Just me...

Een dag begint. De avond valt. Seizoenen wisselen. Alles verandert... ...ik ook... ...Weet jij nog wie je was?

maandag, oktober 31, 2005

Mijn oma

Ouwe Taaie

Gisteren hebben we een angstig dagje meegemaakt. Zoals ik al eerder heb geschreven gaat het niet zo goed met mijn oma. Al sinds het begin van mijn zomervakantie in juni - en ver daarvoor - is zij zeer ziek en eigenlijk sinds juni opgegeven door de artsen in het ziekenhuis.

Gisteren dachten we dat we haar voor het laatst in leven gezien zouden hebben. Gelukkig had ik zaterdagmorgen nog mijn columns uit het blad waar ik hoofdredacteur van ben voorgelezen. Iets wat oma zeer gelukkig stemde en daar was ik weer blij om.

Maar zondagmorgen kwam er een telefoontje dat het niet goed ging. Papa met opa naar haar toe - ze ligt in een Hospitium - en later werden we gebeld dat we maar even moesten komen. Oma zag er slecht uit en ik wist zeker toen ik naar huis ging dat ik niet meer met haar zou praten...

Maar ouwe taaie - zoals ik haar liefkozend naar het aloude (kinder)liedje noem - was er vanmorgen weer. Uitgeslapen en zonder pijn of ander letsel over te hebben gehouden van de aanvallen van gisteren. Wonderbaarlijk.

Ik had opa naar haar toe gebracht en nog geen uurtje later heb ik haar vrolijk - maar met een aanzienlijk hogere stem - aan de lijn. Dat ze blij was om mij te horen, en ik was blij om haar te horen, en dat ze wist dat het maandag was, omdat ik vanavond saxofoonles had, en dat ik haar vandaag daarom niet zou zien, en blij was om haar te horen, en zij mij.

Toen ik op hing biggelden de tranen wederom over mijn wangen, maar nu van opluchting en toch ook blijdschap. Want ik kon gelukkig nog met haar praten.

Ze mag haar eretitel weer met trots dragen.
Ouwe taaie, jippie-jippie-jee...

Voor Benji

Schatje



Time flies...


zondag, oktober 30, 2005

Op het randje

Pfoe!

Ja, ze kunnen het nog. Onze jongens van FC. Hoewel ze thuisspeelden zijn papa en ik vandaag niet geweest, door omstandigheden. Toch heeft de FC gewonnen van RBC met maar liefst 4 tegen 1. Maar speelde het elftal goed? Neen, zou René van de Berg van Radio M zeggen. Driewerf neen. Het is dat RBC ook slecht speelde. De verdediging van Utrecht liet zeer te wensen over, waardoor de ene tegengoal gescoord kon worden. Nieuweling Nassir Maachi was Man of the Match. En terecht: de jonge speler was verantwoordelijk voor 2 goals en een aantal assists!

Dus pfoe, we hebben gewonnen en stijgen daarmee een aantal plekken in het klassement. Maar vraag niet hoe...

Ach, eigenlijk moet ik mij dan maar aan mijn eigen wijsheid houden: Het hoeft niet mooi, als we maar winnen!

zaterdag, oktober 29, 2005

Gamecube-n

Topsport!

Papa en ik hebben het meest revolutionaire op Gamegebied aangeschaft: de dansmat van Nintendo! Gelukkig hoef je alleen maar voor, achter, links en rechts te doen, en niet wat Mario en Luigi in het spel allemaal voor doen, maar toch: het is topsport om twee uur lang een spel te dansen! Maar het is heel gaaf en leuk om te doen. En om het topsport aspectje aan te dikken kun je ook een profiel van je aanmaken om een aerobicswork-out te doen: het spel houdt vervolgens het aantal verbrandde caloriën bij! Super toch?


vrijdag, oktober 28, 2005

Even naar Eindhoven

Spelletjesbeurs

Vandaag met mijn broer naar de spelletjesbeurs in Eindhoven geweest. Even met de trein langs het Phillipsstadion (wat er overigens van de buitenkant heel klein uitziet!!!) en daarna in het Beursgebouw de hele middag zoet geweest tussen de nieuwste bordspellen.

Oogst van de dag: twee gevulde tassen met leuke spellen (twee uitbreidingen voor het Catan bordspel, Amazone, Pinguïn en Mesopotamië) en een hele gezellige dag!

donderdag, oktober 27, 2005

Drie V's te veel

Bekerduel: De weg naar de Kuip

Geen bekervoetbal meer

Ik dacht gisterenmiddag nog, na het aanhoren van de vorige bekerduels waarbij respectievelijk 10 en 4 maal gescoord werd, dat we gisteravond voor iedere V in VVV Venlo een doelpunt zouden scoren. Maar helaas deed FC Utrecht dat niet. Op een enkele hardwerkende speler na (Dave v/d Bergh had een Dirk Kuyt-avond), was het elftal om te huilen zo slecht.

Toch bleven we als publiek zijnde er schreeuwend en zingend achterstaan. Helemaal nadat we in de tweede helft snel de gelijkmaker scoorden. Het geloof was terug en meer kabaal volgde. Helaas mocht het niet baten: onze boosheid en gedrevenheid inspireerde blijkbaar niet tot goed of beter voetbal. Achteruit leunen op de zeer slappe verdediging en vandaar uit zien te counteren, dat was de tactiek. Maar dat is geen tactiek voor de FC. Daarbij maakte Foeke een paar vreemde wissels, liep de verdediging te slapen waardoor Grandell toch twee goals om zijn oortjes kreeg (hij wordt altijd afgerekend op zijn blunders, maar hij keepte verder hartstikke goed gisteravond!).

Eigenlijk hadden we bij het begin van de wedstrijd al kunnen weten dat we de hindernis naar de volgende ronde niet zouden halen. En eigenlijk wisten we dat vorig jaar al: FC Utrecht mag geen bekers meer winnen, want dat is slecht voor het imago van de zogeheten topclubs. Dus wie vormde, naast VVV en FC Utrecht zelf, de grootste hindernis van gisteravond? Juist, Man of the Match: Luinge.

Hij floot inconsequent en onthield een paar zuivere penalty's. Maar dan nog. Een slechte scheidsrechter kun je negeren, wanneer je zelf een heel stuk beter voetbalt en die ballen gewoon in het netje schiet. En daar hadden we kansen genoeg voor, helaas bleven ze onbenut.

Jongens, volgend jaar beter. En nu je stinkende best gaan doen in de competitie... anders gaat het seizoen nog slecht aflopen ben ik bang...

Forza!


maandag, oktober 24, 2005

Jaargetijde

Het weer

Het regent...

...pijpenstelen
...cats and dogs
...met bakken tegelijk

Of: Het is:
...geen weer om je hond door te sturen
...koud en nat
...druilerig... (?)

Of te wel: de Herfst is pas goed begonnen!

zondag, oktober 23, 2005

Trommelen maar

Donkey Kong-a!

Sinds afgelopen woensdag zijn papa en ik in het bezit van het Nintendo GameCube spel Donkey Konga, deel 2. Je kon het dit keer kant-en-klaar in een verpakking met een stel bongp's kopen.

Nu hoor ik je denken: een computerspel met bongo's?
Ja, precies, je hebt het goed gelezen: een computerspel met bongo's.

En niet zomaar bongo's: het zijn DK bongo's én je controller. Dus ga zitten, klem je controller tussen je knieën, kies een optie en daarna een favoriet liedje uit. De rest wijst vanzelf.

De bedoeling van het spel is simpel: je moet met de liedjes mee trommelen. En niet zomaar lukraak in het wilde weg natuurlijk - dan moet je gaan freestylen - de noten worden aangegeven tijdens het spelen. Er zijn vier soorten noten: rood (rechter bongo), geel (linker bongo), paars (beide bongo's tegelijk) en lichtblauw (klap maar in je handjes!). Soms komen ze erg snel voorbij, dus het is wel opletten geblazen!



Het is hartstikke leuk om te doen... en erg verslavend. Samen met mijn broer heb ik al heel wat liederen getrommeld en ook alleen al. Met de verdiende muntjes kun je andere bongo geluidjes komen (NES-geluiden, kattenmiauw, vogeltjes, alarmbellen, gongs, klassiek) en liedjes voor het allermoeilijkste niveau. Ook kun je leuke minigames spelen.

Wanneer je de liedjes (er zijn drie niveaus: Monkey, Chimp en Gorilla) goed speelt, ontvang je bij een CLEAR score een zilveren DK-logo en bij een 100% score een gouden. Ik heb al heel wat gouden logo's gehaald!


De liedjes variëren van Pink en Britney Spears tot Havanaise (Carmen) en de Notenkrakerssuite (in een modern jasje). Er zitten een aantal Latinsongs in, een Dance nummer en wat Rock songs. Naast de popliedjes kun je ook kiezen voor Disco en natuurlijk Games! Het is eigenlijk net als Karaoke, alleen hoeft niemand je te horen zingen en trommelen op bongo's kan niet vals gaan... toch?

Leuk voor het hele gezin! Dus pak die bongo's en trommelen maar! Het is heel leuk, omdat je met muziek bezig bent. Maar vooral ook wanneer je handen na afloop helemaal tintelen van het handengeklap!

Ik Konga nog even door...

Don-key Kong-a! TWO

donderdag, oktober 20, 2005

Feest-juh

80 jaren jong

Dinsdag 18 oktober was het dan eindelijk zover, mijn Opa de Nijs (dus de vader van mijn vader) werd 80. En dat moesten we natuurlijk groots vieren en aangezien we een aardig grote familie hebben was dat niet zo moeilijk. Maar wat zouden we gaan doen?

Papa en Ome Jos waren de aangewezen mannen om deze dag onvergetelijk te maken. Zo hadden ze een heel programma in elkaar gedraaid. Het enige wat Opa hoefde te doen was rustig zitten en genieten. Als je mijn Opa een beetje kent, weet je dat het rustig zijn niet in zijn woordenboek staat. Het is nu eenmaal een man die zelf graag de touwtjes in handen heeft. Toch gaf hij zich over en was hij achteraf helemaal gelukkig met deze dag.

Het begon al vroeg: alle zonen, dochters, schoonzonen, schoondochters en kleinkinderen en twee zussen werden opgehaald met de bus van Theo Middelweerd uit Harmelen (een aanrader, zeker weten!). Op weg naar Opa stapten de familieleden in. Ome Jos had voor de taart gezorgd (mét familiewapen erop) en ook de broodjes werden in Leerdam ingeslagen. Opa zat op dat moment aan het champagneontbijt met butler.

Eenmaal aangekomen stond hij ons buiten al op te wachten. Het was even heel emotioneel, want mijn Oma is twee jaar geleden overleden en op zo'n dag mis je haar extra, net als Mama die ook altijd in was voor het organiseren van een superfeest. Dat er traantjes vloeiden, mag duidelijk zijn, maar dat het niets gaf ook. Een paar dikke knuffels en een lied later, zaten we binnen aan het gebak met 80 kaarsjes lekker te kletsen. Opa wist nog steeds niet wat we gingen doen, maar vond ons bonte gezelschap met taarten als feestmutsjes wel heel grappig. Zelf had hij ook een feestmuts gekregen: een grote pluche taart met kaarsjes erop.

Rond een uur was het tijd om te vertrekken voor het tweede deel van de dag: een rondvaart door de Utrechtse grachten. Onder het luidkeels zingen van verschillende verjaardagsliederen kwamen we aan bij de rondvaartboot. Opa droeg op dat moment zijn hoed niet - ook dat is typisch Opa - maar zette hem in de boot wel weer op. De gids zag de feesthoedjes en zette eerst een lied in ter felicitatie. Omdat ze het direct in het Engels vertaalde, wist een Amerikaan aan boord waarom we zongen en die maffe feesthoedjes ophadden en zette ons op de film.

De rondvaart was schitterend. Zo zie je je eigen stad ook niet dagelijks. Het allerleukste vond ik eigenlijk de verhalen van Opa, Papa en de zussen van Opa. Daar kon je veel familiehistorie in ontdekken en dat vind ik altijd megainteressant. Na de geslaagde rondvaart gingen we over naar het derde deel. Aangezien ik dat had geregeld, mocht ik het zooitje leiden langs de Oude Gracht en via het Steenweg naar het Museum Speelklok tot Pierement. Omdat Opa zijn hoed buiten de boot weigerde op te zetten, hieven Papa en Ome Jos om de haverklap - vooral bij volle terassen - een verjaardagslied of kreet aan waardoor je continu liepen te 'hiep hiep hoera'-en. Ik denk dat we over de gehele dag wel aan de 80 keer zijn gekomen.

Eenmaal in het museum zette Opa zijn hoed weer op en kregen we een geweldige privérondleiding in het museum waarbij we meer instrumenten te zien kregen, dan normaal. Onze gids was super enthousiast en iedereen van klein tot groot hing aan haar lippen. Opa en tante Amanda (ook jarig op de 18de) mochten een verjaardagsliederenboek door het kleine buikorgel heen draaien en daarna mochten Opa en Papa nog Dikkertje Dap door 'de Geit' - een Frans straatorgel - heendraaien. Helaas zijn die foto's erg bewogen, maar het was wel super!
Vervolgens kregen we nog een aantal nummers op de Mortier en De Gap in de dansorgelzaal. En dat was natuurlijk swingen geblazen. Eerst een leuke polonaise, waarop de gehele familie rondhoste, en daarna een lekkere Boogie! Op De Gap kregen we een lekker jazz-nummer te horen. En dat was het einde van deze superleuke rondleiding!

Dus werd het na een toiletstop tijd voor het laatste deel van de dag: een feestje in het oude Raadhuis van Zuilen. Eerst gingen we naar de bus die ons naar Zuilen bracht, waar we na een drankje en een paar potjes éénendertigen - wat ik glorieus bijna won... - gingen we aan tafel voor een heerlijk buffet. Hier voegden ook de laatste familieleden zich bij de groep, die overdag hadden moeten werken. Na het buffet konden we dansen in de keuken - ja echt, het was de keuken! - op de muzikale klanken uit de boxen van Ton de Wit. Hij maakte er een knalfuif van.

Om 11 uur was het toch echt afgelopen. Iedereen moest de bus weer in om naar zijn of haar auto gebracht te worden op de Carpoolplaats of parkeerplaatsen bij stations en winkelcentra. Opa werd natuurlijk het eerst thuisgebracht en Papa en ik het laatste. Tja, wie het eerst opstapt woont nu eenmaal het meest dichtbij... We waren om half twee thuis. Eerst hebben we onze kleine Bas uitgelaten en zijn we naar bed gegaan.

Het was een zeer geslaagde dag. Opa heeft er met volle teugen van genoten. En dat was het belangrijkste!

B'Day Countdown