Gisteravond was het eindelijk weer zover: ik mocht (samen met Conno) naar Maroon 5! Het was nog even spannend, want Adam Levine had vorige week nog erge stemklachten, waardoor hij twee concerten in Engeland moest afzeggen. Maar het ging gewoon door. Met wederom een dubbele openingsact. Dit keer konden we gewoon zittend genieten van het spektakel. Maar wel weer vanaf heel goede plaatsen. (foto’s: Berry de Nijs)Rij 1 baby!
Ik had dit keer zitplaatsen gereserveerd op ring 1, RIJ 1, middenin. Oftewel: met je snufferd vooraan, met een perfect uitzicht op het podium, de catwalk en de V vooraan. Wauw. Na vorig jaar letterlijk met me neus vooraan te hebben gestaan aan het podium, was dit ook zeker niet slecht. We hadden beenruimte en plek om je tas neer te zetten. Prachtig toch.

Voorprogramma 1: Nick Gardner
Tja, deze Britse zanger kenden we eigenlijk niet zo goed. Nu eigenlijk nog steeds niet. Hij was wel goed hoor, deed ook zeker zijn best, maar het bleef niet heel erg hangen. Het was erg leuk dat hij ‘Like a prayer’ coverde van Madonna.
Voorprogramma 2: Magic!
Je weet wel, van de hitsingle ‘Rude’. Deze Canadese band had er zeker zin in en liet zelfs hun nieuwste song (Sunday Funday, net een week geleden geschreven) horen. Catchy en vrolijk met veel reggae invloeden. Een goede opwarmer voor de nu wel volgestroomde ZiggoDome.
WoooooooooooMaar ja, het was natuurlijk wachten op Maroon 5. Dat duurde gelukkig niet zo lang. Zoals je van de mannen mag verwachten was het een spektakel van begin tot het eind. Adam was zeer happy: huppelend over het podium, zijn microfoonstandaard overal met zich mee slepend. En ieder nummer vol overgave boven het gegil uit zingen. Op een gegeven moment – tijdens Sunday Morning – was hij ineens zijn stem kwijt. Door het luide gegil en gezang om je heen was het niet eens opgevallen, ware het niet dat hij zich verontschuldigde: ‘Voor het eerst van mijn leven deed ik mijn mond open en er kwam geen geluid uit. Als jullie het goed vinden, dan doe ik het tweede couplet even over.’ Natuurlijk vonden wij dat goed! Na een gorgel met wat water ging hij er ook weer vol voor. Ik hoop dat hij nog stem overheeft voor de rest van de tour…

Natuurlijk was alles alweer veel te snel voorbij en voor je het wist waren we bij de toegiften aangekomen. Uiteraard met het nieuwe nummer ‘This Summer’s Gonna Hurt Like A Mother Fucker’, waarbij Adam heel blij met zijn megafoon aan het zingen was geslagen. Zoals altijd kun je ook wel het een en ander aan humor verwachten. Bij She Will Be Loved – het akoestische gedeelte van de show waarbij Adam alleen met James op gitaar begint en we uiteraard allemaal mee mogen zingen – begon hij eerst dat This Summer ook wel lekker zou kunnen klinken akoestisch. Natuurlijk werd dat even uitgetest. Daarbij verontschuldigde hij zich nog wel aan de ouders die kinderen bij zich hadden voor de taal, maar hij bleef wel ‘fuckin’ herhalen terwijl hij het had over hoe leuk hij Nederland wel niet vindt. Kijk, als fans weten we dat hij ieder land prijst, maar het is toch leuk om te horen dat ‘The country fuckin beautiful’ is. Tijdens She Will Be Loved kregen we nog te horen dat we de F-ing phones eens weg moest doen, want je gaat immers naar een concert om lekker vrij te bewegen. Toch is het wel fijn om te zien dat niet iedereen geluisterd heeft, want daardoor heeft wel iemand vastgelegd dat hij een paar zinnetjes op zijn knieën aan Behati (Prinsloo-Levine, zijn vrouw weet je wel) zong. En dat was toch wel hartstikke schattig.


Al met al was het weer een geweldig concert. Op naar de volgende maar weer…?
Sugar… yes please… won’t you come and put it down on me!
Lieve hemeltje, dacht ik toen de kalender ineens op Februari lag, waar is januari ineens gebleven? Ik dacht dat januari echt zo'n kleurloze maand was, die voorbij kruipt, omdat de feestdagen net zijn geweest... Maar niets is minder waar. Januari is voorbij gevlogen! Gelukkig hebben we de foto's nog, want ook dit jaar ga ik door met de Foto van de Maand. Januari is echt zo'n schone lei maand. Helaas geen sneeuwplaatjes zoals vorig jaar, maar wel een paar indrukwekkende andere momenten.







Maandag schreef ik het al: ein-de-lijk ging ik naar Maroon 5. Het heeft een tijdje geduurd, maar het was het wachten dubbel en dwars waard. Dubbel en dwars! Het concert begon al goed dankzij de Early Entry tickets (dank je wel fanclub voor de upgrade!) waardoor we dus met een select groepje eerder naar binnen mochten. Een kwartier eerder! Dat betekende dat we niet hoefden te rennen, gewoon even op ons gemak naar het toilet konden, de jassen naar de garderobe konden brengen om vervolgens de zaal op ons dooie akkertje (maar met een bonzend hart van jewelste) te mogen betreden. Bij binnenkomst kreeg ik namelijk al kippenvel! Wat een stage! Wat een zaal! En dat zou nog geen uur later tot de nok toe gevuld zijn! Wauw...


Maar wat helemaal bijzonder was, was dat vooraan staan. Zo had ik geen idee hoeveel mensen er eigenlijk in de zaal staan. Ik werd een beetje een met wat er voor mij gebeurde. Zo kreeg ik tijdens She Will Be Loved ineens een knipoog van James (fangirling!) en toverde Adam een glimlach op zijn gezicht bij Tangled toen hij voorbij kwam op de catwalk (alweer) en mijn kant op keek en Koekie zag (FANGIRLING!). Ook keek hij me even aan tijdens Won't Go Home Without You. Dat is zo'n nummer dat ik zelf niet vaak draai, omdat ik er altijd van vol schiet. En net toen er een traan over mijn wang biggelde... juist, keek Mr. Levine mij even recht aan.... zucht (weke knieën en FANGIRLING!). Maar het was bijvoorbeeld ook helemaal niet erg als hij even met zijn rug naar ons toestond... ghehe ;)
Okay... ik begin steeds meer te begrijpen waarom Maroon 5 fanclub leden SINners worden genoemd...


Sinds gisteren ben ik lid van SIN, de fanclub van Maroon 5. 
