Just me...

Een dag begint. De avond valt. Seizoenen wisselen. Alles verandert... ...ik ook... ...Weet jij nog wie je was?

donderdag, juli 24, 2014

Throwback Thursday: Romeo & Julia

Ieder jaar kon je bij ons op school genieten van een voorstelling van het schooltoneel. De laatste voorstelling waar ik voor de schoolkrant naar toeging was Romeo & Julia. Onze toneelgroep had een werkelijk spektakel in elkaar gezet, waarbij de kuil in de kantine wel heel erg goed van pas kwam. De vertolking van Romeo & Julia staat me van alle toneelstukken nog het meeste bij. Het was echt prachtig, vol kippenvelmomenten, hilarische momenten (ik had nog nooit twee schoolgenoten zo zien zoenen) en vooral goed acteerwerk van mijn lieve, leuke en gezellige klasgenoten… Ik was zeer trots en onder de indruk, maar ach, dat komt ook zeker naar voren in mijn reportage…

College ‘de Klop’ presenteert:
Romeo & Julia

Tekst: Berry de Nijs V5-2

Het is zaterdagavond, vanavond speelt de toneelgroep van ‘de Klop’ één van Shakespeare ’s bekende toneelstukken, namelijk Romeo & Julia. Het stuk dat wij te zien kregen, was een bewerking van dit liefdesverhaal.

Het verhaal speelt zich af in Verona, Italië, waar twee families als water en vuur tegenover elkaar staan. De jongeren uit twee families (de Capuletti’s en de Montacchi’s) pesten en vechten om de haverklap. De vader Andrei Capuletti (Henny Evers) huwelijkt zijn dochter Julia (Monique Baas) uit aan een edelman, Graaf Paris (Bastiaan van Leeuwen). Andrei besluit een feest te geven om Julia daar aan Paris voor te stellen. Op dit feest nodigt hij ook de Montacchi familie uit, die maar al te graag wil feesten. Het wordt een verzoeningsfeest. Andrei wil een einde maken aan de vete tussen de twee families en reikt Umberto Montacchi (Bart Essink) de hand, die het aanbod aanneemt. Dan vindt de leider van de Montacchi jongeren, Mercutio (Arnout Krediet) dat hij zich ook moet verzoenen met Tybalt (Ronnie van Kempen). En dat doen ze dan ook letterlijk met een kus.
Op dit feest is ook Romeo (Tjebbo Mulder) aanwezig. Hij kan zijn ogen niet van Julia afhouden en Julia niet van hem. Heel even krijgen ze de kans om met elkaar te dansen en ze kussen met elkaar, tot grote ergernis van beide moeders (Marian van de Voorn en Nellie Toonen), die de twee uit elkaar halen.
Die nacht ontmoeten ze elkaar weer. In deze nacht wordt de liefde en de band tussen hun heel erg sterk en vraagt Julia Romeo ten huwelijk. De volgende dag laten ze zich door Vader Lorenzo (Jan-Jaap Wijkhuizen) trouwen.
Maar hun geluk duurt niet lang: in een nieuwe ruzie tussen de jongeren van de beide families laat Tybalt Belinda (Ilse Miltenburg) bijna verdrinken. Mercutio schiet haar ter hulp en begint met Tybalt te vechten. Tybalt trekt zijn mes en steekt Mercutio neer. Dan wordt Romeo heel erg kwaad, hij trekt het mes uit Mercutio’s lichaam en steekt Tybalt neer. Romeo wordt schuldig bevonden aan moord verklaard en zijn straf is dat hij moet worden verbannen. Romeo is helemaal overstuur en vlucht naar Vader Lorenzo. Julia is ook zeer verdrietig en neem het, in een ruzie met haar ouders, voor Romeo op. Angelica (Marit Bender) gaat voor Julia op zoek naar Romeo. Ze vertelt hem dat hij vannacht naar Julia moet aan om haar te troosten. Dat doet hij. De volgende morgen moet hij dan echt weg.
De ouders van Julia vertellen haar dan dat zij op haar verjaardag moet gaan trouwen met Graaf Paris, maar dat wil ze niet. Na een hevige ruzie vlucht Julia naar Vader Lorenzo. Hij geeft haar een drankje dat iemand schijndood maakt. Hij zou een brief sturen naar Romeo en dan met hem wachten in de graftombe totdat zij ontwaakt, zodat zij samen kunnen vluchten.
Julia neemt het drankje in en wordt opgebaard in de graftombe. Romeo komt Belinda tegen en vaagt haar of ze een brief voor hem heeft. Die heeft ze niet en na lang aarzelen vertelt ze hem dan dat Julia dood is. Romeo gaat zo snel als hij kan naar de graftombe en schreeuwt om Julia, dan steekt hij zichzelf dood. Dan ontwaakt Julia en ze ziet Romeo dood naast haar liggen. Ze schreeuwt zijn naam, neemt het mes en steekt dan ook zichzelf dood.
Dat is het tragische einde van dit verhaal.

Het decor vond ik zeer goed verzorgd. Met een aantal bruggen en plateaus over het water. In de kuil in de kantine was een grote waterbak aangelegd, waarin ook geacteerd werd (vissen, zwemmen, elkaar achterna zitten).
Het element ‘water’ werd erg veel gebruikt, op het einde begon het boven Romeo en Julia zelfs te regenen. Het element ‘vuur’ ook. Vuur werd gebruikt in fakkels en in kleine bootjes die in de ontmoetingsnacht van Romeo en Julia in het water werden gelaten als sfeerverlichting.
Dit jaar deden er voor het eerst leraren mee: Henny Evers, Marian van der Voorn, Bart Essink en Nellie Toonen. Zij deden het erg goed, meneer Evers had een glansrol in de vorm van Andrei Capuletti. Deze rol stond hem wel. Ook de andere leraren deden het fantastisch, ik wist niet dat ze konden acteren.
Er werd ook veel gebruik gemaakt van muziek, die hard door de luidsprekers kwam. De muziek versterkte heel erg wat er gebeurde op het podium. Het licht was ook heel er goed.
Het zeer serieuze en tragische verhaal werd hier en daar op gefleurd met wat humor en zang. De zang was van Graaf Paris die Dromen zijn bedrog voor Julia op het feest zong.
Het acteerwerk was echt van hoge kwaliteit. Er werd zeer realistisch gespeeld en dat zorgde voor kippenvel bij Romeo’s NEE toen hij Julia in de graftombe zag liggen.
Ik heb echt zeer genoten van dit toneelstuk. Ik vond het schitterend en met mij nog een hoop anderen. Ik wil iedereen die aan het toneelstuk heeft meegewerkt mijn complimenten uitdelen. En jongens en meiden: Ga zo door!

donderdag, juli 17, 2014

Throwback Thursday: Tineke Schouten

Oh eM Gjie! Dat was mijn reactie – als deze populair zou zijn geweest in 1995 – toen ik hoorde dat Tineke Schouten het startschot zou komen geven bij de schaatssponsortocht. Ik bedoel… TINEKE SCHOUTEN! Daar zeg je toch genoeg mee. Anton Geesink was bijzonder, Johan de Kock was leuk, maar Tineke Schouten was hilarisch. Wat een leuk, normaal en gezellig mens. Hoewel ik met bonzend hart vroeg of ik haar een paar vragen voor de schoolkrant mocht stellen, stelde ze me met haar guitige ogen en vriendelijke glimlach meteen op mijn gemak. En ze wilde zelfs nog een stukje in het plat Utregs voor me doen.

Schaatssponsortocht 1995
Het Tineke Schouten interview
Tekst: Berry de Nijs, V5-2

Maandag 20 februari 1995, er schijnt een waterig zonnetje op de ijsbaan. Het is een mooie dag voor de sponsortocht. Overal in de school hingen de posters al: Tineke Schouten geeft het startschot. En mooi dat ik daar achteraan ging!

Artsen zonder Grenzen vindt ze een prachtig project, ze heeft veel respect voor dat wat die mensen doen: ‘Ik vind het heel goed dat er mensen met een bepaalde kennis zijn, die zich inzetten voor de minder bedeelden in de andere landen en daarvoor alles wat ze in Nederland hebben, tijdelijk opgeven. Daar heb ik een groot respect voor.’
De schaatssponsortocht vindt ze heel en goed. ‘Het is een goed voorbeeld en voor jullie ook gezellig,’ zegt ze lachend. Zelf vindt ze schaatsen een beetje eng, omdat ze bang is dat ze een been zal breken of zoiets en dan kan haar show niet doorgaan, wel gaat ze vaak met haar dochtertje mee die op deze ijsbaan schaatsles heeft.
Ze is benaderd door meneer Boekraad van aardrijkskunde, maar meneer van der Krogt (Nederlands) had haar adres en zodoende staat ze hier voor me. Ze krijgt heel veel aanvragen voor dingen en omdat maandag haar enige vrije dag van de week is, twijfelde ze of ze dat nou wel moest doen: ‘Maar Artsen zonder Grenzen spreekt me wel er aan en zeker zoals jullie school dat doet, dus voor mij is het een kleine moeite om het te doen.’

Eigenlijk had Tineke zangeres willen worden, maar dat pakte heel erg anders uit. Per toeval kwam ze in het cabaret terecht, wat ze eigenlijk nog veel leuker vond. ‘Zowel mooie liedjes zingen, als van tijd tot tijd gek doen. En achteraf ben ik blij dat het eigenlijk zo gelopen is.’
Ze vindt cabaret het mooiste werk wat er is binnen de showbizz: ‘Je eigen show, je eigen muzikanten en zowel mensen kunnen laten lachen als ontroeren met een liedje.’
Ik weet dat ze mooi kan zingen, maar wat vindt ze er nou van dat we alleen de carnavalsliedjes van Tineke op de radio horen en niet ook eens een mooi liedje? Ze geeft toe dat de Utrechtse liedjes op de radio ook wel gedeeltelijk haar schuld zijn: ‘Ik laat me toch steeds weer verleiden, ook door de platenmaatschappij, om Utrechts te zingen en de mensen vinden het leuk. En ik vind het zelf ook leuk om te doen, het is niet zo dat ik het met tegenzin doe, maar ik ben wel van plan om op zeer korte termijn eens een cd uit te brengen met mooie liedjes.’
Lenie, uit de Takkestraat weet je wel, is één van de bekendste typetjes van Tineke. Zij is zelf ook in Utrecht geboren, net als Lenie, maar haar ouders kwamen niet uit Utrecht, dus werd er thuis geen Utrechts gesproken, dat heeft ze zich later zelf aangeleerd. Lenie is uit de gein ontstaan toen Tineke iets had dat rijmde op ‘bouvier’. ‘En toen dacht ik “hé, dat kan ik er eigenlijk wel inschrijven”. Het is eigenlijk puur toeval allemaal.’
En ja ik kon er ook niet onderuit om Tineke te vragen om een goede raad aan de lezers te geven, maar dan wel in het plat Utrechts! Ze moest heel even nadenken en toen zei ze: ‘In ’t plaat Utregs waor, nou daan mot ik effe naodenke waor, nou jongens effe goe je bes doen op school, want nou ken je ’t effe maoken en as je laoter ouwer ben dan is ’t een bietje laastiger waor, danne mot je weer gaon leren en daor hebbie daan ook geen zin in, nou effe je bes doen.’
En toen wilde ik toch ook nog even weten of onze meneer Schouten van Duits nu familie van haar is. Ze dacht van niet, maar ze wilde wel weten of hij een aardige man is. Dan kon ik alleen met JA beantwoorden, en toe zei ze: ‘Dan is het familie van me!’

En dat was het einde van mijn interview, met een handtekening op zak en een aantal foto’s van mij en Tineke, ging ik op de schaats om geld bij elkaar te schaatsen voor Artsen zonder Grenzen.

dinsdag, juli 15, 2014

Nieuwe volière in DierenPark Amersfoort

DierenPark Amersfoort heeft een nieuw verblijf: SnavelRijk, snavels, veren en natte kleren. 5 juli opende deze grootste volière van Nederland en afgelopen zondag nam ik voor het eerst een kijkje. Zeer indrukwekkend. Wat een prachtig verblijf waarin maraboes, vale gieren, kroeskoppelikanen en ibissen vrij met elkaar samenleven. En ik was ook zeer onder de indruk van deze gier die zijn vleugels spreidde op nog geen twee meter afstand van mij. Wauw!



Vervolgens ging hij even lekker de vleugels wapperen en een beetje op en neer springen op zijn tak. Daarbij moest ik toch echt even denken aan de gieren uit The Jungle Book :D


Ik zou zeggen: ga dat zien!
Honden mogen in verband met de veiligheid niet mee in de volière!

donderdag, juli 10, 2014

Throwback Thursday: de open dag

Blijkbaar waren we zo druk (mijn broer deed dat jaar eindexamen) dat we gewoon nummer 6 hebben overgeslagen en daar nummer 7 van hebben gemaakt (maar zeker weten doe ik het niet). Het zou mijn laatste Klop Courant worden. Ik moest zo hard werken om van VWO 5 naar 6 over te gaan dat ik daar meer tijd in wilde steken dan in buitenschoolse activiteiten. Bovendien was er niemand die de krant op dat moment over wilde nemen, dus besloot ik mij te focussen op mijn repetities en uiteindelijk eindexamen en de schoolkrant – met pijn in mijn hart – vaarwel te zeggen. Maar niet voordat ik eerst een hele rits leuke artikelen had geschreven natuurlijk! Te beginnen met de open dag. Het is 1995 en er moesten nieuwe zieltjes worden gewonnen! En de razende reporters waren er uiteraard bij!

De Open Dag
Interviews: Samantha Bergman & Berry de Nijs
Tekst: Berry de Nijs

Het is zaterdag 28 januari. Vandaag is het een gezellige dag, wij gaan naar school. Ja, je leest het goed: we gaan naar school. En wel om onze school te promoten en om een mooi verhaal te kunnen schrijven voor de schoolkrant.
Het is weer ouderwets gezellig op school, overal zie je leraren en leerlingen lopen of zitten. En ook wij, Samantha en Berry, lopen rond door de school voor een goed verhaal.
Eerst gaan we eens bij meneer Verheugd kijken, die zeer verheugt is over de ouders die vroeger hun rijtjes netjes uit hun hoofd hadden geleerd en nieuwsgierig waren naar de boeken, die heel anders zijn dan vroeger.
‘Heeft u het al druk gehad vandaag, meneer Verheugd?’ vragen wij.
‘Eh ja, eigenlijk wel ja. Ik heb nog geen koffie gehad en ik weet niet of jullie nog in staat zijn om mij een kopje… nee ik haal het zelf wel even.’
Volgens mij was dit vorig jaar ook al dat leraren vroegen of wij koffie wilden halen, nou ja dat bewijst wel dat journalisten macht hebben om voor koffie te zorgen. Deze macht bewezen we toen meneer Hulsebosch bang voor ons wegliep, maar ons daarna toch wel vriendelijk ter woord stond.
Hij heeft al een hoop aardige kindjes gezien, waarvan hij gewoon zeker weet dat ze volgend schooljaar bij ons op school komen.
‘Ze komen hier gewoon op school,’ zegt meneer Hulsebosch vol vertrouwen, ‘ze hebben namelijk geen vrije keuze, we zeggen “Tot ziens in september” en dan komen ze gewoon!’ Hijzelf heeft het nog niet zo druk gehad, maar mevrouw Meurs wel. Zij speelt vandaag Triviant met de nieuwkomers, wat ze zelf heel erg leuk vindt om te doen. De Nederlands docenten zijn er tevreden over de route.

Meneer Vink vindt zijn eigen bruggers erg schattig. Hij doet de begingesprekjes en vindt het tot nu toe al erg gezellig. Ook meneer van Dongen vindt het erg gezellig bij zijn begingesprekjes. ‘Ik ga nu aan mijn derde gesprekje beginnen. Ik heb al twee keer 30 mensen gehad en ik hoop dat het er weer 30 worden,’ zegt hij met een brede glimlach.
Samantha en ik lopen de route af en komen dan bij meneer Hoppers in het lokaal. Hij heeft het al behoorlijk druk gehad en is erg blij dat er veel interesse is voor Levensbeschouwing. ‘De mensen willen graag weten wat er in Levensbeschouwing gebeurd en welke rol allerlei godsdiensten spelen. Dat vinden ze best belangrijk, blijkbaar.’
Dit is de eerste open dag van Farid, de nieuwe conciërge. Hij vertelt ons dat hi jal vroeg op school was om alles klaar te zetten voor vandaag. Maar hij vindt het wel heel erg gezellig.
Natuurlijk komen we meneer Schouten tegen in de kantine te midden van een aantal schaakborden. Zoals ieder jaar promoot hij zijn eigen schaakclub. Meneer Schouten heeft het, zoals gewoonlijk, er naar zijn zin op de open dag. Hij staat er om te laten zien dat er een schaakclub bestaat op ‘de Klop’, volgend schooljaar is de activiteitenmarkt erg belangrijk om nieuwe leden te werven.

In het muzieklokaal is meneer Goddijn erg druk bezig met… niets doen. Het is voor hem nog niet zo heel erg druk geweest, de mensen moeten nog komen. Nou, dan spelen Sam en ik toch even wat op de piano. Dan komt Michel Kanters binnen en als ik hem een paar vragen wil stellen, haalt ook hij zijn dictafoon tevoorschijn. Dus van vragen stellen kwam niet zoveel.
In de studiezaal is meneer van Wijk aanwezig. Hij is daar voor wiskunde, wat volgens hem een heel belangrijk en leuk vak is. Wij vragen hem naar de koffie, die dit jaar volgens hem wel goed geregeld is. ‘En een stukkie cake erbij, dat is ook heel erg belangrijk!’
Natuurlijk, maar Samantha en ik hadden een klein probleempje, niemand had wat te zeuren vandaag en al helemaal niets te klagen over de route. Maar we hoefden niet lang te treuren, want daar was meneer van Wijk met een klacht: ‘Het was hier heel erg koud vanmorgen. Ik wil best wel even kwijt dat meneer Karthaus voortaan de verwarming goed aan zet.’
Jippie, eindelijk iemand die iets te zeuren heeft. De schoolkrant gaat dit wel even uitzoeken. Na een korte wandeling van de studiezaal naar lokaal 22 komen we bij meneer Karthaus, die ons precies uitlegt wat er gebeurd is, waardoor meneer van Wijk het zo koud het vanmorgen.
‘Ja ik had een programmeer fout gemaakt. Waarschijnlijk heb ik het verkeerde knopje aangeraakt, waardoor hij op zondag is gesprongen in plaats van op zaterdag. En ik kwam vanmorgen hier en toen vroeg ik aan Lex (Hament, red.) “Is alles overal warm?” En hij zegt: “Ja, alles komt op temperatuur, dus alles is goed.”. En toen heb ik het niet meer gecontroleerd en toen ging ik om half 11 kijken en zag ik dat de studiezaal op zondag stond. En ik heb het hersteld, nu is het er warm.’
Wij zijn tevreden, we waren al bang dat er niets gebeurd zou zijn.

Daarna zijn we naar meneer van der Schaar gegaan, die, net als vorig jaar, vliegertjes uitdeelt. Hij vindt het niet zo erg dat hij achteraf op de route ligt, want een techniek lokaal moet altijd aan de buitenkant van het gebouw liggen in verband met het lawaai.
Bij verzorging zijn de leerlingen van Luc de Bruijn koekjes aan het bakken. Het is, volgens Luc, erg gezellig en druk.

We komen meneer Blaas tegen in het kantoortje van Lex Hament, waar hij het één en ander aan het doen is. Meneer Blaas heeft al een aantal gesprekjes achter de rug en is zeer tevreden dat ‘de Klop’ bij veel ouders school nummer één of twee is. ‘Maar zeg nou zelf, dit is toch ook een leuke school!’ zegt hij tegen ons. Daar kunnen wij alleen maar mee instemmen.
Ook meneer Samwel doet voorlichtingsgesprekjes. ‘Ik heb de school verkocht!’ zegt hij triomfantelijk. ‘Ik heb al drie maal een groep van 40 mensen gehad, dat is inderdaad meer dan meneer van Dongen, maar ik ben ook een grotere ouwehoer.’

En dan tot slot een opmerking van Samantha: ‘Het is onvoorstelbaar! Vorig jaar lag niemand goed op de route en dit jaar ligt iedereen ineens wel goed op de route! Echt onvoorstelbaar!’
Ik laat Samantha maar een van haar verbazing bekomen, maar ze heeft gelijk: we hebben dit jaar weinig zeurpieten over de route gehad, gelukkig maar.

dinsdag, juli 08, 2014

Hondenbrokjes: bemoeien met baassie

Sammie is onze lieve rakker. Met zijn zwarte maskertje, oortjes en zadeltje tussen al het witte haar is het een bijzonder hondje om te zien. Maar hij heeft ook een heel bijzonder karakter. Nu ben ik sinds vrijdag helemaal niet lekker en dan komt hij gezellig bij je zitten op het toilet, maar ook bij je liggen op de bank. Soms op de armleuning om zijn hoofd op die van mij te steunen, soms tegen je aan geschoekt met een diepe zucht en veel gesmak. Maar hij is ook supervrolijk, altijd lief, tikkie ondeugend en heel aanwezig. Hij is graag bij mij, maar gut o gut als Baassie thuis komt... nou... dan besta ik even niet. Dat geeft niets hoor, papa heeft hem immers twee jaar geleden uit het nestje geplukt voordat ik hem met tranen in mijn ogen in mijn armen sloot.

Dat Sammie graag bij ons is en graag overal vanaf weet bewijst deze foto. Tijdens de DierenUITdagen in DierenPark Amersfoort besloot papa ook als een luiaard op zijn kop te gaan hangen. En dat vond Sammie een beetje vreemd en hij moest - geheel op eigen wijze - even polshoogte nemen. Onderschrift bij deze foto zou kunnen zijn: 'Baassie, waarom hang je zo? Zal ik een mijn tong achterin je neus duwen?'



Het is zo'n lekker geitenbreiertje...

donderdag, juli 03, 2014

Throwback Thursday: Belgisch elftal?

1994, schoolkrant nummer 5 en over naar VWO 5. Dit jaar betekende knokken, knokken en nog eens knokken om het jaar te gaan halen. Je merkt het meteen aan de schoolkrant. Ik schreef dit jaar veel minder, was meer bezig met het coördineren ervan (en natuurlijk de stencil- en raapuurtjes in de hal bij de conciërge) en met het uittypen van de stukjes die binnenkwamen via de kopijbus (jaja, het ging zo nu en dan een beetje lopen). Nummer 5 ging over idolen en werd voornamelijk volgeschreven door de andere redactieleden. En een stukje van mij… dat een klein beetje met het WK te maken had.

Wat deed meneer De Haan in het Belgisch Elftal???
Tekst: Berry de Nijs V5-2

Meneer de Haan, van beroep tekenleraar op College ‘de Klop’. Een fatsoenlijk man, soms een beetje warrig, maar daar hebben alle leraren weleens last van, en onze coördinator van de Klop Courant.
Een man die wij, de redactie, nog nooit op een sportdag hebben gezien. Wij hebben nog nooit geweten dat deze man ons zo kon shockeren.

MAAR WAT IS ER DAN IN HEMELSNAAM AAN DE HAND?? Zul je je wel niet afvragen. Nou dat zal ik je vertellen:

Meneer de Haan speelde in het Belgische Nationale Elftal tijden het WK voetbal.

Nou en dat is dus om te huilen. Lieve meneer de Haan had u niet een beter elftal kunnen kiezen? U bent een toffe leraar, maar dit hadden we nooit van u verwacht? Wat is er gebeurd dat u niet bij Dickie (Advocaat – red.) bent gaan spelen? En waarom het Belgisch elftal? Had u niet voor iets anders kunnen kiezen? Italië bijvoorbeeld of Griekenland of Noorwegen voor mijn part, met het Belgisch elftal…


dinsdag, juli 01, 2014

Foto van de Maand

Zaterdag schreef ik nog 'Waar is juni gebleven?'. Geen gekke vraag als je de opsomming ziet die ik eronder heb gezet. Dolfinarium, Ouwehands, Dierenpark Amersfoort, lekker naar buiten in het mooie weer, optredens... Vandaag is het 1 juli en is juni echt voorbij. Daarom gaan we juni maar eens even over doen in foto's. Want die heb ik uiteraard weer genoeg gemaakt. Juni mag dan een drukke maand zijn geweest, het was ook een hele leuke maand vol leuke opdrachten, leuke uitjes en vooral leuke foto's. En die heb ik verzameld in het Foto van de Maand overzicht van Juni, want tja... zoveel leuke dingen leveren ook zoveel leuke foto's op.

2 juni wachten op een steen


3 juni: paws


7 juni: zon & Koekie


8 juni: lekker saampjes buiten relaxen


9 juni: Pinksteren in DierenPark Amersfoort - deze gier heeft iets in zijn binnenzak zitten


10 juni: De Dom... altijd een mooi plaatje in de avondzon


11 juni: Filmmuziekavond op het UCK


13 juni: Sammie knuffelt mijn Bassie-knuffel... ♥


13 juni: Up close & personal in het Dolfinarium


15 juni: Vaderdag in DierenPark Amersfoort, ook voor papa Brooklyn en dochter Maxi


21 juni: weergaloos Sir Tom Jones


22 juni: relaxen in Ouwehands Dierenpark


23 juni: collega...


29 juni: optreden op het UCK Pop & Jazzfestival

zaterdag, juni 28, 2014

Waar is juni gebleven...?

Kijk ik net in mijn agenda, zie ik dat het alweer 28 juni is. 28 juni! Waar is die maand gebleven? Nou ik weet het wel hoor, het is zo'n beetje de drukste en volste maand van het jaar tot nu toe geweest. Qua werk en leuke dingen. Ik zet het eens even op een rijtje (kun je vast nagaan wat dat voor de foto van de maand gaat betekenen begin volgende week). Let wel, dit zijn vooral de uitjes en bijzondere dingen, niet het sporten en werken wat normaal al in mijn programma zit:

- 1 juni: dansvoorstelling van mijn jongste neefje
- 3 juni: jongste neefje uit school halen in verband met Avondvierdaagse en bandrepetitie
- 5 juni: jongste neefje is jarig / broer en oudste neefje inhalen voor de Avondvierdaagse
- 7 juni: jongste neefje viert zijn zesde verjaardag
- 8 juni: extra gewerkt op zondag
- 9 juni: dagje DierenPark Amersfoort
- 10 juni: extra bandrepetitie
- 11 juni: optreden Filmavond UCK
- 13 juni: dagje Dolfinarium met me lieve neefjes / begin WK voor Oranje, 5-1 winst op Spanje
- 14 juni: gewerkt op zaterdag / Vadernacht in DierenPark Amersfoort
- 15 juni: Vaderdag in DierenPark Amersfoort
- 16 juni: uit eten geweest
- 17 juni: band repetitie (laatste van het seizoen)
- 18 juni: tweede wedstrijd NL op het WK (weer winst, nu 3-2 tegen Australië)
- 19 juni: met Ploon mee naar de oogarts / 's avonds verjaardag van me nichtje
- 21 juni: met mijn jongste neefje naar de zwemles / 's avonds met zijn allen naar TOM JONES!
- 22 juni: dagje Ouwehands Dierenpark in Rhenen
- 23 juni: na een spannende wedstrijd wint ook NL van Chili (2-0), door als groepshoofd
- 24 juni: en de rest van de week mooie grote opdracht binnen gekregen, iedere dag buffelen
- 26 juni: coaching sessie én een persevent in Amsterdam / tot half 11 's avonds zitten schrijven
- 27 juni: HEEL VEEL GESCHREVEN - laat de computer uitgezet, gedroomd van laptops, beeldschermen en dansende lettertjes (heb de afgelopen week 50 uur gewerkt :D )
- 28 juni: HeroClix gespeeld
- 29 juni: optreden op het Pop en Jazz festival van het UCK (toegang gratis, wij spelen om half 2) / 's avonds tijdens de WK wedstrijd tegen Mexico naar de Jersey Boys *goeie timing*
- 30 juni... tja, werken natuurlijk en het kwartaal afsluiten. En dan is het onderhand alweer juli...

Gelukkig kan ik heel goed plannen :D

donderdag, juni 26, 2014

Throwback Thursday: Johan de Kock

Het startschot voor de schaatssponsortocht werd dit jaar gegeven door de aanvoerder van FC Utrecht. Met knikkende knietjes stapte ik er met mijn vriendinnetje op af om te vragen of hij alsjeblieft een interview wilde doen. Het koste een paar ‘alsjeblieft’-jes, maar toen stemde hij toch in. We hadden maar kort, dus de vragen moesten snel gesteld worden. Het leverde nog een komisch tafereel op, want mijn vriendinnetje – een kop kleiner dan mij – die hanteerde de dictafoon en Johan… tja… die was erg lang. Dus ze moest soms haar arm erg strekken. Maar het leverde een leuk interview op, waar ik best wel trots op was.

Een sportief interview met:
Johan de Kock

Aanvoerder van FC Utrecht
Tekst: Berry de Nijs V4-2

Het is maandag 21 februari 1994. De jaarlijkse schaatssponsortocht wordt gereden. Het startschot wordt gegeven door Johan de Kock van FC Utrecht.
Hij vindt het een goede zaak om je voor een goed doel in te zetten. En hij vindt het leuk om het startschot te geven, anders was hij er niet geweest.
Johan was opgebeld door meneer Esayas (maatschappijleer) met de vraag of hij het startschot wilde geven.
‘En ik wilde dat graag doen,’ zegt de Kock. Ook vertelde hij dat meneer Boekraad (aardrijkskunde) nog langs was geweest op de training.
Zelf schaatst hij ook wel eens: ‘Maar ik heb nu niet zoveel tijd om zelf te schaatsen.’ (door de PTT Telecompetitie – red.) ‘Maar,’ zo gaat hij verder, ‘als ik tijd heb en als er ijs ligt, ga ik wel eens schaatsen.’
Voetballen is altijd zijn jongensdroom geweest, waar hij langzaam naar toe is gegroeid. Hij voetbalt al zeven jaar bij FC Utrecht, daarvoor speelde hij drie jaar bij FC Groningen en daarvoor bij de amateurs.
Johan de Kock heeft een keer in het Nederlands elftal gestaan. Ik vroeg of hij nog eens benaderd zou worden door Dick Advocaat. (Voor de niet-voetbalfanaten onder ons, Dick is de bondscoach van het Nederlands elftal – red.) ‘Ik hoop het wel,’ antwoordt Johan, ‘ik weet niet of het gebeurd, maar ik hoop het in ieder geval wel.’
Hij hoopt ook dat het Nederlands elftal het heel ver zal schoppen in Amerika.
En omdat het thema van deze schoolkrant agressie is, stel ik daar ook een aantal vragen over. Zoals over de agressiviteit onder de supporters: ‘Een beetje meeleven van supporters is leuk, maar dat moet niet overslaan in agressiviteit.’
En over wat FC Utrecht er aan doet: ‘Het Stadion (Galgenwaard, red.) is op zich heel veilig. De verschillende groepen van supporters worden er namelijk gescheiden.’
En of de agressiviteit minder wordt: ‘In het Utrecht stadion gebeurd er door middel van goede veiligheid al heel weinig. Maar alles wat er gebeurt is al te veel natuurlijk.’
En of hij zelf weleens agressief wordt, als er in het nadeel van FC Utrecht wordt gefloten voor een overtreding, terwijl er echt niets aan de hand was: ‘Agressief niet, boos wel.’
‘En tot slot, heeft u nog een sportieve raad voor onze lezers?’ vraag ik. Dit was zijn antwoord: ‘Aan sport doen is goed voor je lichaam en geest. Ik denk dat dat een goede raad is: Doe aan sport!’
Ik bedank hem en vraag nog om een handtekening, die ik ook van hem krijg. Hij gaat naar buiten en geeft het startschot, de sponsortocht begint en Johan vertrekt naar de training.

zaterdag, juni 21, 2014

Tijgerwelpjes geboren

Vorige week zaterdag was het Vaderdag. Dat is niemand ontgaan. Wij vieren Vaderdag in DierenPark Amersfoort. Eigenlijk gewoon omdat papa, mijn broer en de kindjes daar hebben geslapen tijdens VaderNacht in DinoPark Amersfoort en dan plak je er natuurlijk een lekker dagje dierentuin aan vast. Wanneer ik in de dierentuin ben is het vaste prik om Brooklyn en Maxi (de witte tijgers) even te bewonderen (lees: om erbij weg te smelten) en dat geldt ook voor het prachtige paar Tonga en Sabari (de leeuwen) en natuurlijk Angara en Ilya (de Siberische tijgers). Voor de tweede keer lag Ilya lekker te chillen in het binnenverblijf, terwijl Angara van het zonnetje genoot. Maar ik ging helemaal uit mijn dak. Er hing namelijk een pamfletje op het glas waarop stond: Wij vermoeden dat tijgerin Angara drachtig is.

WAAAAAAAAT? Drachtig? Zwanger dus! Mijn hart sloeg drie keer over, terwijl ik mijn vreugdedansje een beetje binnen de perken probeerde te houden. Angara, onze mooi Angara, zou mama worden!

Omdat het bij tijgers lastig te zien is hoe ver de zwangerschap al is gevorderd is het verder een beetje gokken wanneer Angara en Ilya mama en papa zouden worden. Gisteren ontving ik heuglijk nieuws in mijn mailbox. De drieling was 's nachts tussen 1 en 4 uur op 20 juni geboren. Mama Angara heeft haar ukkies al meerdere malen liefdevol gewassen en ze hebben al bij haar gedronken. De eerste dagen zijn altijd spannend... maar ik heb goede hoop dat het goed zal gaan met haar allereerste nestje. Pas na zeven weken zullen de kleintjes met mama het verblijf gaan verkennen en als ze drie maanden oud zijn zal papa Ilya zijn koters mogen gaan ontmoeten. Maar alles op zijn tijd... er zijn tijgerwelpjes geboren... Foto's en een filmpje (alsmede een andere bijzondere gebeurtenis) vind je op mijn andere blog: Writing Berries: Bijzondere baby's.



Ik hoop over een aantal weken zelf ook heel veel mooie welpenfotootjes te kunnen maken. Oooo, ik ben zo blij!

donderdag, juni 19, 2014

Throwback Thursday: veel vragen aan

In Klop Courant nummer 4 liet ik het concept van 10 vragen aan varen (en vervolgens zijn we daar ook niet aan aan toe gekomen), maar hebben we wel leraren geïnterviewd. Omdat het thema van het nummer ‘Agressie’ was, wilden we eens weten wat leraren daar nu van vonden. Samen met Samantha stelden we een aantal
Leraren dezelfde vragen, maar kregen ze ieder ook een persoonlijke vraag over agressie. Dat leverde verrassende antwoorden op, die ik vervolgens samenvoegde in een lang artikel vol quotes. Er gingen een paar dagen of weken over heen, maar dit was wel een van de leukste interviews met leraren, omdat we er zoveel gesproken hebben, in best wel korte tijd.


De leraar en AGRESSIE!
interviews : Berry & Samantha
tekst: Berry de Nijs, V4-2

Agressie! Tja, wat moet je daar nu over vragen aan leraren? Het duurde even en toen wist ik het: ik vraag het aan een aantal leraren! Ja, briljant idee!

Meneer Karthaus vertelde me dat hij agressie een heel menselijke reactie vindt. ‘Maar,’ zei hij, ‘het is niet iets dat je van jezelf of van anderen hoeft te accepteren.’ Meneer de Bruijn vindt dat hij als bioloog er heel wisselend over dacht, zelf vind hij zich niet zo’n agressief typje. Meneer van der Schaar zei: ‘Ja, dat vind ik een beetje moeilijke vraag om zo 1, 2, 3 te beantwoorden.’ Daar komen we zometeen nog wel bij terug.

Samantha trok haar stoute gympen aan en vroeg: ‘Meneer van Dongen, wat vindt u van agressiviteit?’ Ik ben er niet bij geweest, maar Jacques reageerde wel een beetje agressief, men kon hem aan de andere kan van de school horen toen hij schreeuwde: ‘Wat ik van agressiviteit vind?! Wat denk je wel brutaal nest!’ Toch raapte hij zich enigszins bij elkaar en antwoordde, weer volkomen kalm: ‘Nee, ik denk dat je altijd moet proberen je boosheid, en dat soort gevoelens, toch op een rustige manier naar buiten moet brengen. ‘ Geen wonder dat hij geen agressieve klassen kent.

Ik ging naar meneer Pennings, die overigens nooit agressieve leerlingen op zijn spreekuur krijgt, en hij vind agressiviteit slecht. En hij zei ook: ‘Agressiviteit is iets wat niet hoort tussen mensen.’

In de pauze zagen we Michel Kanters voorbij lopen in de kantine, wij gingen erachteraan en Samantha vroeg hem, zij was al weer bekomen van Van Dongen, wat hij nou van agressiviteit vindt. Dit was zijn antwoord: ‘Het mag, maar het moet wel teruggebracht worden naar normale proporties. En het moet niet uit de hand lopen.’

Meneer Bernhardt, die een tijdje geleden bij ons stage liep, vindt dat er twee soorten agressie zijn: ‘De slechte is als je het niet onder controle hebt, zoals een leraar of een leerling die er zomaar op los slaat ofzo, ik denk dat dat niet door de beugel kan. Af en toe denk ik dat je agressief moet zijn om jezelf staande te houden.’

Meneer van der Schaar zei, na lang nadenken: ‘Ik denk dat iedereen wel een hoeveelheid agressiviteit in zich heeft. Als je daaronder verstaat dat je met bepaalde gevoelens van onvrede rondloopt, die je op een normale manier kunt uiten. Als agressiviteit leidt tot het op elkaars gezicht timmeren of weet ik veel akelige dingen doen, dan kan ik daar weinig respect voor hebben. Maar ik kan me wel voorstellen dat, als je ergens mee zit, dat je daar dan last van hebt, maar je moet het dan wel pratend oplossen.’ Op de vraag of de leraren in de docentenkamer wel eens agressief zijn antwoordde hij: ‘Ik denk het wel, maar op onze school zitten docenten die, over het algemeen, goed met elkaar kunnen opschieten en als er onenigheden zijn, worden die altijd goed opgelost.’

Meneer van Osta vertelde me dat hij nog nooit agressieve leerlingen in de les heeft meegemaakt. ‘En als ik een brutale mond krijg, krijgen ze lik op stuk.’ Agressiviteit vindt hij niet nodig: ‘Ik vind dat omgaan met elkaar zodanig moet kunnen dat er geen agressiviteit bijkomt, zoals een brutale mond, is niet nodig, het kan zijn handtastelijkheden, maar het kan ook een manier van optreden zijn; iemand heel intimiderend tegemoet treden, dat vind ik ook een vorm van agressiviteit en die maak ik op school wel vaak mee en dat vind ik heel vervelend.’

Meneer Kanters zei, dat als er een agressieve leerling tijdens de gymles is, dat hij eerst maar eens rustig blijft en probeert er met die leerling over te praten, en dan probeert hij een oplossing te vinden.

Luc de Bruijn vroegen we of hij een agressief gerecht kende, maar hij zei: ‘Agressief gerecht?! Dat is wel een heel rare vraag hoor. Ik zou het eigenlijk niet weten. Ik vind geen enkel gerecht agressief. Ik breng eten ook nooit in verband met agressie!’

En Richard Bernhardt vindt dat Public Enemy agressieve teksten heeft en zo best wel agressieve muziek maken. ‘Maar,’ zo zei hij, ‘agressie opwekkende muziek komt wel van de popgroepen van de rechtse Skinheads, zoals in Engeland en Duitsland, die wekken bij mij agressie op.’

En last but not least , Jan Zonderland. Op de vraag of hij een agressieve leraar is, antwoordde hij vol overtuiging Ja. En dit is zijn mening over agressiviteit: ‘Zolang je maar niet slaat, knijpt en schopt en gemene scheldwoorden uitroept, is het niet erg. Maar een beetje fel lesgeven, dat mag wel.’

Nou weten we hoe de leraren tegenover agressie staan.
En denk eraan: ’Agressiviteit is iets wat niet hoort tussen mensen!’


Illustratie © Henk de Nijs

zondag, juni 15, 2014

Vaderdag Nailart

Fijne Vaderdag pappie! Ik vier het vandaag onder meer met deze nailart met glitters en een stropdasje :) En mijn papa natuurlijk!


zaterdag, juni 14, 2014

Oranje boven Nailart

O M G! Wat was dat genieten gisteravond. Het WK 2014 is voor Nederland wel heel spectaculair begonnen! 5-1 gewonnen van Spanje met wel 5 beauties van een goals. Uiteraard was ik er gisteren de hele dag al klaar voor met deze bijzondere Hollandse funicure. Gewoon simpel met oranje (Rita Ora Colour Rush #Oragasm), rood (essence Hup Holland Hup Topscorers), wit (essence Hup Holland Hup Hattrick!) en blauw (essence Hup Holland Hup Wilhelmus van Nassauwe) en mijn dotting tool natuurlijk. Hoewel het op de foto niet zo lijkt, kloppen voor mij beide handen als het om de volgorde rood, wit en blauw gaat. De vlaggen op de nagels van mijn duimen heb ik gemaakt door eerst de nagels van twee dunne laagjes wit te voorzien en vervolgens met de dikke punt van de dotting tool de andere kleuren aan te brengen. Simpel en heel effectief. En ik denk dat het heeft geholpen! Mocht de funicure de volgende wedstrijd niet halen dan lak ik ze gewoon opnieuw!
Oranje BOVEN mensen, het gaat een spetterend WK worden. HUP HOLLAND HUP!

donderdag, juni 12, 2014

Throwback Thursday De Schaatssponsortocht

Toch wel een van de leukste evenementen van het jaar: de Schaatssponsortocht. Hoewel veel leerlingen er erg over konden klagen dat er geschaatst moest worden, toog toch iedereen wel naar de ijsbaan om op de baan te stappen en rondjes te draaien voor het goede doel. In Klop Courant nummer 4 maakte ik een reportage over wat de leraren nu eigenlijk allemaal uitspookten tijdens de tocht zelf én interviewde ik de bekende Utrechter die het startschot kwam geven. Deze Throwback Thursday de reportage van de sponsortocht, uiteraard in guldens…

De Schaatssponsortocht
door: Berry de Nijs, V4-2

Een warm torentje…
Johan de Kock, je weet wel, die voetballer van FC Utrecht, gaf op maandag 21 februari 1994 het starschot. Hij stond daarbij op het ijs. ”PANG” (dat was het startschot) en iedereen gaat schaatsen. Meneer Hulsebosch, meneer Blaas en meneer de Bruijn verslaan de schaatssponsortocht vanuit een warm torentje. Meneer Boekraad doet een poging om het spandoek van Bob uit V6 op te hangen. Uiteindelijk lukt het hem, maar niet voor lang. En na nog een aantal verwoede pogingen blijft het dan scheef hangen.

Noors paspoort?
Er wordt wat omgeroepen door meneer Blaas, hij zegt: ‘Wil iedereen met een Noors paspoort NU de ijsbaan verlaten?’
Een paar minuutjes later waagt Luc de Bruijn zich uit het torentje en gaat aan de voet van het torentje staan met een microfoon; je mag bij hem de groetjes doen. Luc interviewt meneer Boekraad over Johan de Kock, terwijl meneer van Dongen ijverig zijn rondjes draait, net als een aantal andere leraren.
Er staan echter ook een aantal leraren aan de kant, namelijk meneer van Osta, omdat hij het niet kan, meneer Vink, omdat hij het niet mag vanwege zijn knie, meneer Esayas en natuurlijk meneer Hulsebosch.

Meneer Blaas, op de schaats!
Laatstgenoemde waagde zich later ook uit het torentje, samen met meneer Blaas, want hij ging ‘schaatsen’! Met vijf à zes bodyguards om hem heen ging hij maar liefst 2 hele rondjes! Toen kwam meneer van der Krogt nog even langs gesjeesd, hij had er al 12 gereden, en onze Editor in Chief, meneer de Haan, deed ook mee. En mevrouw Bus was, jammer genoeg, vergeten te tellen hoeveel rondjes ze had geschaatst.

Meer dan f 22.000,-
Er werd ook nog een foto gemaakt door iemand van ‘Kinderen in de Knel’. Dan schaatst iedereen zijn laatste rondjes en men wisselde schaatsen voor schoenen. Iedereen gaat terug nar school en gaf daar zijn of haar gereden rondjes op. Iedereen mag trots zijn, want iedereen heeft zijn uiterste schaatsbest gedaan en daarom hebben we maar liefst meer dan f 22.000,- opgehaald voor de Braziliaanse straatkinderen. Proficiat!

woensdag, juni 11, 2014

Filmmuziek avond

Vanavond speel ik met de saxofoonband op de filmmuziekavond op het UCK (Domplein 4, Utrecht). Mijn nagels zijn er ook klaar voor!


B'Day Countdown