Danny Boy op de sax
Mijn saxofoon gaat qua kleppen tot aan de hoge Fis hoogte in. Dat is een hele fijne hoge noot, waarbij je niet alleen kramp krijgt in je kaken om de toon goed strak te houden, maar ook in je vingers... De laagte is trouwens ook niet even makkelijk, om dezelfde kramp-redenen. De laagste toon die er uit mijn saxofoon kan komen is de lage B. Om de hoge tonen te oefenen stond er in het lesboek een bewerking van Oh When The Saints. Voor de lage tonen is het Danny Boy. Gelukkig spelen wij maar een coupletje... How low can you go?
Danny Boy
(Words & music by Frederic E. Weatherly)
Oh Danny boy, the pipes, the pipes are calling
From glen to glen and down the mountain side
The summer's gone and all the roses dying
'Tis you, 'tis you must go and I must bye
But come ye back when summer's in the meadow
Or when the valley's hushed and white with snow
And I'll be here in sunshine or in shadow
Oh Danny boy, oh Danny boy I love you so
But if he come and all the roses dying
And I am dead, as dead I well may be
He'll come here and find the place where I am lying
And kneel and say an ava there for me
And I shall feel, oh soft you tread above me
And then my grave will richer, sweeter be
For you will bend and tell me that you love me
And I shall rest in peace until you come to me
maandag, februari 28, 2005
How low can yóu go?
zondag, februari 27, 2005
Sprookjesachtige verwachting
Er was eens...
Een verhaaltje dat begint met de legendarische drie woorden 'Er was eens' roept een heleboel verwachtingen op bij de luisteraars en/of lezers. Want welk genre verhaaltjes begint er met deze drie woorden? Juist, sprookjes.
En sprookjes hebben nu eenmaal een bepaald verwachtingspatroon. Zo gaan ze vaak over koningen en koninginnen, prinsen en prinsessen, arme jongens en meisjes... een held of een heldin staat in het middelpunt, dat in ieder geval. Er is iets dat bereikt moet worden (vaak met vele gevaren, zoals een draak) en iets dat hen in de weg staat dat doel te bereiken (een reus, heks, wolf of trol). In veel sprookjes spelen dieren een rol van een mens, terwijl ze toch hun dierlijke eigenschappen behouden. Maar één ding is toch wel heel belangrijk: dat het goede het kwade overwint.
Sprookjesschrijver Hans Christian Andersen (die je bijna wel de vader van het genre kunt noemen) dacht daar iets anders over. Hoewel veel van zijn sprookjes wel goed aflopen (het lelijke eendje wordt immers een zwaan), heeft hij ook veel sprookjes geschreven waarmee het met de held(in) niet zo goed afliep (de Kleine Zeemeermin is daar het bekendste voorbeeld van, want hoewel de Disney variant wel een gelukkig einde kent, kende de versie van Andersen dat niet). Zijn punt was het moraal van het verhaal: je kunt niet altijd krijgen wat je begeert.
Dat is namelijk het andere belangrijke van sprookjes: er valt een les uit te leren. Sprookjes werden altijd verteld aan volwassenen, maar steeds meer is het naar het kindergenre verdrongen. Waarom? Omdat volwassenen doorgaans sprookjes iets kinderlijks vinden hebben, terwijl volwassensprookjes vaak een slecht einde hebben.
Hoewel er genoeg volwassenen zijn die er net zo intens van kunnen genieten als de kinderen die er naar luisteren, zijn kindersprookjes wel aangepast. Zo zijn er namelijk nog een aantal legendarische woorden die aan het einde van een sprookje uitgesproken moeten worden, anders is het voor een kind geen leuk verhaaltje. Al haal je er twintig olifanten met een lange snuit erbij... een sprookje moet eindigen met 'En ze leefden nog lang en gelukkig.'
Je hoort bijna de diepe ingehouden zucht de longetjes verlaten wanneer je dit zegt... Heerlijk.
Een verhaaltje dat begint met de legendarische drie woorden 'Er was eens' roept een heleboel verwachtingen op bij de luisteraars en/of lezers. Want welk genre verhaaltjes begint er met deze drie woorden? Juist, sprookjes.
En sprookjes hebben nu eenmaal een bepaald verwachtingspatroon. Zo gaan ze vaak over koningen en koninginnen, prinsen en prinsessen, arme jongens en meisjes... een held of een heldin staat in het middelpunt, dat in ieder geval. Er is iets dat bereikt moet worden (vaak met vele gevaren, zoals een draak) en iets dat hen in de weg staat dat doel te bereiken (een reus, heks, wolf of trol). In veel sprookjes spelen dieren een rol van een mens, terwijl ze toch hun dierlijke eigenschappen behouden. Maar één ding is toch wel heel belangrijk: dat het goede het kwade overwint.
Sprookjesschrijver Hans Christian Andersen (die je bijna wel de vader van het genre kunt noemen) dacht daar iets anders over. Hoewel veel van zijn sprookjes wel goed aflopen (het lelijke eendje wordt immers een zwaan), heeft hij ook veel sprookjes geschreven waarmee het met de held(in) niet zo goed afliep (de Kleine Zeemeermin is daar het bekendste voorbeeld van, want hoewel de Disney variant wel een gelukkig einde kent, kende de versie van Andersen dat niet). Zijn punt was het moraal van het verhaal: je kunt niet altijd krijgen wat je begeert.
Dat is namelijk het andere belangrijke van sprookjes: er valt een les uit te leren. Sprookjes werden altijd verteld aan volwassenen, maar steeds meer is het naar het kindergenre verdrongen. Waarom? Omdat volwassenen doorgaans sprookjes iets kinderlijks vinden hebben, terwijl volwassensprookjes vaak een slecht einde hebben.
Hoewel er genoeg volwassenen zijn die er net zo intens van kunnen genieten als de kinderen die er naar luisteren, zijn kindersprookjes wel aangepast. Zo zijn er namelijk nog een aantal legendarische woorden die aan het einde van een sprookje uitgesproken moeten worden, anders is het voor een kind geen leuk verhaaltje. Al haal je er twintig olifanten met een lange snuit erbij... een sprookje moet eindigen met 'En ze leefden nog lang en gelukkig.'
Je hoort bijna de diepe ingehouden zucht de longetjes verlaten wanneer je dit zegt... Heerlijk.
Gepost door
writing berries
op
27.2.05
Geen opmerkingen:
Labels:
Hans Christian Andersen,
Schrijverij,
Sprookjes
zaterdag, februari 26, 2005
Keevie & Ik
To boldly go...
Fly me to the Moon, Let me play amongst the Stars...

We zijn even naar de maan geweest, Keev en ik... To boldly go where no Keev has gone before!
Fly me to the Moon, Let me play amongst the Stars...

We zijn even naar de maan geweest, Keev en ik... To boldly go where no Keev has gone before!
Bassie's favorieten
Boswandeling
Waar maak je mijn hondje Bas superblij mee? Niet alleen met een lekker bord rundvlees of lever. Al vindt hij dat ook heerlijk. Je maakt hem vooral blij met een heerlijke boswandeling op zaterdagmiddag. Je hoeft alleen maar te zeggen 'Wil je naar het bos?' en hij staat dansend en luidblaffend in de gang. Hij is dol op de Korte Duinen. Dan rent hij heen en weer en graaft overal kuilen in het zand. En op de terugweg valt hij dan heerlijk op schoot in slaap...
Smakkend en dromend van waarschijnlijk de volgende keer.
Waar maak je mijn hondje Bas superblij mee? Niet alleen met een lekker bord rundvlees of lever. Al vindt hij dat ook heerlijk. Je maakt hem vooral blij met een heerlijke boswandeling op zaterdagmiddag. Je hoeft alleen maar te zeggen 'Wil je naar het bos?' en hij staat dansend en luidblaffend in de gang. Hij is dol op de Korte Duinen. Dan rent hij heen en weer en graaft overal kuilen in het zand. En op de terugweg valt hij dan heerlijk op schoot in slaap...
Smakkend en dromend van waarschijnlijk de volgende keer.
vrijdag, februari 25, 2005
GlitterKus
GlitterGloss
Mijn hondje Bassie had vanmorgen blauwe glitters in zijn haar. Ik was even vergeten dat mijn HR Lipgloss glittertjes bevatte, toen ik hem vanmorgen een dikke kus op zijn hoofdje gaf. Ach, voor schut liep hij in ieder geval niet: glittergel is nog steeds hartstikke in!
Mijn hondje Bassie had vanmorgen blauwe glitters in zijn haar. Ik was even vergeten dat mijn HR Lipgloss glittertjes bevatte, toen ik hem vanmorgen een dikke kus op zijn hoofdje gaf. Ach, voor schut liep hij in ieder geval niet: glittergel is nog steeds hartstikke in!
woensdag, februari 23, 2005
Charlie's Sax
No peanuts
De saxofoon van jazzlegende Charlie Parker is onlangs geveild en bracht daar 262.000 dollar op. Zo stond er te lezen in het Utrechts Nieuwsblad. De weduwe van de in 1955 overleden saxofonist had het instrument na zijn overlijden onder haar bed verstopt. Nadat zij overleed in 1999 erfde hun dochter het instrument. Zij heeft het nu uiteindelijk laten veilen. Parker zelf had zijn saxofoon bij zijn leven herhaaldelijk naar de bank van lening moeten brengen als hij contant geld nodig had. Als Parker er toen al zoveel geld voor had ontvangen, had hij vast niet meer in de schulden hoeven te zitten!
De saxofoon van jazzlegende Charlie Parker is onlangs geveild en bracht daar 262.000 dollar op. Zo stond er te lezen in het Utrechts Nieuwsblad. De weduwe van de in 1955 overleden saxofonist had het instrument na zijn overlijden onder haar bed verstopt. Nadat zij overleed in 1999 erfde hun dochter het instrument. Zij heeft het nu uiteindelijk laten veilen. Parker zelf had zijn saxofoon bij zijn leven herhaaldelijk naar de bank van lening moeten brengen als hij contant geld nodig had. Als Parker er toen al zoveel geld voor had ontvangen, had hij vast niet meer in de schulden hoeven te zitten!
dinsdag, februari 22, 2005
Keveralfabet
Thee, thee, thee, thee, t-t-t-t-t thee, thee. Thee met suiker, dat is overheerlijk! Ahum... sorry voor deze parodie op het liedje van Mel & Kim uit de jaren 80. Maar het is wel een goede brug naar de letter van vandaag, namelijk de...
van Techniek
De techniek van de VW Kever is erg simpel. Je kunt er makkelijk zelf aansleutelen, zonder iets stuk te maken, mits je een beetje verstand van auto's natuurlijk. Daarnaast worden de onderdelen nog veelvuldig gemaakt, waardoor je zelf de auto kunt repareren. Toch zien moderne garages je niet graag aankomen wanneer je een oude Kever rijdt: ze kunnen er immers geen computer op aan sluiten om te zien wat er loos is. Nee, een Kevertje is een sleutelautootje, waarmee monteurs echt aan de slag moeten. Daarom ben ik zo blij met mijn garageman waar ik met Keevje altijd terecht kan! Bedankt W.! Want ik heb wel iemand nodig om te sleutelen, hoewel de techniek simpel is en de motor heel eenvoudig in elkaar zit, ben ik toch niet zo'n held met gereedschap. Maar met woorden des te meer!
van TechniekDe techniek van de VW Kever is erg simpel. Je kunt er makkelijk zelf aansleutelen, zonder iets stuk te maken, mits je een beetje verstand van auto's natuurlijk. Daarnaast worden de onderdelen nog veelvuldig gemaakt, waardoor je zelf de auto kunt repareren. Toch zien moderne garages je niet graag aankomen wanneer je een oude Kever rijdt: ze kunnen er immers geen computer op aan sluiten om te zien wat er loos is. Nee, een Kevertje is een sleutelautootje, waarmee monteurs echt aan de slag moeten. Daarom ben ik zo blij met mijn garageman waar ik met Keevje altijd terecht kan! Bedankt W.! Want ik heb wel iemand nodig om te sleutelen, hoewel de techniek simpel is en de motor heel eenvoudig in elkaar zit, ben ik toch niet zo'n held met gereedschap. Maar met woorden des te meer!
zondag, februari 20, 2005
Bar en boos
Slecht
FC Utrecht - Feyenoord. Daarom kwamen wij supporters bijeen in de Galgenwaard vanmorgen om half één. De KNVB had het dan toch voor elkaar: Foeke Booy moest plaats nemen op de tribune. Deze twee ploegen samen op het veld belooft meestal een leuke wedstrijd te worden. ALthans, op papier.
In werkelijkheid was de wedstrijd tussen de nummer vijf en vier van de Holland Casino Eredivisie geen mooie wedstrijd. Op de eerste tien minuten na dan. Toen werd er gevochten om de bal en leek het alsof beide ploegen gingen voetballen vanmiddag. Dus FC Utrecht én Feyenoord. Maar beide hielden daar na de lucky 1-0 (Castelen weet nog steeds niet hoe hij die gemaakt heeft met zijn knie) mee op. Utrecht maakte wat kansen, maar benutte ze niet. En ja, daar win je het niet mee. Wat mij zwaar tegenviel waren de vele schoppartijen waar de Feyenoorders op terugvielen. Vooral nummertje 10 die heerlijk bij Tim op zijn benen sprong. Het leek of hij hem in zijn kruis trapte, wat een algeheel meevoelend 'oef' ontlokte bij alle mannen op de tribune (dus dat was wel weer even grappig, voor mij dan, niet voor de rollende Tim). Net op Studio Sport werd er gelukkig even bij stilgestaan. Ik hoop dat de KNVB dat ook nog even doet. Want hij had door kunnen springen in plaats van te landen op onze Tim. Voor de rest maakte Dirk Kuijt (ex-FC Utrechter, dus hij mocht het eigenlijk wel een beetje..., bovendien is hij nog steeds een beetje van 'ons', zoals mijn voorbuurman voor aanvang stelde: 'Dirk loopt aan de verkeerde kant') de 2-0 in de tweede helft. En daar bleef het dan bij. Het was koud in het stadion en de jongens deden niet genoeg om het vuur aan te wakkeren. In ieder geval werd het niet weer een zevenklapper (zoals de Feyenoord aanhang maar bleef scanderen), want nogmaals wij hebben Sander Keller, maar als de Rotterdammers hun middenveld over blijven slaan, tja... dan komt het niet goed hè.
Dus geen zeven, helaas verloren, maar we vergeten het maar verder gauw. Volgende week weer een wedstrijd: nieuwe ronde, nieuwe kansen. En vijfde blijven op de ranglijst is ook super!
Forza!
FC Utrecht - Feyenoord. Daarom kwamen wij supporters bijeen in de Galgenwaard vanmorgen om half één. De KNVB had het dan toch voor elkaar: Foeke Booy moest plaats nemen op de tribune. Deze twee ploegen samen op het veld belooft meestal een leuke wedstrijd te worden. ALthans, op papier.
In werkelijkheid was de wedstrijd tussen de nummer vijf en vier van de Holland Casino Eredivisie geen mooie wedstrijd. Op de eerste tien minuten na dan. Toen werd er gevochten om de bal en leek het alsof beide ploegen gingen voetballen vanmiddag. Dus FC Utrecht én Feyenoord. Maar beide hielden daar na de lucky 1-0 (Castelen weet nog steeds niet hoe hij die gemaakt heeft met zijn knie) mee op. Utrecht maakte wat kansen, maar benutte ze niet. En ja, daar win je het niet mee. Wat mij zwaar tegenviel waren de vele schoppartijen waar de Feyenoorders op terugvielen. Vooral nummertje 10 die heerlijk bij Tim op zijn benen sprong. Het leek of hij hem in zijn kruis trapte, wat een algeheel meevoelend 'oef' ontlokte bij alle mannen op de tribune (dus dat was wel weer even grappig, voor mij dan, niet voor de rollende Tim). Net op Studio Sport werd er gelukkig even bij stilgestaan. Ik hoop dat de KNVB dat ook nog even doet. Want hij had door kunnen springen in plaats van te landen op onze Tim. Voor de rest maakte Dirk Kuijt (ex-FC Utrechter, dus hij mocht het eigenlijk wel een beetje..., bovendien is hij nog steeds een beetje van 'ons', zoals mijn voorbuurman voor aanvang stelde: 'Dirk loopt aan de verkeerde kant') de 2-0 in de tweede helft. En daar bleef het dan bij. Het was koud in het stadion en de jongens deden niet genoeg om het vuur aan te wakkeren. In ieder geval werd het niet weer een zevenklapper (zoals de Feyenoord aanhang maar bleef scanderen), want nogmaals wij hebben Sander Keller, maar als de Rotterdammers hun middenveld over blijven slaan, tja... dan komt het niet goed hè.
Dus geen zeven, helaas verloren, maar we vergeten het maar verder gauw. Volgende week weer een wedstrijd: nieuwe ronde, nieuwe kansen. En vijfde blijven op de ranglijst is ook super!
Forza!
vrijdag, februari 18, 2005
Voorbeschouwing
Wedje
Nu Feyenoord tweemaal een zevenklapper wist te scoren in de competitie, denkt iedereen dat ze dat tegen FC Utrecht ook wel even zullen doen. Bovendien wil iedereen nu ineens een wedje daarop zetten. Nou mooi niet, want ik wed nooit om geld. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat Utrecht aanstaande zondag niet de bietenkuil ingaat met zeven goals tegen... Na het verlies van Feyenoord (en het even op en neer reizen naar Portugal) van afgelopen week, kan Utrecht daar best wel tegenop.
Forza Utreg!
Nu Feyenoord tweemaal een zevenklapper wist te scoren in de competitie, denkt iedereen dat ze dat tegen FC Utrecht ook wel even zullen doen. Bovendien wil iedereen nu ineens een wedje daarop zetten. Nou mooi niet, want ik wed nooit om geld. Bovendien ben ik ervan overtuigd dat Utrecht aanstaande zondag niet de bietenkuil ingaat met zeven goals tegen... Na het verlies van Feyenoord (en het even op en neer reizen naar Portugal) van afgelopen week, kan Utrecht daar best wel tegenop.
Forza Utreg!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
B'Day Countdown