen in de stralende zon, met koele wind en in de stromende regen. Maar ik vond het altijd wel gezellig. Als school waren we herkenbaar aan de blauwe petten. Het leukste vond ik de laatste avond. Hoewel we soms heel lang moesten wachten totdat we weer verder mochten vanaf het 'hier stroomt de muziek in' punt, vond ik dat echt geweldig: lopen met al die muziek. En dan stonden opa en oma altijd wel ergens aan de kant met wat lekkers of een bosje bloemen. Mama en papa (soms alleen, soms samen) liepen vaak met ons mee tijdens de Avond4Daagse. Mama zorgde meestal voor een creatief cadeautje. Een hoed met dropveters eraan waaraan nibbets waren vast geknoopt bijvoorbeeld. Of met een lieve knuffel, versierd met bloemen en snoepjes. Disky staat hier met mij en mama op de foto. Stiekem vond ik Disky vele malen leuker dan de medaille die ik later in ontvangst mocht nemen. Een dierbaar moment voor Throwback Thursday. Vanavond sta ik weer aan de kant en ook heb ik dit keer zelf een traktatie gemaakt. Hetzij misschien minder creabea dan die van mijn mama...En Disky? Die woont natuurlijk nog altijd op mijn slaapkamer.

dinsdag, maart 01, 2016

Er was eens… - een verhaaltje over troost

…een heel bijzondere dolfijn genaamd Beachie. Ooit woonde hij in de Lagune van het Dolfinarium in Harderwijk, maar de laatste jaren woonde hij in Boudewijn Seapark in Brugge, België. Dit verhaal gaat over een meisje en de dolfijn die haar altijd wist te troosten… Zelfs nu hij er niet meer is. (foto’s: Berry de Nijs genomen in Dolfinarium & Boudewijn Seapark, enkele gemaakt door medewerkers van Boudewijn en door VTL Photography).

In 2004 overleed heel plotseling mijn mama. Vreemde maanden vol verdriet gleden langzaam voorbij en het werd zo vanzelf zomer. Een zomer waarvan papa en ik niet wisten wat we er mee aan moesten. Vakantie… daar hadden we helemaal geen zin in. Waar moesten we heen? Uiteindelijk besloten we om iets heel anders met de vrije weken te doen en togen wij naar het Dolfinarium in Harderwijk. Wat daar precies gebeurde, dat kan ik maar moeilijk verklaren, maar het park gaf rust. Het klotsende water, de krijsende zeemeeuwen, de bolle ‘zee’wind en de fluitende walrussen brachten rust. En de Lagune (nu Odiezee) helemaal. Hangend over de reling, kijkend naar de dolfijn… het bracht een stukje innerlijke rust terug dat ik maanden daarvoor was verloren. Na drie bezoeken die zomer besloot ik mijn eerste abonnement aan te schaffen.
Telkens als de emoties mij teveel werden, greep ik mijn camera, stapte ik in Keevie en racete ik binnen de toegestane snelheid naar mijn diepzee vriendjes. Bij hun kon ik alle narigheid voor een paar uur vergeten, mijn hoofd resetten, mijn emoties de baas worden en kon ik weer verder met mijn nog steeds overhoop gegooide leven.

Op één zo’n emotionele achtbaan dag kroop ik bij het onderwater panorama (nu Odiezee café) achteraan op een houten bankje tegen het raam. Ik wilde het water horen bewegen en kolken, dus deed ik mijn ogen dicht en liet wat tranen vloeien…

…opeens voelde ik mij bekeken. Boos keek ik rond het onderwatercafé rond, klaar om iemand af te snauwen. Maar het café was leeg – op de horecamedewerkster na en die kon mij hier onmogelijk zien zitten. Toch bleef ik voelen dat er een paar ogen heel aandachtig op mij gericht waren. In mijn ooghoek merkte ik hem ineens op: een dolfijn. Een grote, mooie, dolfijn. Hij zweefde stationair in het water naast mij achter het glas en keek mij met zijn kleine oogjes recht aan. Vol belangstelling. Misschien wel liefdevol. Hij leek mij te vragen: ‘Mensje, waarom ben je zo verdrietig?’ Ik legde mijn hand tegen het glas en begon heel zachtjes te vertellen waarom. Geïnteresseerd bleef hij naar me kijken en kwam zelfs straks tegen mij aan liggen. Het enige dat ons scheidde was het glas, maar ik voelde hem en al zijn energie. Af en toe ging hij naar boven voor een hapje lucht, maar hij kwam terug. Totdat mijn ergste tranen waren verdwenen en mijn hart een stuk minder zwaar was. Toen keek hij mij nog een keer aan en zwom weg…



Een incident? Niet in mijn ogen. Dit herhaalde zich namelijk nog een paar keer tijdens verschillende bezoeken en ik had de eerste keer het golfje bij zijn oog in mijn geheugen gegrift, waardoor ik wist dat het om hetzelfde dier ging. Dankzij zijn belangstelling kon ik al kletsend mooie foto’s van hem maken. Dankzij de foto’s leerde ik de naam van mijn zwemmende engel: Beachie.

Ik heb lang van ‘mijn’ dolfijn mogen genieten, zowel onder water als boven water. Meneer maakte met zijn lange lijf de mooiste bommetjes met het meest opspattende water, zowel in de Lagune als later in de Koepel (nu DolfijndoMijn). Het bericht dat hij vanwege het Europees fokprogramma ging verhuizen, sloeg bij mij in als één van zijn bommetjes…

Gelukkig bleef hij redelijk dichtbij: België. Op dik twee uur rijden afstand. We – ik en andere Beachie vrienden met ieder hun eigen Beachie-verhaal – togen al snel naar Boudewijn Seapark om van onze kanjer te genieten. Net als van zijn dames. Als bonus konden we op de foto met een dolfijn. En wie was dat? ‘Onze’ Beachie! Een glimlach en wat tranen zorgden voor een weerzien om nooit meer te vergeten!




Uiteraard zijn we nog een paar keer terug gegaan en hebben we zelfs tijdens een Dichter bij Dolfijnen programma met onze schat gespeeld en geknuffeld. De dolfijnen douche van Beachie en zijn Roxanne was daarbij het hoogtepunt. En telkens als ik hem zag, kreeg ik datzelfde gevoel van geborgenheid en vertrouwen. Alsof Beachie tegen mij wilde zeggen: ‘Het komt allemaal goed.’




De laatste keer dat ik hem zag, was tijdens de première van de Nocturne Aquashow afgelopen december. Ik mocht hierbij aanwezig zijn voor mijn Writing Berries blog. Ik kon mijn geluk niet op, want ik mocht nog een keer met hem op de foto. Zijn kin strelen en hem nog eens diep in de oogjes kijken. Zijn liefde voelen en hem mijn liefde voor hem geven. Een magisch moment dat ik vanaf nu extra ga koesteren.



Dolfijn Beachie is namelijk in het weekend van 21 februari heel plotseling overleden door een gesprongen adertje in de luchtzak. Bij mensen, zo vertelde Geertrui van Boudewijn Seapark mij, heet dit de sinus. De luchtzak is heel klein en bevindt zich in een zijvertakking van het blaasgat. Hier kunnen dokters helemaal niet bij. En daarom was er helemaal niets aan te doen. Nieuws dat wederom insloeg als een bommetje van Beachie. En dat maakte het schrijven van dit verhaal extra moeilijk.

Lieve Beachie, dank je wel voor je troost en de vreugde die je mij – en anderen – gegeven hebt. Dank je wel dat je mij opmerkte door het glas, toen ik heel hard een vriendje nodig had om mijn ziel te sussen. Ik ga je heel erg missen. Maar gelukkig heb ik foto’s die mij net zo veel troost bieden en herinneringen aan jou die daar ook bij helpen. En sterkte aan iedereen waarvoor jij ook een bijzondere dolfijn bent.

♥

zaterdag, februari 13, 2016

Voor mama

Soms kijk ik in de spiegel
Dan kijken jouw ogen terug
Ik geef je snel een knipoog
Dat moet nu eenmaal vlug

Soms ben ik aan t werken
Zie ik jouw vingers aan mijn hand
Dan denk ik vaak weemoedig
'Hoe zijn die daar nu beland?'

Dan zegt zomaar iemand
Dat ik veel op je lijk
En ik moet je wat bekennen
Dan voel ik mij heel rijk

Want dan weet ik zeker
Dat ik je nooit vergeet
Omdat er heel veel van jou
In mij verder leeft

- berry

©berrydenijs

woensdag, mei 06, 2015

Wereldreis in Zoom Erlebniswelt te Gelsenkirchen

Woensdag 29 april. Het was een rare dag. Het is namelijk de geboortedag van mijn mama. En hoewel ze al jaren fysiek niet meer bij ons is, vieren we het toch nog steeds een beetje. Meestal gaan we er dan even op uit. We zouden naar DierenPark Amersfoort gaan, onze vaste stek, maar de avond ervoor stelde papa wat anders voor. Zoom Erlebniswelt in Gelsenkirschen. Anderhalf tot twee uur rijden en Sammie mag ook mee. Nou, dan is de beslissing snel genomen. Ploon ingeladen en op naar Duitsland. (foto’s: Berry de Nijs)



Uiteindelijk waren we er zo – zelfs met plaspauze – en waren we zelfs de zon tegemoet gereden. De entree was al geweldig: groots opgezet in de vorm van een brede promenade. Aan het einde van deze promenade kun je kiezen voor drie richtingen: Afrika, Azië en Alaska. Nadat we eerst door de fotograaf op de foto waren gezet, kozen wij voor Alaska. Een wandeling door een prachtig natuurgebied dat deed denken aan Canadese en Groenlandse natuurfilms bleek achter de poort te liggen. Wauw wat was dat adembenemend. En het bleek een zoekdierentuin te zijn: de dieren hadden alle mogelijkheid om zich lekker te verstoppen. Prachtig. Het leverde weer mooie plaatjes op.



Na een flinke wandeling van zo’n anderhalve kilometer (ook berg op en door een berg heen weer berg af) besloten we wat te eten. Sammie was best moe van zijn wandeling dus die mocht in de wagen. We besloten het Afrika deel te gaan bekijken. Een wandeling van bijna 2 kilometer. Het bleek een hele uitdaging om de savanne rond te komen. Ook dit was redelijk bergop met steile stukjes, maar o wat een prachtig uitzicht leverde dat op. Echt heel bijzonder. Ook de combinaties van bewoners in eenzelfde verblijf vond ik bijzonder. Zo liepen er impala’s, reebokken, struisvogels en zebra’s (onder andere, want er waren er meer) samen op de savanne en deelden de giraffen hun verblijf met hoornraven (jawel) en pelikanen.



Na deze prachtige wandeling besloten we om Azië voor de volgende keer te bewaren: onze pootjes hadden genoeg gelopen. Maar o wat was het een mooie dag.
Ik weet zeker dat die zonnestralen niet voor niets uit de hemel op ons neervielen…


woensdag, april 29, 2015

♥

Vandaag 60 jaar geleden is mijn mama geboren. Misschien kunnen we het fysiek samen niet meer vieren, toch vieren we nog altijd haar verjaardag. Want ik weet dat ze stiekem vanaf haar wolkje toch naar ons naar beneden loert en dan zo samen met ons geniet.

donderdag, februari 05, 2015

Throwback Thursday: Bergen sneeuw

Buiten ligt er een laagje sneeuw en Sammie en ik genieten daar ontzettend van. Maar iedere keer dat ik een klein laagje sneeuw zie, denk ik toch altijd onwillekeurig terug aan de laatste keer dat we op skivakantie waren. In Oostenrijk - vraag me niet waar precies, want dat weet ik niet meer - lagen er bergen sneeuw. En nee, geen bergen vol sneeuw, bergen VAN sneeuw. Het was er prachtig, vooral om tussen de sneeuwwallen door te lopen. Ook voor ons vakantiehuis lag een wal van sneeuw, daar maakte ik onderstaande foto. Ik heb deze foto lang niet teruggezien, maar hij is wel heel speciaal voor mij. Helemaal in deze maand. ♥ Achter deze sneeuwwal zitten namelijk papa, mama en Benji verstopt, maar ik had ze stiekem toch gezien. ♥

donderdag, augustus 21, 2014

Throwback Thursday: aan het strand

Na al het leeswerk van de afgelopen weken, nu even een adempauze (voornamelijk ook omdat ik mijn collegestukken nog aan het uitzoeken ben) met Throwback Thursday foto's. Ook leuk, want door het zoeken naar oude teksten, ben ik ook heel wat oude foto's tegengekomen. Deze week een mooie strand foto - het is immers nog vakantietijd - van mij, mijn mama en drie lieve hondjes (Molly, Benji en Bassie) aan het Spaanse strand. Een zeer dierbare foto die altijd dichtbij me staat.


woensdag, april 30, 2014

DierenUITdagen in Dierenpark Amersfoort

Is jouw opa net zo snel als een struisvogel? En je moeder? En jij? Dat zijn de woorden waarmee je als bezoeker wordt onthaald in Dierenpark Amersfoort deze Meivakantie. En aangezien we – papa, Ploon, mijn neefjes en ik – op dinsdag 29 april iets leuks gingen doen om mama’s feestelijke spirit te eren, was dit wel een goed idee. Dus in plaats van rustig een dagje dieren kijken, werd het een sportief dagje.

Klaar voor de start…
Bij binnenkomst moest er natuurlijk eerst een DierenUITdagen boekje worden opgehaald, zodat we de score konden bijhouden. Maar eerst werd er even warm gedraaid op de Klim Alles route over het berenverblijf.



…AF!
Op het Hyenaplein barstte de vrolijke strijd los. Te beginnen met hout tillen (Reuzenkracht) en water pompen (Waterfanten) waarbij de volwassenen een grotere emmer kregen om vol te pompen dan de kinderen… Hmmm… Volgens mij worden kinderen hierin wel een beetje voorgetrokken. :D Ondertussen werd er even geknuffeld met Jellow (jaja, hij is teruggekomen van zijn lange vakantie op Madagaskar), zo links en rechts even naar dieren gekeken om weer op te gaan naar de volgende twee onderdelen.



Coach Sammie
Op het Fonteinplein stonden onderdelen 3 en 4 klaar. Eerst ging men Op z’n kop hangen als een luiaard – tante sloeg even over… Kleine Sam ging zijn baassie wel even coachen, waardoor kleine Henk toch ineens langer bleef hangen dan zijn opa. En daarna mochten de Waaghalzen op de trampoline om te zien hoe hoog ze wel niet konden springen – papa en tante sloegen even over. Daarbij mochten wij ze wel plagen door de ‘blaadjes’ die ze moesten pakken stiekem omhoog te trekken. Maar zo namen de jongens wel een voorsprong op ons…




Apenstreken
Na een gezonde lunch in het vernieuwde restaurant gingen we over op de Apenstreken. Nou, het spreiden van de armen als een chimpansee, dat lukte wel, maar slingeren over het rek, dat was toch wel andere koek. Opa ging hier met de winst vandoor. Maar bij de Struisvogelloop won kleine Henk glorieus, hoewel Thomas hem een heel eind bij hield. Ik heb niet hardgelopen, maar papa, Henk en Thomas waren alledrie niet sneller dan een struisvogel. Wel sneller dan de Reuzenschildpad.



Tataaaa tata tata ta ta taaaa
Wie brult er harder dan een leeuw ? Bij het Bulderbrullen bewees Tante even waarom het maar goed is dat je naar haar luistert. Hehe eindelijk een onderdeel waarop ik niet als laatste eindigde – papa ging er wederom met de winst vandoor. Het werd spannend… wie zou de DierenUITdagen gaan winnen… Dat zouden we pas weten ná het onderdeel de Pinguïnpas. Ik dacht dat ik die wel in de pocket zou hebben, maar het elastiek om mijn enkels was zo strak dat ik maar moeilijk vooruit kon komen (zoals een echte pinguïnpas natuurlijk betaamt). Het elastiek om die kleine enkeltjes van Thomas zorgde ervoor dat hij gewoon heen en weer kon rennen… Hmmm…



Prijsuitreiking
Helaas komt aan alle leuke dingen een eind, maar niet voordat de prijsuitreiking was geweest. Na snel optellen bleek dat ik als laatste was geëindigd met 60 punten, daarna papa met 80 punten, op de tweede plek beklom Thomas het ereschavot met maar liefst 85 punten en op het hoogste treetje stond Henk te springen – met maar liefst 100 punten!

Een zeer leuke dag! De DierenUITdagen zijn zeker aan te raden voor groot en klein. Als je maar bereid bent te weten dat kinderen een streepje voor hebben bij de organisatie. Maar dat drukt de pret niet, want het was een mooie dag, waarop er veel gelachen is.

B'Day Countdown