Eindelijk was het weer zover! Vanavond had ik voor het eerst sinds de zomervakantie saxofoonles. Ditmaal privé, omdat mijn saxvriendinnetje een ander plan heeft getrokken. Ik ben wel bij dezelfde docent gebleven. En hoewel we alletwee weer even moesten inkomen, ging het hartstikke lekker. Het improviseren ook, en dat is altijd een beetje zoeken in het begin. Dus het viel mij reuze mee! Op naar alle coole blues, jazz en funk nummers die we dit jaar gaan spelen!
maandag, augustus 29, 2005
Jazzy Berries
Eindelijk was het weer zover! Vanavond had ik voor het eerst sinds de zomervakantie saxofoonles. Ditmaal privé, omdat mijn saxvriendinnetje een ander plan heeft getrokken. Ik ben wel bij dezelfde docent gebleven. En hoewel we alletwee weer even moesten inkomen, ging het hartstikke lekker. Het improviseren ook, en dat is altijd een beetje zoeken in het begin. Dus het viel mij reuze mee! Op naar alle coole blues, jazz en funk nummers die we dit jaar gaan spelen!
Doe je best
Vraagje
Lieve jongens van FC Utrecht,
Gisteren was ik aanwezig tijdens een zinderende wedstrijd tussen FC Utrecht en FC Twente. De Bunnikside zweepte samen met Cityside en de andere twee tribunes zingend het spel op. Het handje vol Twente-supporters moedigden hun team net zo hard aan.
Bovendien werd er door FC Utrecht zeer aanvallend gespeeld. Ik denk dat jullie van de negentig minuten, zo'n tachtig voor het doel van Twente hebben gelegen. En maar aanvallen, schieten en nog eens aanvallen.
Leg mij dan eens uit, hoe je al die tijd in de aanval kunt zijn en daar maar 1 miezerig doelpuntje uithaald? Hoe kan het dat de Twente-aanvallers, zo door de verdediging heen rennen als ware het oefenpoppen. Hoe kan het, dat wanneer iedere corner na het nemen ervan op de hoek van het strafschopgebied uitkomt, daar niemand staat? Hoe kan het dat Dave twee zuivere kansen had en ze beide verspeeld?
Het enige antwoord dat ik kon bedenken was concentratieverlies. Het kan ook de druk zijn te willen winnen. Maar of het nu het een of het ander is, dan wordt het wel tijd er iets aan te doen. Want dit kan zo niet langer.
Trek je in de tussentijd niets aan van supporters die al tien minuten voor tijd vertrekken (die hebben namelijk het doelpunt gemist), zij vertrekken altijd tien minuten voor tijd, zodat ze vooraan in de bus kunnen zitten.
Maar trek je wel aan van het matige applaus dat van de tribunes neerstroomde tijdens jullie rondje. Dat applaus kwam namelijk van de echte supporters, die tot aan het laatste fluitsignaal blijven zitten. En het heel erg jammer en stom vonden dat al die minuten voor het doel niet zijn benut. Het moet toch pijnlijk zijn, dat de supporters die altijd blijven wachten tot na het laatste signaal, de pijn van het verlies niet met een denderend applaus hebben verzacht. Hun zwijgen moet genoeg zijn. Zwijgen moet sowieso erger zijn dan boe-geroep of fluiten...
De volgende wedstrijd is uit tegen PSV. Laat zien wie jullie zijn en wat jullie kunnen! PSV is ook maar gewoon een club uit de Nederlandse competitie. Jullie kunnen iedereen aan.
Als je je best maar doet. En eens een keertje je kansen benut!
Liefs uit VAK R.
FORZA!
Lieve jongens van FC Utrecht,
Gisteren was ik aanwezig tijdens een zinderende wedstrijd tussen FC Utrecht en FC Twente. De Bunnikside zweepte samen met Cityside en de andere twee tribunes zingend het spel op. Het handje vol Twente-supporters moedigden hun team net zo hard aan.
Bovendien werd er door FC Utrecht zeer aanvallend gespeeld. Ik denk dat jullie van de negentig minuten, zo'n tachtig voor het doel van Twente hebben gelegen. En maar aanvallen, schieten en nog eens aanvallen.
Leg mij dan eens uit, hoe je al die tijd in de aanval kunt zijn en daar maar 1 miezerig doelpuntje uithaald? Hoe kan het dat de Twente-aanvallers, zo door de verdediging heen rennen als ware het oefenpoppen. Hoe kan het, dat wanneer iedere corner na het nemen ervan op de hoek van het strafschopgebied uitkomt, daar niemand staat? Hoe kan het dat Dave twee zuivere kansen had en ze beide verspeeld?
Het enige antwoord dat ik kon bedenken was concentratieverlies. Het kan ook de druk zijn te willen winnen. Maar of het nu het een of het ander is, dan wordt het wel tijd er iets aan te doen. Want dit kan zo niet langer.
Trek je in de tussentijd niets aan van supporters die al tien minuten voor tijd vertrekken (die hebben namelijk het doelpunt gemist), zij vertrekken altijd tien minuten voor tijd, zodat ze vooraan in de bus kunnen zitten.
Maar trek je wel aan van het matige applaus dat van de tribunes neerstroomde tijdens jullie rondje. Dat applaus kwam namelijk van de echte supporters, die tot aan het laatste fluitsignaal blijven zitten. En het heel erg jammer en stom vonden dat al die minuten voor het doel niet zijn benut. Het moet toch pijnlijk zijn, dat de supporters die altijd blijven wachten tot na het laatste signaal, de pijn van het verlies niet met een denderend applaus hebben verzacht. Hun zwijgen moet genoeg zijn. Zwijgen moet sowieso erger zijn dan boe-geroep of fluiten...
De volgende wedstrijd is uit tegen PSV. Laat zien wie jullie zijn en wat jullie kunnen! PSV is ook maar gewoon een club uit de Nederlandse competitie. Jullie kunnen iedereen aan.
Als je je best maar doet. En eens een keertje je kansen benut!
Liefs uit VAK R.
FORZA!
zondag, augustus 28, 2005
Paarse dobbels
Goed gezind
Het was zaterdag weer Heroclix dag. Erg gezellig, zo met zijn viertjes + judge op het zoldertje van een stripwinkeltje in Utrecht. Twee potjes gooide ik waardeloos, één potje ging hartstikke goed. Gelukkig had ik weer een hondje in mijn team, samen met een reus, een heks, een kartonnetje en een plastic man. Het middelste potje bleek dus het beste potje te zijn. Tijdens dit potje waren mijn paarse glitter dobbelstenen mij goed gezind. Maar helaas lieten ze mij de andere potjes in de steek. Ach ja. Als je maar plezier hebt. En dat hadden we zeer zeker!
Het was zaterdag weer Heroclix dag. Erg gezellig, zo met zijn viertjes + judge op het zoldertje van een stripwinkeltje in Utrecht. Twee potjes gooide ik waardeloos, één potje ging hartstikke goed. Gelukkig had ik weer een hondje in mijn team, samen met een reus, een heks, een kartonnetje en een plastic man. Het middelste potje bleek dus het beste potje te zijn. Tijdens dit potje waren mijn paarse glitter dobbelstenen mij goed gezind. Maar helaas lieten ze mij de andere potjes in de steek. Ach ja. Als je maar plezier hebt. En dat hadden we zeer zeker!
vrijdag, augustus 26, 2005
woensdag, augustus 24, 2005
Freakin' Druk
We moeten rennen, vliegen, vallen, duiken en weer opstaan
Hallo lieve vriendjes en vriendinnetjes! Ik weet dat ik schandalig weinig van mij laat horen de laatste tijd. Ik heb het dan ook echt freakin' druk gehad en de komende weken zullen ook nog wel even zo zijn...
Naast het feit dat mijn werk is verhuisd (en ik eindelijk sinds drie weken een beetje op orde ben gekomen wat mijn spullen betreft), sta ik er schrijvend en coördinerend een beetje alleen voor. Twee fijne collegaatjes die veel van die taken vervulden hebben allebei een nieuwe baan... dus je raad het al, weinig rust.
Daarbij komt het ook nog dat ik veel heen en weer rij tussen thuis, werk en het hospitium in Vleuten waar mijn omaatje nog steeds ligt. Hoewel ik het niet erg vind om bij haar te zijn (het zijn tenslotte de laatste momenten die je samen met elkaar deelt en ik zou ze voor geen goud willen missen), vreet het energie.
In de weekenden is het dan ontspannen... lekker clixen of eindelijk weer naar het voetballen. Je moest eens weten hoe fijn het is om flink uit je dak te gaan bij de FC.
Maar het wordt tijd voor een beetje regelmaat.
Vanaf volgende week ga ik weer wekelijks saxofoon spelen, de thuiswedstrijden van de FC ga ik natuurlijk bijwonen. Ik wil weer op maandag gaan schrijven en de stukken lezen van mijn medecursisten van Script+ wat ik nog beloofd had, maar - het spijt me jongens - nog geen tijd voor heb gehad. Bovendien hoop ik ook weer aan mijn cursus Italiaans te beginnen en weer eens lekker te scrappen...
En natuurlijk weer eens leuke dingen doen met mijn vriendjes & vriendinnetjes. Ik ben jullie niet vergeten hoor!
Hallo lieve vriendjes en vriendinnetjes! Ik weet dat ik schandalig weinig van mij laat horen de laatste tijd. Ik heb het dan ook echt freakin' druk gehad en de komende weken zullen ook nog wel even zo zijn...
Naast het feit dat mijn werk is verhuisd (en ik eindelijk sinds drie weken een beetje op orde ben gekomen wat mijn spullen betreft), sta ik er schrijvend en coördinerend een beetje alleen voor. Twee fijne collegaatjes die veel van die taken vervulden hebben allebei een nieuwe baan... dus je raad het al, weinig rust.
Daarbij komt het ook nog dat ik veel heen en weer rij tussen thuis, werk en het hospitium in Vleuten waar mijn omaatje nog steeds ligt. Hoewel ik het niet erg vind om bij haar te zijn (het zijn tenslotte de laatste momenten die je samen met elkaar deelt en ik zou ze voor geen goud willen missen), vreet het energie.
In de weekenden is het dan ontspannen... lekker clixen of eindelijk weer naar het voetballen. Je moest eens weten hoe fijn het is om flink uit je dak te gaan bij de FC.
Maar het wordt tijd voor een beetje regelmaat.
Vanaf volgende week ga ik weer wekelijks saxofoon spelen, de thuiswedstrijden van de FC ga ik natuurlijk bijwonen. Ik wil weer op maandag gaan schrijven en de stukken lezen van mijn medecursisten van Script+ wat ik nog beloofd had, maar - het spijt me jongens - nog geen tijd voor heb gehad. Bovendien hoop ik ook weer aan mijn cursus Italiaans te beginnen en weer eens lekker te scrappen...
En natuurlijk weer eens leuke dingen doen met mijn vriendjes & vriendinnetjes. Ik ben jullie niet vergeten hoor!
maandag, augustus 22, 2005
Spannend & Plakkerig
Rood-Wit leger
Gisteren trok het rood-witte leger weer richting de Galgenwaard om de wedstrijd FC Utrecht - AZ te bekijken. Het was een mooie dag voor het voetballen: onze shirts en sjaals plakten al na vijf meter wandelen aan respectievelijk ruggen en nekken. En zo was ook de wedstrijd. Spannend vanaf het eerste fluitsignaal, en erg plakkerig.
Zo leken de AZ'ers met superlijm aan de FC'ers geplakt te zitten. De handjes bleven niet van de rode shirtjes af. Helaas hadden we weer eens een superscheids, zo eentje die kaarten geeft voor spelbederf en kletsen in plaats van voor overtredingen.
Tijdens de wedstrijd werd er nogal veel over gezegd op de tribunes. En wanneer de Bunnikside dan een spreekkoortje inzet tegen de scheids (wat hij verdiende...), dan moet de stadionspeaker (ook nogal een licht in de voetballerij) vooral olie op het vuur gooien. De vorige speaker had meer overwicht...
Helaas mocht het betere spel van onze jongens niet baten. Vooral omdat scheids Bossen 'vergat' van Galen een rode kaart te geven bij enkele zware overtredingen. Maar goed, er is niets meer aan te doen. Alleen dat wij wel lekker de hooligan hebben kunnen uithangen: uitgedost met (nieuw) rood shirt en bandana. En natuurlijk was de grootste Hooligan er ook bij...
FORZA! Aankomende zondag is de winst wel voor ons!
Gisteren trok het rood-witte leger weer richting de Galgenwaard om de wedstrijd FC Utrecht - AZ te bekijken. Het was een mooie dag voor het voetballen: onze shirts en sjaals plakten al na vijf meter wandelen aan respectievelijk ruggen en nekken. En zo was ook de wedstrijd. Spannend vanaf het eerste fluitsignaal, en erg plakkerig.
Zo leken de AZ'ers met superlijm aan de FC'ers geplakt te zitten. De handjes bleven niet van de rode shirtjes af. Helaas hadden we weer eens een superscheids, zo eentje die kaarten geeft voor spelbederf en kletsen in plaats van voor overtredingen.
Tijdens de wedstrijd werd er nogal veel over gezegd op de tribunes. En wanneer de Bunnikside dan een spreekkoortje inzet tegen de scheids (wat hij verdiende...), dan moet de stadionspeaker (ook nogal een licht in de voetballerij) vooral olie op het vuur gooien. De vorige speaker had meer overwicht...
Helaas mocht het betere spel van onze jongens niet baten. Vooral omdat scheids Bossen 'vergat' van Galen een rode kaart te geven bij enkele zware overtredingen. Maar goed, er is niets meer aan te doen. Alleen dat wij wel lekker de hooligan hebben kunnen uithangen: uitgedost met (nieuw) rood shirt en bandana. En natuurlijk was de grootste Hooligan er ook bij...
FORZA! Aankomende zondag is de winst wel voor ons!
vrijdag, augustus 19, 2005
Gaaaaaaf!
Boris & Angie
Het is alweer een tijdje terug dat Boris en Angie Stone op The Box te zien waren met hun eigen P.U.R.E. afleveringen. Vanmorgen, toen ik een muziekje of tekenfilmpje zocht om mee wakker te worden, zapte ik over The Box en vond het perfecte muziekje om mee wakker te worden: namelijk Boris & Angie samen. Met hun P.U.R.E. duet van 'Stay for a while'. Zo wil ik iedere morgen wel wakker worden!
Het is alweer een tijdje terug dat Boris en Angie Stone op The Box te zien waren met hun eigen P.U.R.E. afleveringen. Vanmorgen, toen ik een muziekje of tekenfilmpje zocht om mee wakker te worden, zapte ik over The Box en vond het perfecte muziekje om mee wakker te worden: namelijk Boris & Angie samen. Met hun P.U.R.E. duet van 'Stay for a while'. Zo wil ik iedere morgen wel wakker worden!
woensdag, augustus 17, 2005
Bootje varen...
Sail 2005
Om vandaag in één woord te beschrijven, moet ik een klassieker van mama gebruiken: Grandifantaweldigmooi! O wat was het schitterend om mee te varen met de Sail vandaag op de Jannes van Kampen. O wat hadden we mooi weer en wat zijn we verwend door onze gastheren en -vrouwen van A. Vogel. Niet alleen ik, maar nog zo'n dertig man pers mocht mee op de Jannes van Kampen om naar het spektakel te kijken en sterker nog, om er deel van uit te maken. Ik heb heel wat foto's genomen, maar ze moeten nog worden ontwikkeld, dus het wordt vervolgd. Maar wat ik allemaal heb gezien is zoveel... Je had erbij moeten zijn. Echt waar. Wat een mensen, wat een festijn en wat een gezelligheid! We zijn van 's morgens 9 tot 's middags 5 rond gevaren en daarna heb ik nog twee uur in de file gestaan om thuis te komen...
Om vandaag in één woord te beschrijven, moet ik een klassieker van mama gebruiken: Grandifantaweldigmooi! O wat was het schitterend om mee te varen met de Sail vandaag op de Jannes van Kampen. O wat hadden we mooi weer en wat zijn we verwend door onze gastheren en -vrouwen van A. Vogel. Niet alleen ik, maar nog zo'n dertig man pers mocht mee op de Jannes van Kampen om naar het spektakel te kijken en sterker nog, om er deel van uit te maken. Ik heb heel wat foto's genomen, maar ze moeten nog worden ontwikkeld, dus het wordt vervolgd. Maar wat ik allemaal heb gezien is zoveel... Je had erbij moeten zijn. Echt waar. Wat een mensen, wat een festijn en wat een gezelligheid! We zijn van 's morgens 9 tot 's middags 5 rond gevaren en daarna heb ik nog twee uur in de file gestaan om thuis te komen...
dinsdag, augustus 16, 2005
Abonneren op:
Posts (Atom)
B'Day Countdown
