Just me...

Een dag begint. De avond valt. Seizoenen wisselen. Alles verandert... ...ik ook... ...Weet jij nog wie je was?

zaterdag, maart 12, 2011

Dag pak haar...

Gisteren heb ik - geïnspireerd door het mooie weer - Bassie een make-over gegeven. Ja, dat doe ik zelf. Ten eerste omdat ik het leuk vind. Ten tweede omdat ik het Bassie niet wil aan doen geknipt te worden door een ander, omdat hij scharen en zo best wel eng vindt. En ten derde - ook niet onbelangrijk - omdat ik het mezelf niet aan wil doen Bassie te laten knippen door een ander, omdat hij niet alleen bang is voor scharen en zo, maar ook voor andere mensen... Kun je het nog volgen?

Na... hoe dan ook, ik heb gisteren Bassie lekker geknipt. Met hindernissen, want meneer gaat er nog wel eens vandoor als je hem eventjes los laat. En probeer meneer dan maar eens terug te lokken naar het strandlaken wat ik gebruik als ik hem knip of borstel. Uiteindelijk was hij er drie keer vandoor gegaan en lag ik als een American Football player lang uit op de grond, omdat ik mijn hondje probeerde te vangen die er als een haas vandoor ging.

Boos? Welnee... ik kan daar heel hard om lachen (wel lastig met al die haren overal) en nadat ik weer was opgekrabbeld, Bas had opgehaald en de laatste opstandige haren en klitten van zijn pootjes had verwijderd, mocht hij weer lekker gaan en staan waar hij wilde. Maar niet voordat ik een fotootje had gemaakt én hem zijn truitje weer had aangetrokken. Want ja... Bassie ging na de knipbeurt zo demonstratief zitten trillen, dat ik hem zijn gestreepte wolletje maar gauw weer heb aangetrokken.


Bassie: Vrouwtje... ik wil mijn haar terug...


Bassie: Het ligt daar... mag ik het terug? Nee... dan wil ik mijn trui!


Bassie: He... toch wel lekker zo... SNURK


dinsdag, maart 08, 2011

Dance: Sandy...

Dance: Sandy...: "... Sandra kuste zijn pols. Een hand werd op Joep zijn wang gelegd en zacht begon ze weer met zoenen. Kleine kusjes die net zijn lippen raa..."


maandag, maart 07, 2011

woensdag, maart 02, 2011

AWESOME

Awesome. Het is misschien wel mijn nieuwe stopwoordje sinds afgelopen maandag. Ein-de-lijk was het namelijk zover: 28 februari HET Concert van Maroon 5 in de HMH. De kaarten lagen al een aantal maanden geduldig te wachten op mijn ongeduldigheid en ineens was de dag daar.

O wat was het een super feest! Het was genieten vanaf de eerste opkomst van Sara Bareilles (dat laatste nummer van haar sneed echt dwars door ons heen, zo fenomenaal goed en mooi) tot aan de laatste slotakkoorden van Maroon 5. Rocken, zingen, lachen, springen, gillen (jaja ik ook en hard) en nog meer zingen. We hebben hard gewerkt want onze Adam (met nieuwe tattoo van Henk Schiffmacher) liet zijn publiek veel meezingen.

En natuurlijk klonken er nog mooie covers (Sara zong Fuck You van Cee Lo Green, Adam deed nog even Lets stay together van Al Green en What's love gotta do with it van Tina Turner), werden de fans vermaakt met wat humor (waarom meiden gillen en jongens gewoon cool 'heey' roepen) en natuurlijk heel veel solo's. De hele avond was gewoon... tja... Awesome!

Het was een avond om nooit te vergeten! Gelukkig hebben we de foto's nog...
JUST AWESOME (zoals Sara en Adam menig keer uitriepen)...


Lekkere gekke Sara, with her Awesome voice


Adam and the gang were melting our faces off with facemelting solo's and Adam's AWESOME voice!

O... en mag ik deze nog indienen als extra foto van de Maand Februari

Yeah? Awesome!


maandag, februari 28, 2011

Foto van de Maand

Vandaag is het de laatste dag van februari en dus tijd om weer een foto van de maand te gaan kiezen. Hoewel ik hoop vanavond er een paar te maken, heb ik voor nu deze gekozen als favoriete foto van de maand.



Hij is en blijft mijn lieffie...


zaterdag, februari 26, 2011

Big world...

Geschokt. Dat is denk ik het woord dat het beste past bij hoe ik mij voelde deze week. Maar ook in de war, geschrokken en ongerust. Begin deze week werd Christchurch in New Zealand door elkaar geschud dankzij een stevige aardbeving. De kerk (het middelpunt van de stad) onthoofd, gebouwen plat, honderden mensen gewond en overleden. Pure ellende. Vooral als je de bizarre foto's op Internet zit te bedenken en je afvraagt: 'Waar is mijn achternicht in deze chaos'.

Ik ben niet de enige Nederlander met familie in New Zealand, maar als je dan zo links en rechts leest dat het godzijdank goed met hen gaat, word je wel ongerust wanneer je zelf nog niets gehoord hebt. En het duurde... en duurde maar... en ineens voelde de planeet waarop we wonen als een immens groot ding met onoverkomelijke afstanden.

Dus werd het tijd voor een zoektocht. Op de websites van vermiste personen kon ik haar niet vinden - hemel zij dank - en wetende dat haar cafeetje en huis buiten het centrum lagen (lang leven Google Earth) werd de hoop groter dat ze in orde was. Maar toch wilde ik dat zeker weten. Maar wat doe je als je e-mail niet aankomt en je geen telefoonnummer hebt? Juist... op zoek naar mensen die je willen helpen.

En die zijn er genoeg! Via Twitter en Facebook heb ik gevraagd of er mensen waren die misschien nieuws hadden uit Christchurch. Ook vond ik iemand bij de Nederlandse Christchurch community die met liefde wilde helpen. Verschillende mensen stonden ons te woord met goede gedachten, maar ook met 'geen nieuws' of 'geen informatie' om ons mee te helpen. En hoewel de wereld zo groot voelde, bleek hij hierdoor kleiner dan hij is.

Gisteren heeft papa op Hyves zitten zoeken en vond nog familie van onze (achter)nicht in Nederland en stuurde hen een mailtje. Nogmaals dank voor het snelle en vooral fijne antwoord: alles is goed met haar. Het is een puinzooi in New Zealand, maar ze zijn veilig en aan het opruimen.

De opluchting was erg groot! En ik ben heel blij dat deze grote planeet dankzij social media een stuk kleiner lijkt.

The world may be shattered
But I'm glad that you are safe
Hope my thoughts will reach you
Traveling across the ocean on a wave
My thoughts are also with the ones
That are lost and sadly gone
So I'm sending lots of strength
To Christchurch and everyone...


zondag, februari 20, 2011

Flying Brother

Hoewel ik al vanaf vrijdagavond loop/zit te koukleumen (vrijdagavond in de Galgenwaard, zaterdag de hele dag in het Dolfinarium en alle tijden tussendoor wandelend met mijn kleine rakker) ging ik vandaag toch ook weer op pad in de kou. Want het komt niet vaak voor dat ik een vrije zondag heb en dan naar een tenniswedstrijd van mijn grote broer kan gaan kijken.

Ik was bang dat ik te laat zou zijn voor de match van 1 uur, maar toen ik om half 2 aan kwam sloffen was hij nog met zijn dubbelmaatje aan het inslaan. Ik had dus tijd om met mijn bakkie koffie mezelf te installeren bovenop een picknicktafel die strategisch aan de balustrade van het balkon van het clubhuis was geplaatst. Daar kon ik door het kippengaas heenkijken naar de wedstrijd die dus schuin onder mij afspeelde.

Nou... ik heb genoten! De hele wedstrijd was de koude wind meer dan waard. Er werd supergoed getennist (mijn broer is een beest aan het net) en er waren rally's bij die Roger Federer waardig waren. De tegenpartij (een damesdubbel) dacht de zwakke plek van het team te hebben gevonden door de partner van mijn broer zo cross mogelijk de baan uit te drijven, omdat ze te bang waren dat mijn broer aan het net een scherpe uithaal zou doen. En daarbij vloog hij letterlijk voorbij! En als die ene glimlach dan op zijn gezicht komt, weet je dat de winst nabij is! Uiteindelijk wonnen ze dan ook met 6-4 6-4!



En wat deed zussielief tijdens deze wedstrijd? Die hield een wedstrijd verslagje bij op Twitter en Facebook...!


zaterdag, februari 19, 2011

Koud, maar mooi & gezellig

Eindelijk: na maaaaaanden wachten opende het Dolfinarium vandaag dan eindelijk haar deuren weer. Na ja, maanden wachten is wat overdreven aangezien eind oktober de deuren werden gesloten om vervolgens met de Dolfijne SintShow en de Winteropening tijdens de Kerstvakantie weer een paar keer open te gaan. Maar toch, als je in december voor het laatst geweest bent, kan dat eerste weekend niet snel genoeg komen!

Vandaag was het dus zover: het seizoen is begonnen. En zoals ik ook de allerlaatste dag altijd het Dolfi bezoek, ben ik er ook altijd de allereerste dag. En ja... uiteraard weer teveel foto's gemaakt - na ja... je kunt eigenlijk nooit teveel foto's maken vind ik - en een paar echt mooie geschoten. Dat wordt aan het einde van de maand lastig kiezen welke foto, foto van de maand gaat worden...





woensdag, februari 16, 2011

Momentje voor mezelf?

Omdat ik eigenlijk altijd wel in de gaten wordt gehouden, waar ik ook ben in huis...


I've got my eyes on you...


B'Day Countdown