Soms heb je het gewoon niet voor het zeggen.
Soms heb je absoluut niet de regie over de dingen die je doet.
En heel soms... is dat maar goed ook.
Het nieuwe jaar van Toeter & Groef is aangebroken en we gaan een paar heerlijke nummers spelen. Autumn Leaves bijvoorbeeld en Song for my Father. Daarnaast doen we nog Cold Sweat en Summertime van vorig seizoen erbij. En... Mercy, Mercy, Mercy.
Ik had mezelf beloofd dat nummer nooit meer te spelen. Ik speelde het bij de eerste stoomcursus. En op een dag was ik het aan het oefenen - met de live cd erbij - op het moment dat mama thuis kwam. Ik heb het nummer wel drie keer (drie keer een kwartier!) staan spelen en ook op de uitvoering was het haar favoriete nummer. Ik kende het helemaal uit mijn hoofd en vond het heerlijk om te spelen. De laatste keer dat ik het heb gespeeld, is bij haar kist. En daarna gewoon nooit meer.
Tot vorige week dinsdag. En hoewel het moeilijk was de noten te kunnen lezen (door de tranen heen), speelde ik het wel.
Soms is het goed als je bepaalde dingen niet voor het zeggen hebt...
Vandaag heb ik één van de grootste momenten van opluchting gekend, dan ooit tevoren. Ik kreeg namelijk te horen dat ik niet ziek ben. En dat is echt het meest fijne dat iemand je kan vertellen.
