Just me...

Een dag begint. De avond valt. Seizoenen wisselen. Alles verandert... ...ik ook... ...Weet jij nog wie je was?

maandag, april 25, 2016

I ♥ Cookie Monster

Wie mij kent, weet dat waar ik ga er op mijn rug een klein blauw monstertje hangt. Hij gaat mee naar persevents, is een herkenningspunt voor velen, zit met mij op de tribune en natuurlijk gaat Cookie mee naar de dierentuinen. Dat levert vaak heel leuke plaatjes en bijzondere interacties met dieren op. Hij heeft een eigen Instagram account, een Facebook pagina en weblog om zijn avonturen (met mij) op te zetten. Ik brei en naai zelfs kleertjes voor hem in elkaar. Voor een ‘10 facts about me’-dingetje op Instagram moest ik even uitrekenen hoe oud meneer is en het eerste bewijs dat ik hem in mijn leven heb is 2002 – dit heb ik aan de hand van foto’s terug gevonden. Ik draag deze gekke tas dus al zo'n 14 jaar met mij mee. En dat is te zien. (foto’s: (c) Berry de Nijs)

HELP!
Cookie wordt een dagje ouder, maar dat geeft op zich niets. Zijn zwarte schele pupillen kleur ik zelf met regelmaat bij zodat hij verbaasd en vrolijk de wereld in kan kijken. Bovendien kleed ik hem aan om zijn vachtje een beetje te beschermen. Totdat hij vorige week zondag 17 april ineens een Kamikaze deed, eigenhandig van de tafel sprong en op zijn oogballen landde op de tegels. Daarbij heeft hij zijn oog beschadigd en de scheur in zijn bolletje deed mijn hart even breken. Met lijm kan ik wel wat provisorisch doen, maar ik ben geen knuffeldokter. Wat nu?

Googlen dus. Want Cookie is mij te dierbaar om niet wat te laten doen. Ik ben al een tijdje op zoek naar een Knuffeldokter, want zijn kontje mag wel weer wat hariger en ook bij zijn mondhoek is de vacht aan het slijten. En de rits op zijn rug mag ook wel eens gemaakt. En de hengselaanhechting bij zijn koppie is ook niet meer je-van-het… Verder valt de slijtage best mee eigenlijk... De enige knuffeldokters die ik tot nu toe gevonden had hebben maaaaaanden nodig voor het herstel van een knuffel. En maaaaanden, dat is veel te lang om een pluizig en blauw Cookie Monter te missen voor dit meisje van 37...

Knuffelhotel & -spa
Tijdens het zoeken stuitte ik ineens op de website Knuffelhotel in Delft. Een vrolijke website waar er heel liefdevol over knuffels en hun betekenis voor de eigenaar werd gesproken. Ik kreeg er ineens een heel goed gevoel bij. Vooral toen ik las over de dagopname in het hotel. Foto’s gemaakt van Cookie zijn ‘probleemplekken’ en deze maar eens gemaild. De volgende dag al kreeg ik antwoord en heb ik maar een dagje Knuffelhotel & -spa voor Cookie geboekt. Ik mag hem ’s morgens brengen – daarna Delft bekijken – en hem ’s avonds al ophalen. Om zijn vacht weer lekker schoon te maken heb ik er maar meteen een behandeling in de Knuffelspa bij gedaan. 27 mei gaan we er heen. En weet je wat: Knuffeldokter Anneloes vindt Cookies website zo leuk dat ze foto’s gaat maken van Cook zijn spadagje, zodat we daar weer een blogje over kunnen schrijven. :D

27 mei is dus de grote dag. En ik moet eerlijk zeggen… ik vind het best wel spannend.

Wordt vervolgd…

zondag, april 17, 2016

Foto van de Maand Maart 2016

Maart roert zijn staart en daarom stond ik begin maart in de natte sneeuwbuien in Den Haag te wachten totdat ik de Mesdag collectie in mocht en liep ik heerlijk in het zonnetje in Dierenrijk toen ik aan het einde van de maand mama ijsbeer Frimas en haar zoontjes Nick en Simon ging bezoeken. Niet alleen qua weer roerde maart zijn staart, ook qua activiteiten. Afgelopen maand ben ik veel buiten de deur geweest, vooral ook voor werk. Onder de verschillende foto’s vind je daarom links terug naar de artikelen op mijn online magazine Writing Berries. Enne… in april ben ik ook alweer heerlijk op stap geweest. Maar daar lees je vanzelf van alles over hier of op Writing Berries. (foto’s: Berry de Nijs)

3 maart: tegen mijn principes in een selfiestick gekocht (met afstandsbediening) voor het maken van ‘woefies’


4 maart: genieten in de Mesdag Collectie


De Mesdag Collectie presenteert:
Natuur in Beeld


8 maart: lente Dommetje


10 maart: tuingrapje


12 maart: jippie! Mijn Koekiemonster & koekjes sjaal is af


15 maart: Leukste Uitje van Nederland verkiezing


Apenheul
Leukste Uitje van Nederland 2016


16 maart: Hello Coo-kies…!


18 maart: The Amsterdam Coffee Festival met lekkere kokos-soja latte


Nieuwe koffietrends
& Alpro koffiespecialiteiten


19 maart: kippenvel van al het moois in WILDLANDS


Koninklijke opening & een mooi bezoek
aan WILDLANDS Adventure Zoo Emmen


19 maart: Earth Hour!


Cookie Report Earth Hour Challenge
Was AWESOME


27 maart: Lekker! Pasen!


29 maart: op kraamvisite bij mama Frimas en de kinders Nick & Simon

zondag, april 03, 2016

Berry's Breisels: de mislukte beenwarmer

De laatste jaren ben ik aardig verslaafd geraakt aan breien. Na de eerste mutjes voor de Innocent Goedgemutste Breicampagne en mijn allereerste truitje voor Koekiemonster werd het tijd voor een nieuw project: beenwarmers. Ik vind beenwarmers heerlijk en wilde deze daarom graag goed kunnen breien. Zoals de titel van dit blog al zegt, is poging 1 hopeloos mislukt. Maar: van je fouten kun je leren en ik ben niet voor één gat te vangen. Dat het niet lukte, wilde niet zeggen dat ik er niets mee kon… (foto’s: Berry de Nijs)

Beenwarmers
Ik vind het dragen van beenwarmers heerlijk, maar het kopen ervan is niet altijd even gemakkelijk. Ik heb één paar maar die draag ik alleen op 5 december die wel geschikt is voor mijn kuiten. Ik heb bollere kuiten en kan ook nooit laarzen vinden die hier overheen passen, dus wilde ik ze zelf breien. Omdat ik op dat moment nog niet zo lang breide, zocht ik een patroon waarbij ik een lap zou kunnen breien die ik daarna dicht kon naaien aan de achterkant. Rondbreien was zeer zeker niet aan de orde. Na lang zoeken vond ik een pdf op Internet met een patroon voor normale breinaalden en gewone niet te dikke Zeeman wol.

Centimeters en steken?
Wat ik in het begin heel erg lastig vond, is het uitvogelen van wat nu precies de verhouding is tussen de steken die je opzet en hoe groot het breiwerk uiteindelijk wordt. Nu weet ik dat dit heel anders in elkaar steekt. Ik wilde niet dat de beenwarmer te nauw zou worden, daarom legde ik een meetlint langs de steken op de breinaald, maar dat klopt dus niet als je eenmaal gaat breien. In plaats van de 70 steken zette ik dus – uit angst dat het te smal zou worden – 160 steken op. Een grote fout, zo bleek achteraf. Voor de rest heb ik het patroon uit de pdf wel gevolgd. Het boord zette ik op met een 3,5 mm naald in boordsteek om vervolgens op een pen 4 mm over te gaan voor het middenstuk en uiteindelijk weer met het boord in 3,5 mm af te ronden. Na weken breien rondde ik het breiwerk af tijdens mijn vakantie op Texel vorig jaar zomer om iets te ontdekken… het was veel en dan ook veeeeeel te wijd!

Leuke wintermuts
Dus wat doe je dan? Alles uithalen? Ik dacht het niet. Dekentje van maken? Zou kunnen, maar dan had ik de naad er weer uit moeten halen. Voor de gein zette ik de ronde koker op mijn hoofd en wat denk je… precies goed! Dus de bovenkant dichtgenaaid en de onderkant omgeslagen en voilà: van mislukte beenwarmer naar eigen gebreide wintermuts! Zo maak je het…
Benodigdheden:
Breinaalden 3,5 en 4 mm
Wol naar keuze geschikt voor pen 4 en 5
Naald
Meetlint
Ik heb gebruikt: 3,5 en 4 mm breipennen van Hema en zwart-wit-grijs gemêleerde wol van Zeeman.

Patroon:
Zet 160 steken op, op breinaald 3,5mm
Brei ongeveer 7,5 centimeter in boordsteek, afwisselend 2 recht, 2 averecht
Ga over op tricotsteek en zet al breiend de steken over naar pen 4 mm
Brei in tricotsteek voor de komende (ongeveer) 21,5 centimeter
Vervolgens brei je weer 7,5 centimeter in boordsteek op breinaald 3,5 mm afwisselend 2 recht, 2 averecht
Kant op met een rechte steek af
Naai de naad dicht aan de zijkant en bovenkant
Sla het onderste boord een keer om

Hoewel ik er een leuke wintermuts aan overhield, wilde ik nog steeds beenwarmers breien. Aangezien we toch op Texel waren heb ik in Den Burg Scheepjeswol gekocht voor pen 6-8 in twee kleuren blauw voor het maken van beenwarmers. Hoe dat is afgelopen vertel ik de volgende keer! Enne… dat patroon van de pdf ga ik toch ook nog een keertje uitproberen, maar dan netjes met 70 steken…

zaterdag, maart 12, 2016

Foto van de Maand Februari 2016

Afgelopen februari en tot nog toe in maart zijn we aardig getrakteerd op winterse buien met veel sneeuw (helaas bleef het niet liggen) en koude regen. Maar er waren ook weer prachtige dagen vol zon waardoor je je al in de lente waande… De afwisseling van deze dagen leverde vooral veel binnen foto’s op voor de foto van de maand. In februari stonden er een aantal uitjes op het programma: een dagje Safaripark Beekse Bergen en een dagje DierenPark Amersfoort, een uitje voor Writing Berries naar het Van Gogh Museum (link onder de foto) en vier daagjes naar het zwembad voor de Zwem4Daagse. O en klik gerust eens op de linkjes onder sommige foto’s. Ja, februari mag dan een korte maand zijn, het was wel een leuke maand. (foto’s: Berry de Nijs)

2 februari: Cookie Monster in zijn Pandatrui voor Earth Hour promotie


Cookie Report
Earth Hour Challenge


4 februari: Cookie kreeg een Valentijn uit Amerika


7 februari: Kijk Baassie! Zonder riem


12 februari: Familie Afrikaanse Kafferbuffels in Safaripark Beekse Bergen


16 februari: Dom in de mist


17 februari: Lichte Zeden in het Van Gogh Museum


Lichte Zeden
in het Van Gogh Museum


17 februari: Hieperdepiep Hoera! Ons Sammie is 4 jaar en krijgt heerlijke pannenkoeken met banaanvulling


19 februari: Het breiwerk is af, tijd om te borduren!


20 februari: Lekker portretje


21 februari: Koffie met een Koekie


24 februari: Apenstreken in DierenPark Amersfoort

dinsdag, maart 01, 2016

Er was eens… - een verhaaltje over troost

…een heel bijzondere dolfijn genaamd Beachie. Ooit woonde hij in de Lagune van het Dolfinarium in Harderwijk, maar de laatste jaren woonde hij in Boudewijn Seapark in Brugge, België. Dit verhaal gaat over een meisje en de dolfijn die haar altijd wist te troosten… Zelfs nu hij er niet meer is. (foto’s: Berry de Nijs genomen in Dolfinarium & Boudewijn Seapark, enkele gemaakt door medewerkers van Boudewijn en door VTL Photography).

In 2004 overleed heel plotseling mijn mama. Vreemde maanden vol verdriet gleden langzaam voorbij en het werd zo vanzelf zomer. Een zomer waarvan papa en ik niet wisten wat we er mee aan moesten. Vakantie… daar hadden we helemaal geen zin in. Waar moesten we heen? Uiteindelijk besloten we om iets heel anders met de vrije weken te doen en togen wij naar het Dolfinarium in Harderwijk. Wat daar precies gebeurde, dat kan ik maar moeilijk verklaren, maar het park gaf rust. Het klotsende water, de krijsende zeemeeuwen, de bolle ‘zee’wind en de fluitende walrussen brachten rust. En de Lagune (nu Odiezee) helemaal. Hangend over de reling, kijkend naar de dolfijn… het bracht een stukje innerlijke rust terug dat ik maanden daarvoor was verloren. Na drie bezoeken die zomer besloot ik mijn eerste abonnement aan te schaffen.
Telkens als de emoties mij teveel werden, greep ik mijn camera, stapte ik in Keevie en racete ik binnen de toegestane snelheid naar mijn diepzee vriendjes. Bij hun kon ik alle narigheid voor een paar uur vergeten, mijn hoofd resetten, mijn emoties de baas worden en kon ik weer verder met mijn nog steeds overhoop gegooide leven.

Op één zo’n emotionele achtbaan dag kroop ik bij het onderwater panorama (nu Odiezee café) achteraan op een houten bankje tegen het raam. Ik wilde het water horen bewegen en kolken, dus deed ik mijn ogen dicht en liet wat tranen vloeien…

…opeens voelde ik mij bekeken. Boos keek ik rond het onderwatercafé rond, klaar om iemand af te snauwen. Maar het café was leeg – op de horecamedewerkster na en die kon mij hier onmogelijk zien zitten. Toch bleef ik voelen dat er een paar ogen heel aandachtig op mij gericht waren. In mijn ooghoek merkte ik hem ineens op: een dolfijn. Een grote, mooie, dolfijn. Hij zweefde stationair in het water naast mij achter het glas en keek mij met zijn kleine oogjes recht aan. Vol belangstelling. Misschien wel liefdevol. Hij leek mij te vragen: ‘Mensje, waarom ben je zo verdrietig?’ Ik legde mijn hand tegen het glas en begon heel zachtjes te vertellen waarom. Geïnteresseerd bleef hij naar me kijken en kwam zelfs straks tegen mij aan liggen. Het enige dat ons scheidde was het glas, maar ik voelde hem en al zijn energie. Af en toe ging hij naar boven voor een hapje lucht, maar hij kwam terug. Totdat mijn ergste tranen waren verdwenen en mijn hart een stuk minder zwaar was. Toen keek hij mij nog een keer aan en zwom weg…



Een incident? Niet in mijn ogen. Dit herhaalde zich namelijk nog een paar keer tijdens verschillende bezoeken en ik had de eerste keer het golfje bij zijn oog in mijn geheugen gegrift, waardoor ik wist dat het om hetzelfde dier ging. Dankzij zijn belangstelling kon ik al kletsend mooie foto’s van hem maken. Dankzij de foto’s leerde ik de naam van mijn zwemmende engel: Beachie.

Ik heb lang van ‘mijn’ dolfijn mogen genieten, zowel onder water als boven water. Meneer maakte met zijn lange lijf de mooiste bommetjes met het meest opspattende water, zowel in de Lagune als later in de Koepel (nu DolfijndoMijn). Het bericht dat hij vanwege het Europees fokprogramma ging verhuizen, sloeg bij mij in als één van zijn bommetjes…

Gelukkig bleef hij redelijk dichtbij: België. Op dik twee uur rijden afstand. We – ik en andere Beachie vrienden met ieder hun eigen Beachie-verhaal – togen al snel naar Boudewijn Seapark om van onze kanjer te genieten. Net als van zijn dames. Als bonus konden we op de foto met een dolfijn. En wie was dat? ‘Onze’ Beachie! Een glimlach en wat tranen zorgden voor een weerzien om nooit meer te vergeten!




Uiteraard zijn we nog een paar keer terug gegaan en hebben we zelfs tijdens een Dichter bij Dolfijnen programma met onze schat gespeeld en geknuffeld. De dolfijnen douche van Beachie en zijn Roxanne was daarbij het hoogtepunt. En telkens als ik hem zag, kreeg ik datzelfde gevoel van geborgenheid en vertrouwen. Alsof Beachie tegen mij wilde zeggen: ‘Het komt allemaal goed.’




De laatste keer dat ik hem zag, was tijdens de première van de Nocturne Aquashow afgelopen december. Ik mocht hierbij aanwezig zijn voor mijn Writing Berries blog. Ik kon mijn geluk niet op, want ik mocht nog een keer met hem op de foto. Zijn kin strelen en hem nog eens diep in de oogjes kijken. Zijn liefde voelen en hem mijn liefde voor hem geven. Een magisch moment dat ik vanaf nu extra ga koesteren.



Dolfijn Beachie is namelijk in het weekend van 21 februari heel plotseling overleden door een gesprongen adertje in de luchtzak. Bij mensen, zo vertelde Geertrui van Boudewijn Seapark mij, heet dit de sinus. De luchtzak is heel klein en bevindt zich in een zijvertakking van het blaasgat. Hier kunnen dokters helemaal niet bij. En daarom was er helemaal niets aan te doen. Nieuws dat wederom insloeg als een bommetje van Beachie. En dat maakte het schrijven van dit verhaal extra moeilijk.

Lieve Beachie, dank je wel voor je troost en de vreugde die je mij – en anderen – gegeven hebt. Dank je wel dat je mij opmerkte door het glas, toen ik heel hard een vriendje nodig had om mijn ziel te sussen. Ik ga je heel erg missen. Maar gelukkig heb ik foto’s die mij net zo veel troost bieden en herinneringen aan jou die daar ook bij helpen. En sterkte aan iedereen waarvoor jij ook een bijzondere dolfijn bent.

B'Day Countdown