Foto van de Maand Februari 2016

Afgelopen februari en tot nog toe in maart zijn we aardig getrakteerd op winterse buien met veel sneeuw (helaas bleef het niet liggen) en koude regen. Maar er waren ook weer prachtige dagen vol zon waardoor je je al in de lente waande… De afwisseling van deze dagen leverde vooral veel binnen foto’s op voor de foto van de maand. In februari stonden er een aantal uitjes op het programma: een dagje Safaripark Beekse Bergen en een dagje DierenPark Amersfoort, een uitje voor Writing Berries naar het Van Gogh Museum (link onder de foto) en vier daagjes naar het zwembad voor de Zwem4Daagse. O en klik gerust eens op de linkjes onder sommige foto’s. Ja, februari mag dan een korte maand zijn, het was wel een leuke maand. (foto’s: Berry de Nijs)

2 februari: Cookie Monster in zijn Pandatrui voor Earth Hour promotie


Cookie Report
Earth Hour Challenge

4 februari: Cookie kreeg een Valentijn uit Amerika


7 februari: Kijk Baassie! Zonder riem


12 februari: Familie Afrikaanse Kafferbuffels in Safaripark Beekse Bergen


16 februari: Dom in de mist


17 februari: Lichte Zeden in het Van Gogh Museum


Lichte Zeden
in het Van Gogh Museum

17 februari: Hieperdepiep Hoera! Ons Sammie is 4 jaar en krijgt heerlijke pannenkoeken met banaanvulling


19 februari: Het breiwerk is af, tijd om te borduren!


20 februari: Lekker portretje


21 februari: Koffie met een Koekie


24 februari: Apenstreken in DierenPark Amersfoort

Er was eens… - een verhaaltje over troost

…een heel bijzondere dolfijn genaamd Beachie. Ooit woonde hij in de Lagune van het Dolfinarium in Harderwijk, maar de laatste jaren woonde hij in Boudewijn Seapark in Brugge, België. Dit verhaal gaat over een meisje en de dolfijn die haar altijd wist te troosten… Zelfs nu hij er niet meer is. (foto’s: Berry de Nijs genomen in Dolfinarium & Boudewijn Seapark, enkele gemaakt door medewerkers van Boudewijn en door VTL Photography).

In 2004 overleed heel plotseling mijn mama. Vreemde maanden vol verdriet gleden langzaam voorbij en het werd zo vanzelf zomer. Een zomer waarvan papa en ik niet wisten wat we er mee aan moesten. Vakantie… daar hadden we helemaal geen zin in. Waar moesten we heen? Uiteindelijk besloten we om iets heel anders met de vrije weken te doen en togen wij naar het Dolfinarium in Harderwijk. Wat daar precies gebeurde, dat kan ik maar moeilijk verklaren, maar het park gaf rust. Het klotsende water, de krijsende zeemeeuwen, de bolle ‘zee’wind en de fluitende walrussen brachten rust. En de Lagune (nu Odiezee) helemaal. Hangend over de reling, kijkend naar de dolfijn… het bracht een stukje innerlijke rust terug dat ik maanden daarvoor was verloren. Na drie bezoeken die zomer besloot ik mijn eerste abonnement aan te schaffen.
Telkens als de emoties mij teveel werden, greep ik mijn camera, stapte ik in Keevie en racete ik binnen de toegestane snelheid naar mijn diepzee vriendjes. Bij hun kon ik alle narigheid voor een paar uur vergeten, mijn hoofd resetten, mijn emoties de baas worden en kon ik weer verder met mijn nog steeds overhoop gegooide leven.

Op één zo’n emotionele achtbaan dag kroop ik bij het onderwater panorama (nu Odiezee café) achteraan op een houten bankje tegen het raam. Ik wilde het water horen bewegen en kolken, dus deed ik mijn ogen dicht en liet wat tranen vloeien…

…opeens voelde ik mij bekeken. Boos keek ik rond het onderwatercafé rond, klaar om iemand af te snauwen. Maar het café was leeg – op de horecamedewerkster na en die kon mij hier onmogelijk zien zitten. Toch bleef ik voelen dat er een paar ogen heel aandachtig op mij gericht waren. In mijn ooghoek merkte ik hem ineens op: een dolfijn. Een grote, mooie, dolfijn. Hij zweefde stationair in het water naast mij achter het glas en keek mij met zijn kleine oogjes recht aan. Vol belangstelling. Misschien wel liefdevol. Hij leek mij te vragen: ‘Mensje, waarom ben je zo verdrietig?’ Ik legde mijn hand tegen het glas en begon heel zachtjes te vertellen waarom. Geïnteresseerd bleef hij naar me kijken en kwam zelfs straks tegen mij aan liggen. Het enige dat ons scheidde was het glas, maar ik voelde hem en al zijn energie. Af en toe ging hij naar boven voor een hapje lucht, maar hij kwam terug. Totdat mijn ergste tranen waren verdwenen en mijn hart een stuk minder zwaar was. Toen keek hij mij nog een keer aan en zwom weg…



Een incident? Niet in mijn ogen. Dit herhaalde zich namelijk nog een paar keer tijdens verschillende bezoeken en ik had de eerste keer het golfje bij zijn oog in mijn geheugen gegrift, waardoor ik wist dat het om hetzelfde dier ging. Dankzij zijn belangstelling kon ik al kletsend mooie foto’s van hem maken. Dankzij de foto’s leerde ik de naam van mijn zwemmende engel: Beachie.

Ik heb lang van ‘mijn’ dolfijn mogen genieten, zowel onder water als boven water. Meneer maakte met zijn lange lijf de mooiste bommetjes met het meest opspattende water, zowel in de Lagune als later in de Koepel (nu DolfijndoMijn). Het bericht dat hij vanwege het Europees fokprogramma ging verhuizen, sloeg bij mij in als één van zijn bommetjes…

Gelukkig bleef hij redelijk dichtbij: België. Op dik twee uur rijden afstand. We – ik en andere Beachie vrienden met ieder hun eigen Beachie-verhaal – togen al snel naar Boudewijn Seapark om van onze kanjer te genieten. Net als van zijn dames. Als bonus konden we op de foto met een dolfijn. En wie was dat? ‘Onze’ Beachie! Een glimlach en wat tranen zorgden voor een weerzien om nooit meer te vergeten!




Uiteraard zijn we nog een paar keer terug gegaan en hebben we zelfs tijdens een Dichter bij Dolfijnen programma met onze schat gespeeld en geknuffeld. De dolfijnen douche van Beachie en zijn Roxanne was daarbij het hoogtepunt. En telkens als ik hem zag, kreeg ik datzelfde gevoel van geborgenheid en vertrouwen. Alsof Beachie tegen mij wilde zeggen: ‘Het komt allemaal goed.’




De laatste keer dat ik hem zag, was tijdens de première van de Nocturne Aquashow afgelopen december. Ik mocht hierbij aanwezig zijn voor mijn Writing Berries blog. Ik kon mijn geluk niet op, want ik mocht nog een keer met hem op de foto. Zijn kin strelen en hem nog eens diep in de oogjes kijken. Zijn liefde voelen en hem mijn liefde voor hem geven. Een magisch moment dat ik vanaf nu extra ga koesteren.



Dolfijn Beachie is namelijk in het weekend van 21 februari heel plotseling overleden door een gesprongen adertje in de luchtzak. Bij mensen, zo vertelde Geertrui van Boudewijn Seapark mij, heet dit de sinus. De luchtzak is heel klein en bevindt zich in een zijvertakking van het blaasgat. Hier kunnen dokters helemaal niet bij. En daarom was er helemaal niets aan te doen. Nieuws dat wederom insloeg als een bommetje van Beachie. En dat maakte het schrijven van dit verhaal extra moeilijk.

Lieve Beachie, dank je wel voor je troost en de vreugde die je mij – en anderen – gegeven hebt. Dank je wel dat je mij opmerkte door het glas, toen ik heel hard een vriendje nodig had om mijn ziel te sussen. Ik ga je heel erg missen. Maar gelukkig heb ik foto’s die mij net zo veel troost bieden en herinneringen aan jou die daar ook bij helpen. En sterkte aan iedereen waarvoor jij ook een bijzondere dolfijn bent.

♥

Dag lieve Beachie...

Dag lieve Beachie 'mijn' dolfijn uit Harderwijk. Je troostte mij heel onverwachts toen ik je heel hard nodig bleek te hebben. Je verhuisde naar Brugge en daar heb ik je kin een paar keer mogen vasthouden - voor het laatst nog in december. Je diep in je oogjes mogen kijken. En zelfs helemaal door je nat gespat worden. Dag mooiste en liefste dolfijn... Ik ga je missen

RIP :'(


(foto: (c)berrydenijs - gemaakt in Dolfinarium Harderwijk)

Vandaag werd bekend gemaakt dat dolfijn Beachie een week geleden heel plotseling is overleden... Deze week volgt er nog een persoonlijk verhaal van mij over deze voor mij zeer bijzondere dolfijn...

Love Your Pet Day

'Zo ik pas er precies bij. Wat zei je vrouwtje? Love your pet day? Nou, waar wacht je nog op... Aaien maar!'

Berry's Breisels: Koekie's Kersttrui

Op mijn facebookpagina kan ik dagelijks een overzichtje bekijken met daarin de dingen die ik op deze dag in voorgaande jaren heb geplaatst. Vandaag zag ik de volgende update in mijn tijdlijn staan:

Misschien moet ik ook maar leren breien... tja...dat schreef ik inderdaad op 18 februari 2014. Aan het einde van dat jaar (ongeveer in oktober), kreeg ik van de Innocent Smoothies Goedgemutste Breicampagne in de Kiosk van het Centraal Station in Utrecht een breipakketje in handen. Twee kleine pennetjes en twee mini bolletjes wol. Die dag nam ik een beslissing. Van 'misschien' naar 'ik ga leren breien'. Het duurde even voor ik het helemaal doorhad, maar toen ik wist hoe het moest... Van Sinterklaas kreeg ik wol en echte aluminium breipennen in verschillende kleuren en sindsdien heb ik verschillende projectjes opgepakt. Tijd om eens een blogje te maken getiteld: Berry's Breisels. Te beginnen met mijn allereerste project na het breien van mutsjes voor Innocent: een truitje voor Koekiemonster. (foto's: berry de nijs)


Het breipakketje waar het mee begon / mijn eerste mutsje

Koekie's Kersttrui
Het doel van deze trui was om te leren inbreien. Voor de mutsjes had ik de techniek voor recht en averecht aardig onder de knie. Ik kon al kleurwisselingen maken, maar wilde gewoon meer. Dus dat werd Youtube instructiefilmpjes kijken. Het zag er zo simpel uit... Dat moest ik toch ook kunnen? Op Pinterest vond ik het perfecte kertstrui patroon: kleine sneeuwvlokken en wellicht een rendier. Omdat ik nog niet precies wist hoeveel steken ik nodig had en dergelijke, werkte ik in eerste instantie op de gok. Ik nam het patroon als basis en had zoiets van: Ik zie wel waar het schip strandt. Ik heb het truitje dus redelijk op instinct en mijn eigen creativiteit gemaakt - althans het voorpand. Veel tellen en alles bijgehouden natuurlijk.


Het patroon van Pinterest / de eerste sterren

Het patroon moest 5 sterren herbergen (dus het patroon +1), dan kwam ik het mooiste uit. Voor de achterpandjes hield ik voor beide kanten de helft aan, zodat ze samen net zo eruit zouden zien als de voorkant, maar dan per pandje twee sneeuwsterren. Dat betekent dat je wat meer blauw moet breien voordat je aan het daadwerkelijke patroon begint. Mijn Koekie is immers een rugtas, dus moest ik rekening houden met de hengsels. Na de sneeuwvlokken te hebben gebreid heb ik aan beide zijden geminderd en daarbij het rendier flink moeten uittellen om het in het midden te krijgen.


Rendier met mindering / met een achterpandje

Uiteindelijk werd dit het patroon:
80 steken opzetten
Brei 4 toeren in boord steek: 2 recht, 2 averecht
Volg het sneeuwvlokkenpatroon voor de komende 13 toeren
(tip: wissel de draden wit en blauw per steek of per twee steken om zodat er geen halen of gaten ontstaan én neem het wit helemaal mee naar het einde van de pen voor een mooi stevig resultaat)
Brei 1 pen recht in blauw
Vanaf hier 18 toeren zowel links als rechts 2 steken samen breien aan het begin en einde van de pen, terwijl je het patroon van het rendier volgt. Deze begint op 7 steken voor het midden (voor de eerste pen even 40 steken aanhouden met tellen, waarbij de eerste mindering telt voor 2). Dat is dus op steek 33.
Minderen doe je 2 toeren wel, 2 toeren niet, 2 toeren wel, 2 toeren niet totdat het rendier patroon af is.
Brei 6 pennen boord 2 recht, 2 averecht
Recht afkanten

De achterpandjes:
40 steken opzetten
4 toeren boord: 2 recht 2 averecht
1 pen recht in blauw (zoals op de tekening in het patroon)
Voor het linkerpand tel je 7 blauw en dan begin je bij de eerste witte steek, vervolgens brei je twee keer het patroon en dan 6 blauw. Samen is dat 40 steken. Voor het rechterpand tel je er eerst 6 bij op en dan eindig je met 7 blauwe steken.
Volg het patroon en eindig met 1 pen blauw recht.
Dan geheel in blauw 18 toeren breien waarbij je weer om de twee pennen mindert door 2 steken samen te breien. LET OP: voor het linkerpand brei je deze steken alleen aan de linkerzijde samen en voor het rechterpand alleen aan de rechterkant. Zo hou je een rechte aansluiting in het midden.
Sluit de pandjes af met 6 toeren in boordsteek 2 recht, 2 averecht en een toer om rechtbreiend af te kanten.

Vervolgens zet je alles in elkaar. Hou rekening met de armsgaten.

Goed geknoopt
Ik kan nog geen knoopsgaten breien. Voor lange tijd heeft het truitje met veiligheidsspelden vast gezeten op zoek naar een oplossing. Uiteindelijk heb ik gekozen voor knopen. Mijn papa punnikte voor mij een veter die ik langs een zijde van de achterpandjes heb genaaid, waarbij ik uiteraard voor de knopen open ruimtes over liet. Een superoplossing die ik bij alle Koekie-truitjes heb toegepast. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen. Overigens wil ik nog wel leren hoe ik knoopsgaten moet breien. Gelukkig heb ik een paar leuke breiboeken waar ik nog veel ideetjes uit kan putten.

Volgende keer in Berry's Breisels...
Mijn truitje voor mijn Koekiemonster rugzak was aardig goed gelukt. Hoewel ik het boordje te klein vond - het krult namelijk nog steeds op, zelfs na strijken - ben ik erg tevreden over het inbreien. Geen gekke openingen, maar echt zoals het hoort. Ja, voor een eerste keer was ik daar zeker trots op. Ook al was het truitje achteraf een tikkeltje te groot... Niet alles lukt de eerste keer. Volgende keer zal ik vertellen over een mislukte beenwarmer...

Hieperdepiep Hoera! Me Sammie is 4 jaar!

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥ ♥

Foto van de Maand Januari 2016

Het is 2016! En ja, het is inmiddels ook alweer half februari. Tijd om een traditie van de afgelopen jaren gewoon lekker voort te zetten: de foto van de maand. Maar dit keer wel weer met een nieuw logo en een nieuw lettertypje in de foto's. Januari was een mooie maand en ik hoopte op sneeuw. We hebben één dagje net noemenswaardige sneeuw gehad hoor, maar dat mocht de pret niet drukken. Want wat was Januari mooi. Grote opdrachten gehad voor mijn tekstbureau en een paar bijzondere dierentuinuitjes, waaronder Africa by Light in Safaripark Beekse Bergen. En verder: lekker breien, knuffelen met m'n Sammie en natuurlijk genieten van Vakantiebeurs! (foto's: Berry de Nijs)

01 januari: HAPPY NEW YEAR!


07 januari: wij zijn twee vriendjes...


08 januari: dank je wel Ploon, voor me niewue deekie


10 januari: Genieten in DP Amersfoort van het zonnetje


12 januari: Camping by Night op de Vakantiebeurs


Op Wereldreis
op de Vakantiebeurs

16 januari: Bijzondere taferelen bij Afrika by Light in Safaripark Beekse Bergen


17 januari: genieten van een heel dun dekentje sneeuw


22 januari: lekker saapie doen op vrouwtjes schaapie


24 januari: met z'n allen naar FC Utrecht-PEC Zwolle


28 januari: genieten van een dagje DP Amersfoort met Maxi

Voor mama

Soms kijk ik in de spiegel
Dan kijken jouw ogen terug
Ik geef je snel een knipoog
Dat moet nu eenmaal vlug

Soms ben ik aan t werken
Zie ik jouw vingers aan mijn hand
Dan denk ik vaak weemoedig
'Hoe zijn die daar nu beland?'

Dan zegt zomaar iemand
Dat ik veel op je lijk
En ik moet je wat bekennen
Dan voel ik mij heel rijk

Want dan weet ik zeker
Dat ik je nooit vergeet
Omdat er heel veel van jou
In mij verder leeft

- berry

©berrydenijs